týsdagur 8. september 1998síða 20

20 tíðindablaðið Yndislig føgur — Oyndarfjardar kirkja 160 år Sunnudagin var håtidargudstænasta i Oyndarfjarða kirkju í sambandi við, at kirkjan fylti 160 ár. Tað var 12. sunnudag eftir trinitatis í árinum 1838 - tann 2. sep- tember, at Oyndarfjarða kirkja varð vígd. Hetta varð hátíðarhildið sunn- udagin 6. september, sum var 13. sunnudagur eftir trinitatis. Klokkan 12 var gudstænasta, har Jógvan Fríðrikson prædikaði og klokkan 18 var hátíðargudstænasta, har Hans Jacob Joensen, bispur prædikaði . $ Eftir gudstænastuna um kvøldid vard bodid til samkomu vid ein- um nátturðabita í kjallaranum hjá Eivindi, og nýttu eini stórthundrað fólk høvd at støkka inn á gólvið. Niðanfyri prenta vit prædikuna hjá Jógvani Fríðrikson. Í blaðnum í morgin prenta vit prædikuna hjá Hans , Jacob Joensen, bispi Myndirnar hevur Jón Ingi Ejdesgaard tikið gnaður friður. Bønin lættir rir og stígur upp til hin sangurin U lafrans heiður nerkir sjálvsagt ikki, at Guð er avmarkaður og stað- lutir. Sum hin upphevjadi er A Guð eisini at finna í ødrun kirkjum og samkomum, og anda og ger orðið um Jesus ivandi Guð ynskti at gera trúnna 'g guðsbarnalívið meira í- tøkiligt 'g tess vegna kall- aði hann hin mæta kongin Salomon at byggja sær algidém. Soleiðis sæð er talan um Guðs bústað itøk- úr Apostlasøguni : "Men ikki byr hin hæg rt el 0 manna n gsuritis == Á 45) . um.” (Ap Sum verandi á einum staði og samstundis allastaðni er ívsins Guð ikki avmark- aður ella staðbundin. Hann er omanfyri alt og tó mitt í øllum. Hann er á hesum staði og samstundis á ødr- um stóðum. Hann er altíð nærverandi, har hann verður ákallaður í anda og sann- eika. Guð er ein livandi andi, og har andi Harrans er, har er frælsi So sonn hesi orðini eru, líkaso avgerðandi er at varnast bíbilska sannleikan um halgidómin. Nú kirkjan fyllir 160 ár er hóskandi at vísa á tað andaliga ríkidóm- ið, id gjørdist lutur okkara I fyrru Kongabók kapitul 8 verður sagt frá, tá arkin varð flutt niðan í templið Væl og gjølla fråsagt um vigsluna av templinum, at halgidómurin verður reistur menniskjum til signingar Aðalendamálið hjá templi- num er at vera staðið, har enniskju koma saman í Nr. 168 — 8. SEPTEMBER 1998 Oyndarfjarðar kirkja er ein av teimum gomlu trækirkjunum. Tó er hon ødrvisi á tann | | | hátt, at hon er málað innan og hvít uttan, meðan hinar vanliga vóru tjórubræddar gllum lívsins viðurskiftum. Koma í gleði og sorg, í ang- ist og ótta. Koma inn í Guðs hús og finna náði, finna hvíld og frið við fótur frels- arans Sálomon kongur var ein vísur maður, og fáur fekk bjartari guðgivið ljós. Sál- omon sigur frá, at faðir hansara Dávid ætlaði at byggja navni Harrans eitt hús. "Men Harrin segði við Dávid, faðir mín : Tað er rætt av tær at hugsa um at byggja navni mínum hús; - tó skalt ikki tú byggja húsið, men sonur tín, íð kemur av lendum tínum hann skal byggja navni mínum hus.” (1. Kong.8,18f) Og so biður kongurin eina inniliga og hjartargrandi bøn. Hann veit, at Guð er hátt upphevjadur og yvir øllum. Hann veit, at Guð býr í himlinum og ikki í húsum gjørd av manna- hond. Hann visti og trúði, at ein halgidómur var menniskjum givin sum griðstaður. Eitt friðskjól, ein náðikelda, ein midstød fyri Guðs kraft til frelsu. Alt hetta veit Sálomon og heldur fast við breiddina í hesum sannleika, at hin staðleysi Guð letur seg finna í einum húsi. Til tess at vísa á hendan eftir manna hugsan fjøltåttada sannleik- an, skulu vit lesa eitt brot år bønini, kongurin bad, áðrenn templið varð vígt. “Ja, Harri, Guð Ísraels, lat nú orðið vera fast og satt, sum tú talaði við tænara tín Dávid, faðir mín! — Men man Guð veruliga búgva á jørdini? Sí himnarnir, ja himnanna himnar taka teg ikki; hvussu nógv minni tá hetta húsið, sum eg havi bygt! — Snúgv tær nú, Harri, Guð mín, at eyð- mjúku bøn og ákallan tæn- ara tíns, og lýð á tað róp og ta bøn, sum tænari tín ber Tvær gudstænastur vóru í Oyndarfirdi sunnudagin í sambandi við hátíðar- haldið fram fyri ásjón tína; — lat eygu tíni vera opin yvir hes- um húsi nátt og dag, yvir tí staði, har tú hevur sagt, at navn títt skal búgva - so at tå hoyrir bønir tær, sum tænari tín biður horvandi móti hesum staði! — Ja, tú hoyri ta bøn, id tænari tín og fólk títt Ísrael biðja horv- andi móti hesum staði; tú hoyri hana í himni, har tú býrt; tú hoyri og fyrigevi!" (1. Kong. 8,26-30) So mangan hevur kristnin sannað, at halgidómurin er ein dýrabær gáva. At hugsa sær stórleikan í hesum, at koma inn í eitt hús, har Guðs navn býr. So mangan komu vit boygd til jarðar við bøn um fyrigeving syndanna, hjålp og frelsu. Tað kendist bókstaviliga, at tað lættnaði. At syndabyrð- an varð tikin av herðunum. At fótur varð settur á klettin, at vit glað og lættari í sinni fóru heimaftur at húsum. Aðrar tíðir kendist vitjan- in borin av lovsangi. Tað var so nógv at takka fyri. Friður við Guð, ein so væl- signa vælvera í hjartanum. Sangur og gleði, umvend- ing og endurføding. Sálin frøddist og sang lovsang. Eisini ytri umstødur elvdu fram gleði og tékk. Matur og klæði, hús og heim. Lív og heilsa. Og so ikki at gloyma lív- sins stóra undur, - tey smáu børnini. Løtur við skírnar- fund, har gróðursetanin í Kristusi veitir endurføding til livandi vónar. Fermingin við síni álvarsamu áminng og staðfesting. Hjúnavígsla