týsdagur 8. september 1998síða 21

ýr. 168 — 8-*SEPTEMBER 1998 <= pg kærleiki í hjørtum á Irongi og gentu. Og so loks- ins hin seinasta ferðin um evstu sýn, tå sagt verður far væl og himmalsins sóljósi staður er ævinnar halgidóm- ur og Kristus lampa í stað- num. Kirkjan fylgir hinum ein- staka frá føding til deyða. Hjálpir ávegis gjøgnum lívi. Uppreisn Jesu Krist er upp- reisn teirra mongu. Tá hin seinasta løtan er komin syngja vit sangin um upp- reisn likamsins og ævigt liv Kirkjan og jørdin fylgjast ávegis fram ímóti ti enda- máli, at vit mega nåa málið fyri trúgv vára, frelsu sál anna í himmiríki Aðrenn vit tosa um himmiríkið verður staðfest, y 2d iðshús ikki garstaður teirra full bygdarfólkið leitar á fund við lívsins Guð í bøn um syndanna fyrigeving. Kirkj an er ein griðstaður, har hin KN nnu einstaki er væl komin at rinda sína mødi og hoyra gleðiboðskapin um Jesus Sonur Guðs doyði fyri heimsins syndir, og hin ein- staki eigur í frelsara heims- ins ein góðan vin og bróður. Jørðin er góð, og kirkjan má taka kor fólksins í álv- ara. Og tó, so er jarðarlívið eina stokkuta stund, og so flyta vit inn í ævinnar ríki. A sama hátt sum jørðin má takast í álvara, hevur kirkjan sum fremstu uppgávu at bera gleðiboðini um Jesus Kristus. Og har Jesu navn ljóðar, har er lívið altíð meira enn jørðin. Hitt himmalska æviga ríkið, har eingin sorg ella deyði fær innivist. Har gleðin er full- komin, har vit mýta teimum aftur, íð undan eru gingin inn til hvíldina við Jesu føt- ur Tað er eisini himmiríkið, id er til umrødu. Móðir Se- budeus brødurnar biður so bønliga, at synir hennara mega koma at sita væl í Guðs ríki, annar við høgru og hin við Jesu vinstru lið Jógvan Fríðriksson, prest- ur heyði gudstænastuna klokkan 12. Klokkan 18 prædika Hans Jacob Joensen, bispur Eftir vanligum meti er mamman ikki smálig í síni bøn. Vit hava lyndi at ilsk- ast, og lærusveinarnir ilsk- adust inn á hesar báðar brødurnar, at mamma teirra skuldi ganga við so høgari hugsan. ; Eisini á hesum sinni er ein undurfullur frels ari. Vert er at geva gætur, at I esus ístaðin fyri at ilskast hóvliga kunnar mammuna um himmirikid. So vælsign að er himmiríkið, at har er hin minsti størstur, og hin fremsti ber ikki kongatign men starvast sum trælur Á hesum sinni vilja vit royna at skilja mammuna út frá hennara egna sjónar- horni. Hon er góð við synir sínar, hon er gripin av Jes- usi. Ævinleikin og æviga vælveran hjá synunum ligg- ur henni á hjarta. Og í hes- um ivri ger hon eitt mistak. Eingin er fullkomin, og øll koma vit at gera mistøk. Men Jesus er sum frelsari góður við hin einstaka uttan mun til, hvat mistakið er. Um tað fevnir um syndugt levnad í atburði, um tað er eitt heldur hástórt sinnalag, íð biður bønir við ivasam- um innihaldi. Jesus er ein frelsari, og sum frelsari í serklassa Rik er utsøgnin í epistli- num. “Tað orðið er satt og til fullnar tess vert, at tikid verður við tí, at Krist Jesus kom í heimin at frelsa synd- arar.” Hendan utsøgnin sig- ur tað sigast skal, at vit til- biðja ein frelsara, íð hevur várkunn við veikleikum okkara Mamman at Sebudeus bróðrunum var eldhugað | Elsti maður i Oyndarfirði er trúgvur kirkjugangari Andreas í Tranti tíðindablaðið Møguliga kunnu vit siga, at hon var brennandi í anda- num. Hon vildi nakað við synum sínum, og hon var als ikki líkasæl. Í hesum er mamman eitt fyridømi. Líkasælan er størsta hóttanin móti anda- ligari vælveru. Hin einstaka syndin er tað, hon er. Hitt einstaka misbrotið er eitt misbrot. Men, líkasælan er kvalandi, hendan lunkna til- veran, hvorki at vera heitur ella kaldur. Líkasælan er størsta hóttanin mótvegis ivandi trúgv og glaðum guðsbarnalívi. Vit, sum í dag hátíðar 1alda fødingardagin hjá kirkjuni, heysta fruktirnar av trúfesti teirra gomlu. Tað er eingin sjálvfylgja, at vit iva og rørast í heilaga and- ans fleyri. Tað er bønarsvar teirra gomlu, íð er grundar- lagið undir andaligari væl- veru. Trúfesti fedra vára ber signing við sær í túsundalið Fødingardagar líta vit aft ur um bak og hyggja fram í tíðina. Farnar dagar kenna vit, teir eru veruleiki og søgu. Vit koma at gera mis- tók eins og undanfarin aft- arlið. Vónandi liva og vaksa vit ein sunnan góðan trúð- arvøkstur, har Jesus fær inn tvist sum Harri og Meistari, sum frelsari og einasta æv- iga vón. Framtíðin er ókend, men eitt svistast ikki. Jesus er hin sami, í dag, sum í gjár og til ævigar tíðir. Tað er ein vøkur synd, at ynskja børnum sínum hitt allar besta. Tað er ein menniskjanslig synd, at hugsa fyrst um síni egnu Sum kirkjulið mega vit vera eldhugaði fyri barn anna ævigu sælu. Sum krist- in eru vit ætlaði at vera góð hvør við annan. Guð gevi tað so, at vit sum kristin úr ymiskum kirkjum og sam- Oyndarfjarðar kirkja varð vigd tann Z. sept mber í 1838 - 12. sunnudag eftir IMmMIas komum virða hvør annan og saman prísa Harrans navni Ein smádrongur segði væl nøgdur : "Mamma mín er tad besta eg eigi.” So satt, sum tad er sagt. Sæl er stød- an, tå mamman letur barna oyru hoyra um frelsaran Jesus, og vísir teimum á heilag stóð. Í 160 ár hava mødurnar í Oyndarfirði sitid á kirkju- brík við góðum ynski og vakrari bøn fyri børnum sín- um. Tær sita við sama lag, og evsti dagur kemur at op- inbera, at hetta ikki var til fánýtis. Amen 13. s. e. trinitatis : 2. tr Matt 20,20-28 6. september 1998 Eivind Petersen, klokkari og formaðurin i kirkjuráð- num. Hann hevur fingið tænastumedalju fyri frugva tænastu sum klokkari