leygardagur 3. oktober 1998síða 10

tíðindablaðið 0 Nr. 187 — 3. OKTOBER 1998 lan Gillan er í stórformi, og syngur sum hann ikki hevur gjert í nógv ár Deep Purple gjórdu innrás í Keypmannahavn hósk øldid, og vid øllum sinum framúrskarandi rockløgum fingu teir ein stúgvandi fulla KB-høll upp á kók EYÐI N KLAKKSTEIN KEYPMANNAHAVN rnir spræna ljóðin hjá n limunum i Deep Purple ut i KB-høll- ma Speed King dregnar avstað gK nserthøllin í danska høvudsstadnum kókar ) u er farin av kon- i vid enska rockbólk- le m I n ligu rockabbunum verður spældur fyri termum livli åhoyrarunum Deep Purple eru å kon- sertferð i Europa, 30 ár eftir at bólkurin hevði síni fyrstu | vindarnir til Keypmannahavn koma år Helsinki og næsta konsertin verður Stockholm Deep Purple hevði sina bestu tíð í 7 mentu seg til at verða mil um bestu roci heiminum. Saman við bólk um sum Led Zeppelin « Black Sabbatt løgdu teir staðið fyri rocktónleikin 70' unum, og so seint sum mai mánaði í ár góvu I Purple eina nýggja fløgu ú Uttan Blackmore Tað hevur verið nógv kland Gomlu rockløgini komu til sin rætt, tå Deep Purple hós- kvøld hevdi konsert i Keypmanna- havn” ur og stríð í bólkinum, men nú lýsa teir fimm tónleikar- arnir av gleði, tá teir standa á pallinum og spæla nakrar av bestu og kendastu rock- sangunum sum eru gjørdir Upprunaligu limirnir í bólkinum — lan Gillan, Jon Lord, Roger Glover og lan Paice — eru allir farnir um tey 50 árini, og við sínum 58 árum er orgulspælarin Jon Lord aldursforseti í bólkinum Tiltikni = gittarspælarin Ritchie Blackmore, sum hoyrir til upprunaligu manningina, er ikki longur við. Hann hevur verið so ringur at hava við at gera, at hinir fýra vilja ikki hava hann við. Tí er tað tann »bert« 44-ára gamli Steve Morse, sum nú ræður yvir teimum seks gittarstreingj- unum í bólkinum Og tað ger hann væl Hann er trúgvur móti gamla Deep Purple ljóðinum, men á teimum nýggju sangunum setur hann sín egna dám á og sígvar 70' ara ljóðið eitt sindur av, uttan at tað tó yðileggur heildina Svensk parodi Konsertin við Deep Purple byrjar við einum tíma sam an við svenska bólkinum Hammer Fall Roger Glover á bass og lan Paice á trummum leggja botnin í Deep Purple Teir hita upp, sum tað plagar at eita. Men tað er eingin sum blívur heitur. Ljóðið er ikki tað besta, ljósið sum í einum disko- teki, áðrenn ravmagnið var uppfunnið, og bert eina lítla létu — tá teir spæla Man on the Silvermountain hjá Rainbow — ljóða teir sum nakað annað enn ein parodi uppá ein rockbólk Eftir at teir hava spælt lagið, sum øll vildu hoyra — tað seinast — hava takkað fyri seg — á svenskum — og biðið fólk um at keypa fløg- una hjá sær, fara teir av pall- inum, ljósini í høllini verða tendrað, og so verður gjørt klárt til hevuðsnavnið. Og tá ensku rockarnir verða sleptir leysir á palli- num, er sum vent í holuni. Ljóðið er framúr, og ljósini, hóskandi við nógvum kork- alittum strálum, lýsa upp í myrkrinum, og á pallinum seta teir í Deep Purple hol á eina rundferð gjøgnum 30 ár við rocki, buldri og braki. Tað er nýtt og gott gamalt, betri enn Arni Thomasen kann blanda tað, og tað verður spælt við lív og sál Nakrir av sangunum av fløguni Abundon, sum kom út fyrr í ár, fáa sína sek fyri. Any fule kno that og Seventh Heaven skara framúr, og við tí orkufulla gittarspælinum hjá Steve Morse verða sangirnir lyftir upp ímóti tí, sum Deep Purple gjørdi fyri 20 árum síðani. Men tað er tá rockabbar- nir fara eitt sindur longur niður í lumman og draga hittini frá 70'unum upp, at áhoyrarafjøldini rættiliga fær veingir. Eitt av hæddarpunktu- num er, tá kendasti sangurin hjá Deep Purple, Smoke on the Water, verður spældur. Hann hevur annars ikki ver- ið á skránni konsertkvøldini frammanundan hesum, men meðan sangurin við tí kenda gittarriffinum rungar, er tað ilt at ímynda sær, hvussu Deep Purple kunnu fara á pallin og niður aftur, uttan at bjóða uppá hendan leg- endariska rocksangin. Og sjálvt um teir hava spælt sangin nógvar hundr- að ferðir fyrr, gera teir tað framvegis líka inniliga, sum teir plagdu at gera í 70'unum, og tað ljóðar framvegis gott. Tað er eyðsýnt, at Deep Purple framvegis eru fegnir um at verða á pallinum, at spæla saman og at síggja áhoyrarnar hugna sær. Teir Steve Morse er trúgvur móti gamla Deep Purple ljóðinum liva allir sum familjumenn nú, og langt er frá lívinum í 70'unum og til tað, teir nú liva, men tá streymur verður settur á ljóðfórini, og fólkið savnast frammanfyri pall- inum, er tað sum teir verða gandaðir aftur í fortíðar stórform. Jon Lord stendur aftan- fyri orgulið við sínum gráa hárið í einum hestahala og sólbrillum uppi á ngsini, David Glover smílist og smílist, meðan hann stýrir bólkinum við sínum bass- gittar, og aftanfyri trumm- urnar situr ein íðin Ian Paice og líkist einum pensióner- aðum sjórænara. Halda fast í farnari stórtíð Og skuldi onkur havt vána- ligt útsýnið til pallin, so kann tað síggjast á áhoyr- arafjøldini, at talan er um ein gamlan b6lk. Tad er ein rúgva av tilkomnum fólk- um í KB-høllini hetta hós- kvgldið, og langt er ímillum tey heilt ungu. Og fólkini eru ymisk. Har eru tey, sum eru vaks- in frá 70'ara rockinum, og nú meira líkjast fólkum, tú kanst hitta á teimum honaðu gólvunum, men sum alíka- væl í tveir tímar vilja leita aftur ul farnar dagar Rockabbar við ferð á Har eru tey, sum í ger- andislívinum stórtrívast aft- anfyri diskin á almennu stovum, ella sum tú bara hittir í sosialpedagogiskum høpi, og tey hava lagt stranga eygnabráið í niðastu skuffuna heima við hús Og so eru tað tey, sum við tí uttasta av fingraspíssun- um halda fast í eini farnari stórtíð, við eini svartari T- shirt stramt um vaksandi búkin, ringi í oyranum og eini øl í hondini Men í einum ruðuleika av ljósi og larmi savnast hesi fólkini aftur í einum sam- anhangi, sum tey annars bert kunnu droyma seg aftur i Tey liva við tónleikinum, syngja, veipa vid ørmunum og smílast stundum, tá onk- ur góð lýta rennur fram fyri tey aftur Tey eru so nógv afturi í 70'unum, sum tey kunnu verða. Verdugt punktum Einasta fløgan av týdningi, sum Deep Purple hevur gjørt seinastu tvey ártýggj- undini, er Perfect Strangers frá 1984, og av henni spælir bólkurin titulsangin. Teir spæla eisini Ted the Mechanic, Woman from Tokyo og Lazy, og tá teir fara av pallinum klokkan hálvgum ellivu, hálvanann- an tíma eftir at teir fóru í gongd, munnu teir neyvan halda, at teir sleppa so lætt. Teir verða sjálvandi rópt- ir uppaftur á pallin, og eftir enn ein sang av nýggju fløg- uni, seta teir eitt verdugt punktum við tí frálíka High- way Star. — Takk fyri. Tit eru fram- úrskarandi, sigur lan Gillan fyri sjeyndu ferð hetta kvgldið, og so fara teir av pallinum, og hóast fólkið vil hava teir upp aftur, verður ljósið í høllin tendrað. Deep Purple hava víst spæligleði, sum tað ikki er vanligt at síggja hjá 30-ára gomlum bólkum, og hóast teir nærkast pensiónsaldrin- um, er tað eitt fornermilsi at biða teir leggja tónleikin á hiilini Ið hvussu so er so leingi, sum teir spæla so væl!