leygardagur 10. oktober 1998síða 17

Nr. 192 - 10. OKTOBER 1998 in og prestur at tosa við meg. Eg vigaði tá bert 46 kilo, og øll sóu, at hetta kundi ikki halda fram Úrslitið bleiv, at vit fluttu so lagt langt burtur frá vermammuni, sum til bar. Maí rin, sum umframt at bóndast, eisini var elektri- kari, fekk arbeiði, og vit høvdu fyri sovitt góðar dag- ar, hóast vermamman royn- di alt fyri at skilja okkum Ein løgin hending fekk Berit at fara frá manninum. - Ein dagin komu boð av Posthúsinum í bygdini har vit búðu, at vit høvdu fingið ein pakka, og eg fór eftir honum. — Tað vísti seg at tað var ein stór pappeskja, full av mykju. Tá eg kom heim- aftur við pakkanum, umbar maðurin mammuna við at síga, at hon visti at vit høv- du plantað blómur í urta- garðinum. Mamman vildi okkum bert alt tað besta, við at senda mykjuna, helt mað- urin. Royndi at forgera sær - Tá var ovboðið, og eg gjørdi av at forgera mær. Eg var tå 28 åra gomul, t6k 100 sterkar nervatablettir, sum - Fortíðin nýtist ikki at vera framtíðin, gjárdagurin er farin. Vit vita ikki hvat hendir í morgin, men eitt veit eg: Harrin hjálpir í dag, sigur Berit Sundet Olsen fyri vist áttu at taka lívið av mær, og segði við Gud, at um Hann vildi hava meg, so yngsti eg at sleppa til hansara, sigur Berit Tá fekk hon eina sjón. Gud kom gangandi ímóti tíðindablað henni, og hon sá tvey so vøkur, blíð eygu, sum hon ongantíð hevði sæð áður, og hann segði: Nei, ikki sum eg vil, men sum Gud vil, og eg visti, at mín tíð var ikki komin, sigur Berit Sundet Olsen Hóast hon hevði lagt sjálvmorðsætlanirnar væl til rættis soleiðis, at eingin skuldi koma fram á hana klárvaknaði hon, og hevði ongar eftirverkir av stóru mongdini av tablettunum Nú gjørdi hon av at fara frá manninum og varð inn løgd á eitt sanatorie. Har hitti hon ein gamlan mann sum á sín sermerkta hátt lærdi hana at síggja seg sjálva sum eitt heilskapað menniskja. Hann tosaði við hana, og segði henni frá Gudi o.s.fr — Eg kendi á mær, at ein stór broyting fór fram í mær og vildi eiga hesa nýggju kensluna, sum var vakt í mær. Tá fór eg at leita eftir einari meinigheit, har eg kundi læra Gud nærri at kenna Berit brosar hugaliga, hó- ast tað ikki var nøkur góð uppliving, fyrstu ferð hon fór at hitta í kristnu meir heitina. — Eg hevði altíð fingið at vita, at eg var ein skøkja og soleidis fatadi eg eisini meg sjålva. Tå eg henda dagin leitaði upp meinig heitina, var eg ílatin lær- stuttum kjóla, nógv smyrsl í andlitinum 0.s.fr., og líktist einari skøkju Meinigheitin vísti hana frá sær Tað botti ikki um mína stóðu, at eg var fráskild og tað gjørdi, at eingin kundi góðtaka meg. Ég var fryst út, sigur Berit, sum í dag er limur í somu meinigheit, og kennir seg væl har Aðrenn hon kom so langt leitaði hon sær í medodist kirkju, og við stuðli í kirk uni og kristnu trúnni, vanr hon á trupulleikum sínum Hetta var tó ikki nakað sum kom eftir einum degi Tað tók henni 12 ár at læra seg at liva, sum fólk flest Hesi árini arbeiddi hon eisini nógv, eins og vildi hon sleppa undan at hugsa Hon hevði tvey størv, eitt á matstovu og eitt á røkt- arheimi. Hon fekk utbugv ing sum psykiatriskr røktari. og saman við krisnu læruni og sålaraligum innliti, fann hon aftur á beint Tá hitti hon ein løgreglu mann. Hann sýndi Berit stóran áhuga, og hon kendi seg trygga tí hann var løg- reglumaður. Hon hugsaði, at eingin kundi gera seg inn á hana, tá hon var saman vid løgreglumanni — Vit giftust, men eg var ikki forelskað í honum, tó at eg gjørdi alt fyri at verða houm til vildar. — Tá vit høvdu verið gift í eitt ár, kom broytingin. Eg megnaði nú at geva kær- leika, eins og eg var før fyri at taka ímóti kærleika frá manninum. — Í fyrstuni var maður mín ikki trúgvandi, men fýra ár aftaná giftarmálið, varð hann umvendur, og vit fingu trúnna til lívið og kær- leikan saman Berit Sundet Olsen tosar nógv í myndum og um tekin frá Gudi, sum hava ríkað og givið henni lívsinnihald Serliga nógv hevur ein sjón havt at týða fyri hana Tað var einu ferðina Gud vísti henni eina krukku, sum var full av pínu, og bjóðaði sær at hjálpa henni at tóma krukkuna. — Eg hevði gil hesi árini verið fylt av hatri, øvund sjúku, óndskapi og beisk leika Gud segði við I at eg skuldi fara he vitja foreldrini at siga tein um frá øllum tí ónda, su: tey høvdu gjørt mær Tá bleiv eg Sí Gud, at eg ikki tosaði hann í eitt ár. Eg Hann kravdi ov g mær. Arið eftir fekk eg eina sjón. Tað var stórur | pr 11 økrun ndut Brádliga ker g lyk hurdini hein » brukt neg Hetta tek ; að g gg } 3 » DET s andi dag, sigur Berit Olsen Krukkan er tom Nú var krukkan hjá Ber tóm, og hon kendi hóast í ein lætta, sum gjørdi, at hon kundi leggja alt tað ónda afturum. At enda var hon sloppin úr ræðuliga haft num, sum heyði oyðilagt og merkt lív hennara Bæði foreldrini eru farin og Berit hevur fingið nýtt livsinnihald, og hevur ikki gamla liv sitt í viðførinum iongur Nýggja vidførid er at vir ka sum trúboðaði, syngja og prædika Hansara orð, og hon kennir Guds kærleika Fortíðin nýtist ikki at vera framtíðin, gjárdagurin er farin. Vit vita ikki, hvat hendir í morgin, men eitt veit eg: Harrin hjálpir mær í dag, sigur Berit Sundet Olsen og brosar varisliga Hon gleðir seg at koma heimaftur til Noregs, har hon skal taka ímóti einari ungari gentu, sum hevur verið fyri somu ræðuleikum sum hon. Gentan skal búgva heima hjá Berit, sum skal hjálpa henni til eitt nytt lín