týsdagur 24. november 1998síða 6

6 tíðindablaðið S082/Ui Nr. 223 — 24. NOVEMBER 1998 Ófriður á Café Natur leygarkvøldid: Skotar smildraðu innbúgv og gjørdu seg inn å tænarnar Matstovan var fullsett, tå sjey skotar, sum eru sjómenn, gingu bersærks- gongd, av ti at tænarnir ikki vildu útflýggja teimum øl. Teir fóru at blaka við innbúgvinum og løgdu at enda á tveir tænara, meðan skelkaðir gestir hugdu at DAGNY JOENSEN ALVUR HARALDSEN Tað var illsligt leygarkvøld- ið, tá skotski trolarin seint á kveldi legði at bryggju í Havn Leygarkvøld var og skot- arnir fóru beinu leiðina niðan á Café Nátúr, har tæn- arnir skonktu fyri teimum Av onkrari orsøk virkaðu gjaldskortini hjá teimum ikki, og menninir høvdu bert 156 krónur í reiðum peningi,tá teir skuldu gjalda rokningina, sum var umleið 266 krónur Hildu seg hava ov nógv lænarin fór aftur eftir øli- num, sum menninir høvdu fingið á borðið Tá kom ein teirra við ødr- um gjaldskorti, sum riggaði, og tænarin tók tær írestaðu 110 krónur av kortinum, tá goldið var áðru ferð fyri nýggja umbering av øli nyg Sjómenninir gjørdust gðini og skuldsetti tænaran fyri at hava svikað, og vildu vera við, at teir høvdu gold- ið ov nógv. So kom ófrið- urin Brúktu stólabein sum lurkar Tað byrjaði við at ein skoti tók ein stól, og blakaði hann eftir tænaranum, og við eitt reisti øll skipsmanningin, sum tali einir sjey mans, seg upp, og bjóðaði gestunum av Teir blakaðu við tí, sum fyri var - gløs, øskubikar, fløskum og stólum Stólirnir vóru pettaðir sundur og stólabeinini brúkt sum lurkar Tænararnir, sum eru feðgar, pápin er venjari hjá H 71, og somurin er við á liðnum, vildu einki gera, av tí at teir skuldu spæla hond- bólt dagin eftir, og tí ikki vildu koma til skaðis við at leggja uppí. Teir noyddust tí at lata seg buka, meðan matstovugestirnir skelkaðir hugdu at. Gestur við fartelefon boðaði løgregluni frå At enda kom ein av gest- unum so mikið fyri seg, at hann ringdi til løgregluna á fartelefon síni. Thurid Samró, stjóri á Café Nátúr, sigur við Sos- alin, at skotarnir rýmdu áðrenn løgreglan kom, men at teir eru meldaðir til løg- regluna. Innbúgv fyri einar 10.000 - 12.000 krónur er oyðiligt, og tað skulu skotsku sjó- menninir gjalda. Hon sigur annars, at skot- arnir bóru seg at sum rættir ófriðarkroppar, júst sum bretar eru kendir fyri tá fót- bóltsdystir eru. A Café Natúr hava tey ikki verið fyri slíkum áður. Bót og sektaruppskot A Politigarðinum verður sagt, at skotarnir vórðu av- hoyrdir áðrenn teir fóru av- stað aftur. Teir eru skuld- settir fyri brot á politivið- tøkurnar, og fingu sektar- uppskot, sum teir góðtóku. Hver maður skal gjalda 1500 krónur, umframt at teir fingu eina bót, ið fer til end- urgjald fyri oyðilagt inn- búgv o.a. á Café Natur. Rættiligur ófriður var á Café Natúr leygarkvøldid, tå nakrir skotar, sum vid skipi sínum vóru komnir inn á Havnina at troka, fóru í býin. Teir høvdu ikki nóg mikið av reiðum veningi, og gjaldskortini riggadu ikki so væl. Skotarnir brutu stólar, og brúktu stólabeinini sum lurkar, men ein gestur kom skjótt fyri seg og rirgdi á fartelefon síni til løgregluna, sum kom á staðið, men tá vóru skotarnir rýmdir Fyri viku síðani kom fyrr- verandi norski forsætis- ráðharrir Gro Harlem Brundtland við bók nummar tvey um sítt lív. Hendan bókin er um tey árini, hon sat sum leiðari fyri norsku stjórnini, og bókin kallast Dramatiske ár. Longu áðrenn bókin kom út var eitt evni nógv umtalað, og tað er um sonin Jørgen, sum tók sítt egna lív. Men harafturat fekk Thorbjørn Jagland eitt spark å skinnabeini. Ynksti ikki Jagland Fyri fyrstu ferð síðani Gro Harlem Brundtland valdi at leggja frá sær sum floksleiðari í Arbeiðara- flokkinum í 1992, hevur Brundtland studl- ar ikki Jagland hon lyft dúkinum eitt sindur uppfrá. Í bókini skrivar hon meir og minni beinleiðis, at hon ikki ynskti at Thorbjørn Jag- land skuldi taka við sum floksleiðari. Jagland var tá flokksskrivari og røkti sítt starv væl. Í bókini sigur hon, at tankin um at Jagland kanska skuldi gerast floksleiðari fekk hana at 1Vast. Ein frálíkur floksskriv- ari, ja, men hvat við »evn- en til á kommunisere og ikke minst markedsføre utad«, økir sum »Jens Stoltenberg gjennom rad- io og fjernsyn klart hadde vist hvilke evner han hadde.« jhg Lesarabræv Brúkarasamfelog Tað finst ein landsskaðilig brúkara- og tveit-burtur- mentan innan alt landshús- arhaldið. Tað er tá ið vit hava so nógv ymisk húsar- haldstól til arbeiðir og loysa uppgávur. Tað er eisini flutningstól, so vit koma til og frá ar- beiði, heimi, skúla, læru- plássi, frítíðarítrivi. Tað er ein fylgja av øllum hesum tólum, sum hevur skapt dovinskap, forkelan, leti- gongdina. Tað er skaðiligt fyri heilsuna hjá øllum ætt- arbólkum av báðum kynum, ið tørva kropsliga røkt. Tad er eingin, sum i dag doyr av at fåast vid fritidar- ítriv, so tú kanst fáa eina fríska sál í einum frískum líkami. Tað er eisini kostnaðar- mikið at hava slík tól, sum menniskjan arbeiðir so hart fyri at gjalda og at oyði- leggja sær lív og heilsu, sum vindur uppá seg. Tað hevdi sømt seg betur, at fólk sluppu sær av við fleiri av hesum tólum, flutn- ingstólum og spardu hesar útreiðslur. Tað eru ikki húsarhalds- tól og flutnignstól, ið skapa nakra lukku og eydnu, men eitt gott lív, tá ið tvey klára væl upp sínámillum Tað hevur nógv stórri týdning at vinna sær heilsu- bót og økta vælveru í tí dag- liga lívinum við fjølbróytt- um kosti/kosttilskoti og motión, ið flest øllum tørv- ar. Tað síggja vit, tá ið hjúkl- að verður um øll hesi væl- bjargaðu, sum fáa alt borð- reitt á einum fati, koma til skorin klæði og fáa alt litið upp í hendurnar av øðrum. Tað hevði tí verið gott, um givist var at hjúkla um tey vælbjargaðu, sum ikki vita, hvat tað er at gera nak- að sjálv ístaðin fyri altíð at skula líta á onnur. Tað er ótrúligt, sum nógv- ir ættarbólkar í dag eru hjálparleysir. Ødrvisi er við teimum brekaðu, blindu, deyvu, menningartarnaðu, gomlu, sjúku, ein hevur samkenslu og samhuga fyri. Tað eru øll hesi, sum tað altíð er gingið út yvir, tá ið vælbjargaðu lata sína mis- nøgd ganga út yvir tey, sum hava tað ringt í tí dagliga lívinum, hvat ein sær og ikki kann góðtaka. Tað eru nógvir stak vána- ligir føroyingar, ið ikki eru sína uppgávu nóg vaksnir, tá ið hesi flýggja undan á- byrgdum og skyldum, sum ein dagliga sær. Tað eru slík, ein kallar ræðuskítar og vingliskøltar, sum ikki hava dirvi og áræði at siga sína meining á réttum stað til réttu ar- beiðsgevarar og arbeiðstak- arar. Hans Birgir Hansen Lesið eisini Sosialin å Netinum www.sosialurin.fo