fríggjadagur 27. november 1998síða 11

Nr. 226 — 27. NOVEMBER 1998 tíðindablaðið SOS) tað betri í landskappingini eisini. Men tað var, sum um allir spælararnir fóru niður aftan á steypafinaluna. Trupulleikin var eftir mín- um tykki, at spælararnir vóru nøgdir, tá teir høvdu vunnið steypakappingina. Teir høvdu ongantíð vunnið nakað og hava hildið sum so, at »H71 er eitt ungt fel- ag. Nú hava vit vunnið eitt steyp, og tað er nóg mikið<. Hans heldur, at H71 kundi vunnið føroyameist- araheitið í fjør. — Vit kundu blivið før- oyameistarar, um liðið hevði vant sum tað skuldi aftaná steypafinaluna. Van- liga vóru eini 14 mans til venjing, men til fyrstu venj- ngina aftan á finaluna vóru bert 9 spælarar, sum møttu upp. Teir vóru mettir. Eg sigi ikki, at vit høvdu blivið føroyameistarar, høvdu vit hildið fram sum áðrenn, men vit høvdu í øllum før- um endað hægri enn numm- ar trý, sigur hann. Hugburðurin er skeivur — Hvussu verður so í ár? — Tað vísir seg, at vit hava trupulleikar móti liðum, sum liggja lægri enn vit á stigatalvuni. Móti KÍF í kveld vístu vit bara 40 pro- sent av tí, vit vanliga kunnu avrika. Hugburðurin hjá mínum spælarum var skeiv- ur frá byrjan. Teir hildu, at tað bara var ein biltúrur til Vestmanna eftir tveimum stigum og so heim aftur. Men tað er tað jú ikki. — Men fingu tit ikki eina ávaring í fyrra dystinum móti KÍF, sum tit jú taptu? — Eftir øllum at dóma ikki, nei. Jú, sjálvandi fingu vit eina ávaring, men vit lurtaðu ikki. Nú tosi eg ikki um einstakar spælarar, mén um hugburðin hjá gllum liðnum. Vit gera býttar feil- ir, sum ikki hoyra heima hjá sjálvt einum 2. deildarliði, vísir Hans á. — Vit konsentrera okkum ikki nóg nógv. Tað er líka- mikið hvørjum tå spælir ímóti: Um allir spælararnir ikki eru 100 prosent við í dystinum, so ert tú í stórum vanda fyri at tapa. Tak til dømis dystin móti Tjaldrin- um. Vit skuldu eitast at vera oddalið, og teir høvdu ong- antíð vant, men har var eingin munur fyrr enn móti endanum. H71 verður føroyameistari — Verdur H71 føroyameist- ari i år? Her hugsar Hans eina løtu, áðrenn hann svarar: — Eg hevði sagt ja. Eg haldi, vit hava tað besta lið- ið í landinum. Tá vit so spyrja hann, hvat styrkin við H71-liðn- um í dag er, svarar hann: — Styrkin hjá okkum er, at vit hava spælarar á øllum plássum, sum kunnu skora mál — og ikki bert teir fyrstu seks, sum byrja inni, men eini tríggir-fýra á bonkin- um, sum allir kundu komið á so at siga øll hini liðini í landinum. Vit hava tveir sera góðar málmenn, og eft- ir mínum tykki hava vit eis- ini bestu verju í landinum — í øllum fórum tað hægstu. — Hevur H71 nakrar veik- leikar? — Ja, og tann størsti veik- leikin eru vit sjálvir. Vit mugu virða øll m6tstødu- liðini. Sum venjari havi eg tað ikki soleiðis, at um vit skulu spæla móti eitt nú VIF, hyggja vit eftir video- upptøkum við teimum 0.s.fr. Tað sum hevur størst- an týdning er, hvat vit sjálv- ir kunnu megna og gera. Um vit gera okkara, er tað líkamikið hvgrjum liði vit spæla ímóti. Sjálvandi vita vit, hvgrjum vit skulu ansa eftir á hinum liðnum o.s.fr., men um vit gera okkara ar- beiði og leggja alla orku í tað, eri eg ikki bangin fyri nøkrum gðrum líði í kapp- ingini, sigur Hans Guð- mundsson. Mást hava bæði hevdið og hjartað við — Kanska eru ambitiónirnar millum H71-spælararnar ov litlar. Tá eg t.d. spældi í FH, og vit spældu móti onkrum lægri liði, var málið hjá okkum altíð at vinna við 10 málum. Tá so tað vóru 10 mál á muni, vildu vit so gjarna vinna við 11 málum o.s.fr. Eg havi roynt at prenta henda hugburðin inn í mínar spælarar, men tað riggar ikki heilt, sigur H71- venjarin. — Vit hava nú mist trý stig móti KÍF, sum er eitt lið, vit á pappírinum eiga at vinna. Mær hevði dámt betur, um vit høvdu 14 stig í staðin fyri 11. So høvdu vit ligið nógv betri fyri, men nú er eingin munur í kapp- ingini, sigur hann. H71 ikki so nógv harðari enn onnur lið Nógv meta H71 sum eitt lið, ið spælir sera hart og enntá berjir seg til sigurs. Móti Kyndli herfyri fingu ikki færri enn tríggir H71-spæl- arar reytt kort (m.a. Hans Guðmundsson sjálvur), og tilsamans fekk liðið tiggju útvísingar. — Spælir H71 so harðari enn onnur lið? — Eg eri ikki samdur við tí sjónarmiðnum. Eg haldi, at >trupulleikin< hjá okkum er, at vit eru stórri og hægri enn tey flestu av hinum lið- unum. Tað sær verri út, tá ein stórur spælari kemur út ímóti einum minni spælara, heldur Hans Guðmundsson. — Men hinvegin gera spælararnir feilir, sum ikki hoyra heima á einum 1. deildarliði. Eg havi roynt at lært teir, at um tú fert út ímóti einum spælara, og hann sleppur ígjógnum, so lat hann fara. Kanska skorar hann, kanska skorar hann ikki, men um tú tekur hann tá, fáa teir brotskast, og tú fært tveir minuttir út, og tað er ov dýrt. Lat hann fara og ikki taka judotak á hann, men hav álit á málmannin hjá tær Hans Guðmundsson kall- Umframt at vera spælandi venjari hjá H71 er Hans Guðmundsson eisini dagligur leiðari á Café Natúr, sum man vera eitt tað mest vitjaða staðið í Havnini ar hetta >klossutar< feilir, men hann heldur eisini, at í dystinum móti Kyndli fekk H71 óneyðuga nógvar út- vísingar móti endanum, og at ein stórur partur av tí var sjónleikur. — Vit eru stórir, og tað ger tað lættari hjá m6tstødu- monnunum at filma, so tað sær verri út. Jacob Jónsson (spælandi venjari hjá Kynd- li, blåm. ) fekk eitt gult kort fyri at filma móti okkum, og tað kortið var tiltrongt. Mínir fyrstu tveir minuttir komu eisini eftir sjónleik frá Jacob — har hendi einki. Men hondbóltur er ein >kontaktsportur<, og tá spælarar tveita seg niður hvgrjaferð, er tað torført hjá dómarunum at skyna mill- um veruleika og sjónleik. Vil hava hinar at avgera dystirnar Hans Guðmundsson sær eina framgongd í føroysk- um hondbólti, og hann held- ur tað eisini vera sera pos- itivt, at útlendskir spælarar eisini eru komnir upp í kappingina seinastu árini. Summi bera ótta fyri, at tá tað koma ov nógvir út- lendingar á liðini, detta før- oysku spælararnir burtur- ímillum, men hetta hevur H71-venjarin sína egnu hugsan um. — Eg ætlaði mær ikki at spæla við frá byrjan av, men så meg noyddan til tað. Men filosofiin hjá mær er fram- vegis, at eg vil hava teir at avgera dystirnar. Tak nú til dømis dystin móti KIF, har eg varð mansvardur ein stóran part av dystinum. Tað er nógv lættari at skora, tá tað eru fimm móti fimm, enn tá tað eru seks móti seks, og sjálvur hevði eg sera fegin viljað verið ein av teimum fimm, heldur enn at eg var tann sum bleiv mansvardur, sigur Hans Guðmundsson. — Men um spælarar ikki fáa tað ábyrgd at skula av- gera dystir sjálvir, verður tað truplari hjá teimum at mennast, og tí verði eg held- ur ikki serliga glaður, tá eg skjóti 17 mál, men liðið kortini tapir (í fyrsta dyst- inum móti Kyndli, sum H71 tapti 23-24), sigur hann. - Men hóast eg varð mansvardur móti KIF, og tað er lættari at spæla fimm móti fimm, so fóru mínir spælarar hvgrja ferð skeiv- an veg og hjálptu í roynd og veru verjuni — í staðin fyri at vongirnir hildu seg úti á vongplássunum, so tað várð meira pláss til at finta millum verjuspælararnar. Men har var trupulleikin sum nevnt, at vit høvdu vunnið dystin, áðrenn hann varð spældur... Sonurin eisini á liðnum Hans Guðmundsson er ikki einasti íslendingur í H71. Móti endanum av grund- spælinum seinasta kapping- arár kom sonurin Finnur eisini úr FH til hoyvíkingar, og tað skerst ikki burtur, at hann hevur arvað nógv av hondb6éltsevnunum hjå pápa sínum. - Eg eri ótrúliga glaður fyri at hava Finn við mær í H71. Upprunaliga spurdi eg hann beinanvegin, tá eg kom til H71, um hann ikki hevdi hug at koma við mær. Men hann vildi heldur vera í FH í í gllum fórum eitt år afturat. Men á jólum ringdi hann so til mín og segði, at hann hevði hug at koma kortini, og tað eri eg fegin um, sigur Hans. — Men er fóroyska kapp- ingin rætta staðið hjá einum evnarikum 19 ára gomlum hondbóltsspælara, sum iva- leyst stílar hægri? — Eg dugi ikki at síggja, hví hann ikki skal kunna menna seg í Føroyum. Hann er bert 19 ára gamal, og hann má framvegis venja nógv, áðrenn hann kann fáa kjans á einum íslendskum 1. deildarliði — og tað rokni eg við hann kann fáa um eini tvey ár, sigur Hans Guðmundsson um Finn Hansson. — Hvussu er tað at spæla á sama liði sum sonurin hjá sær? — Eg eri sera glaður fyri at spæla saman við honum. Tað havi eg ongantíð gjørt fyrr. — Hvat heldur hann? — Tað veit eg í roynd og veru ikki, tí eg havi ongan- tíð spurt hann... Men hon- Hans Guðmundsson 37 ár úr Íslandi 40 A-landsdystir fyri Ísland í tíðarskeiðnum 1982-86 (ein móti Føroyum). Var síðani ikki tøkur til landsli0i0, tí hann búði í Spania, og ferðin heim til Íslands at spæla landsdyst tók 6 tímar hvønn vegin. 28 Europa Cup-dystir 800-900 landskappingardystir | Síðani september 1997 spælandi venjari hjá H71 Uppvaksin í felagnum FH av Hafnarfirði. Sonurin Finnur Hansson fekk navnið Finnur, so forbókstavirnir hjá honum eru... FH. Tað var við vilja... Í miðal besti íslendski málskjútti nakrantíð í Europa Cup Í miðal næstbesti málskjútti nakrantíð í søguni hjá íslendsku landskappingini (tann besti er Valdemar Grímsson, sum framvegis spælir) I miðal fjórðbesti málskjútti nakrantíð á íslendska A- landsliðnum. Yrkisleikari í Marlboro Canteras (1985), Maritim (1985-86) og Puerto Cruz (1989-90) í sponsku kapp- ingini um dámar eisini væl her í Føroyum. Og hevði hann ikki verið her, hevði eg helst farið úr H71 í fjør, men hann lokkaði meg at taka eitt ár afturat, avdúkar Hans, og tað skilst, at hann er fegin um at hava onkran úr familjuni saman við sær. — Síðani seinastu jól havi eg bert verið tvær vikur heima í Íslandi. Eg eigi tveir synir, sum eru ávikavist 6 og 7 ára gamlir, og eg heyði fegin viljað verið meira saman við teimum, so eg ikki blívi heilt fremmandur fyri teimum. Men á jólum fara eg og Finnur heim til Hafnarfirðar. Eg havi altíð verið heima á jólum, eisini tá eg spældi í Spania. Havi tað sum eri eg 18 ár — Verður árið í ár títt sein- asta við H71? — Tað kann eg sjálvandi ikki siga við vissu, sum nú er. Eg kann ongantíð siga nakað um næsta ár — ein telefon, sum ringir, kann broyta alt. — Bíðar tú eftir, at tele- fonin skal ringja? — Nei, tað geri eg ongan- tíð. — Um nú H71 ikki verður føroyameistari í ár, tekur tú so eitt ár afturat? — Nei... nei, tað er ikki tað, tað ræður um. Tað broytist ikki so nógv, um vit vinna FM ella ikki. Tað veldst um, hvat hendir, tá kappingin er liðug. Eg kann ikki siga nú í november, hvat fer at henda í april. Eg kenni meg væl fyri, hóast eg eri 37 ár. Eg havi verið so heppin, at eg ongantíð havi verið álvarsliga skadd- ur, men eg má venja meira nú enn fyrr. Men eg havi tað framvegis, sum um eg eri 18 ára gamal, sigur Hans Guðmundsson at enda. Vit báðir myndamaðurin takka fyri prátið. Klokkan er farin av midnátt, og teir seinastu gestirnir eru farnir av caféini. Vit hålvgum um- bera okkum, at tad bleiv so seint, og at tad ivaleyst er langt aftan å songartid hjå einum nærlagdum ítróttar- manni. Men eisini her verða vit tiknir á bóli: — Fyri mær er klokkan ikki meir enn átta. Mín ar- beiðsdagur er bert um at vera liðugur nú, svarar café- leiðarin og kondbóltsvenj- arin, áðrenn hann vísir okk- um veg út gjøgnum kjall- arahurðina.