leygardagur 7. november 1998síða 16

tidindablad Gamlir tónar og kend andlit, tó at hárið er gránað og vakstrarlagið broytt. Tú prátaði við fólk, sum tú nærum hevði gloymt vóru til, og onnur kend andlit, ið saman við tær mintust aftur á góðar gamlar dagar, tá vit við piprandi hjarta fóru niðan í Sjónleikarhúsið. Tað var sum í gomlum døgum, og hóast nútíðin ger vart við seg og krevur okkara nærveru, sakar tað einki at steðga tíðartólinum eina løtu Í Suð CIKI ] £ C Ki, Kennist heir g ú varisliga eins og rstu ferðina fyri 30 árum SjonierKarhusinum r nå at far Fr var so nógv ødærvisi. Er 3 rætt at seta tíðartólið stilt Kansk ri ba gd OKKU Erið KK i: # , 3 1 KK É ið s Ár KN eDSt IKKI UNdar 2 > forkelaða æ i A r rr um € KTIZSDØ eru ST n ur Ohugsandi at gomul fóru i enskan dans I Sjónleikarhúsinum hetta kveldið vóru nógv væl ti árs komin fólk, og eg kundi ikki lata vera vid at hugsa at tað heyði verið óhug at foreldrum okkara nar tíð, at farið í dar Vit, sum eru farin um tey fimti og seksti, høvdu ikk nógv tilboð í barna ungdómsárunum, samn við nútíðina. Aður råddi at fáa sum best burturúr V høvdu sum b varhugan av, at okkara for- eldrur livdu og virkaðu sum teirra foreldur undan teim- um, men vit vildu annað og meira enn bert eina endur- tøku Ein týðandi orsek var helst, at viðurskiftini í um- heiminum broyttust. Við tíðin, sum gjørdist meira livilig við framgongdini í samfelagnum, kom eitt nú ”Opptonieikurin Rørdi við hugflogið Vit lurtaðu eft mmy Stee ef s Pre í Ra xembDurg, og I€1K e USSU r iKindir ru, settu g ed eflog ). Hetta i eys € nar € U gu ng De i GOT SKU kv g »Nord riry lend Ká ULVAIT Nu n vrdu vil €l1S n Pat Boone syngja >Love Letters in the Sand», við kenslu- bornari rødd og orðum, sum ikki varð hildið gagnligt fyri STÓIK Tað var | i kk; Tað var kanska ikki so væl dámt heima, at vit hoy Ju teir nýggju sangirnar, ti rðini vóru ikki fyri sartar novr- mwWgsa sær i u Baby g sovorið n £ Im mnu nakað skurin hevði hann rgrdi við ju kendi rut- nni, og so Tey vóru Igiorå, sum tú rapaði fyri at halda tónan Eg stevið, og sum tú neyvan ØT ysku sangirt 1ga setti gerandisdag. um- P ramt at popptónleikurin úti i k T lær 8} kið rut - »iE r plåtuspælarin plåtur heimaftur við sær Tónleikurin uttan úr heimi Vit vistu um jazztónleikin og rocktónleikin, men nú var tað veruligt at lurta eftir Louis Armstrong og hinum í USA. Vit lærdu okkum eisini nýggjar dansir, hóast einki sjónvarp var at vísa okkum leiðina, eins og MTV lærir ungdómin í dag Tað var so nógv eðrvísi í dansinum í Sjónleikarhúsi- num fyrr í tíðimi. Eitt nur Få * - På ad Í tó at onKur SIGddist al Bara mannfólkini smakkaðu sær á Bestu dansikvøldini vóru I vald ” HH hir jolaKVØIG, og Øi! hini ann- andagskveldini og á Olav søku. Tá var lummafløskan havd á lofti. Og tað var hon neyvan í víðari merking, tí bert mannfólkini smakkaðu sær á, og tað varð gjørt við at fara út í tún at smakka sær á, ella at leita sær inn í mannamúgvuna á dansi- gólvinum at fjala seg, so eingin sá Einaferð var eg stødd úti í gamla Klubbagarðinum, eg hugsi tað hevur verið eina Olavsøku. Tá bjóðaði ein beiggi vinkonu mína okkum av einari fløsku við eiturgrénum lýði, sum smakkaði illa Torførast var tó at fáa seg til at taka av. Sóleiðis var tá. Vit fingu ringa samvit- sku, hóast eingin hevði sagt okkum við orðum, at hetta var bannað. Foreldrini 6- rógvaðust heldur ikki, tí tey ímyndaðu sær neyvan, at vit gjørdu slíkt Aja, soleiðis er og hevur altíð verið. Heimurin stend ur altíð fyri teimum ungu við nýggjum avbjóðingur Hinvegin - og tú visti ikk; hvat var rætt og skeivt, um tå ikki royndi tad nyggja sum stóð tær í boð Sum í gomlum døgum Aftur r < leikarhúsinum 30 ár seinni, gekk dansurin uppá tað bes- ta. Gólvið var fullsett alla tíðina, og tú troyttaðist ikki, so sum tað ofta kennist í nú- tíðar dansi, við besta tón- leikagóðsku, og hátalarum, sum nærum blása heilan úr fólki. Tá kom brådliga fram fyri meg, at júst tað at tónleik- urin ikki varð fluttur út við hátalarum í nútíðar styrki, gjørdi, at fólk uttan hóva- sták kundu práta, meðan dansað varð hoyrdi eina vin- konu rópa miðskeiðis dansirågvuni, at hon >hoyr- di> ikki at dansa Tíðin kom eisini, tá tú noyddist at fáa eina hvíld, og farið var upp á balkong at eygleiða danskifólkið Tað var áhugavert aftur at um rætta, vakra sniði, men mest hugtakandi var, at hoy ra dansif6lkid syngja við teimum á pallinum, so rám- a, at tað nærum doyvdi y á pallinum Sakar einki at líta aftur um bak Lat fara, at alt ikki var so fullkomið, og at onkur tóni fór á glið við hvert, og at somu sangir vóru spældir upp í saman, tí tað stutt sagt ikki vóru so nógvir at taka av í hesum tíðarskeið Dámurin var kortini hin sami og í gomlum døgum Tað var ikki spurningur um ljóð- ella tónleikagóð- sku, sum gjørdi tiltakið so væleydnað, men meira tað stuttliga og hugaliga, at øll hesi fólkini høvdu sett sær fyri at geva sítt ískoyti. Tað eiga øll stóra tékk uppibor- na fyri Eitt er kortini vist, uttan góða samljóðið millu leikin og dansifólkini, hevði hetta tiltakið ikki eydnast so væl I ton Tíðin er farin og onnur er galdandi fyri okkum í stutt! var at Nr. 212 — 7. NOVEMBER 1998