fríggjadagur 13. november 1998síða 22

tíðindablaðið SoSÍÐI nm Nr. 216 — 13. NOVEMBER 1998 Tað er næstan synd í dómarunum — Føroysku hondbóltsdómararnir hava tað trupult. Tað er næstan synd i teimum, tí teir eru nógv útsettir. Hinvegin stendur stødid í dømingini ikki mát framgongdina, sum annars er síggja í føroyskum hondbólti. Tað heldur Lotte Sørensen hjá Kyndli, sum er farin í holt við sítt allarhelst seinasta kappingarár hjá havnarfelagnum EmiL L. JACOBSEN ALVUR HARALDSEN Tað henda alla tíðina broyt- ingar í føroyska ítróttar- heiminum. Ikki minst í hondbólti eru broytingarnar týðiligar við tað, at tað aftur er vorðið áhugavert hjá á- skoðarunum at hyggja eftir hondbólti. Soleiðis tykist tað í llum førum, tí meira fólk er í høllunum, tá dystir rsøk til vaks- má vera, at A spældi móti Stjørnuni. Tað var tann tá 23 ára gamla Lotte Sørensen úr og tað er helst ikki av leið at siga, at hon var tann fyrsti av teimum eftirhondini mongu útlendingunum sum nú eru í føroysku hond- bóltskappingini, í øllum før- um hjá kvinnunum. — Tað byrjaði við, at ein góður vinmaður hjá mær í Viborg, Erlendur Johanne- sen, spurdi meg, um eg hevði hug at fara til Føroyar at spæla hondbólt. Eg segði beinanvegin nei, tað vildi eg ikki, og so bleiv ikki meira um tað, greiðir Lotte Sør- ensen frá. — Men so fekk eg ein skaða í knæið, sum gjørdi, at eg gleið út úr kappingini heima í Viborg, og so fóru vit at tosa um, at eg kundi fara til Føroya einaferð aft- an á jól. Meiningin var upp- runaliga, at eg skuldi vera alt kappingarárið 1996/97, men í januar 1997 kom eg so til Kyndil Tá hon sat í flúgvaranum á veg til Vágar, hugsaði hon bara: Ah nei, hvat er tað, eg geri, men síðani hevur hon ikki iðrað seg um, at hon kom til Føroyar — Tað var sjálvandi eitt sindur trupult í byrjanini, serliga tann fyrsta mánaðin, tá eg ikki kendi nakran og — Ein spælari sum Katrin á Neystabe hjá Neistanum er eitt sera stórt talent, sum eitt danskt felag kanska hevði funnið upp á at tíkið sum eitt talent, men sum heild haldi eg ikki, at nakar spælari í føroysku kappingini er nóg góður til at spæla topphondbólt í Danmark, sigur Lotte Sørensen ikki skilti málið. Eg visti ikki, hvat eg var komin til, men aftan á tað gekk framá, og nú trívist eg væl, sigur hon. Góð móttska Fyrstu ferð Lotte Sgrensen spældi við Kyndli, var í Havn móti Stjørnuni. — Eg fekk sera góða mót- tóku, og eg minnist, at øll gløddu eftir mær, tá vit hit- aðu upp. Eg kom til Føroyar ein leygardag, og dysturin móti Stjórnuri var longu — Føroyingar hava eitt gott dómarapar í Hjalmar Petersen og Kristian Johansen, og teir eru eisini um- bidnir uttanlands. Eg haldi, at tað átti at verið gjørt meira við at brúka hesar báðar, so hinir dómararnir eisini kunnu koma upp á eitt hægri stødi —tium dømingin kemur upp å eitt hægri stødi, kemur hondbólturin tað eisini, sigur Lotte, sum eisini heldur, at føroysku áskoðararnir eiga at hugsa seg betur um dagin eftir. Eg hevði fingið at vita, áðrenn eg kom, at eg skuldi spæla við tann dystin, men tað gjørdi eg so kortini. Vit vunnu dystin, men eg spældi ikki serliga væl, minnist Lotte. Fantastiskt at vinna FM Tað árið endaði Kyndil kappingina á einum triðja plássi, men árið eftir var Lotte Sørensen ein av høv- uðspersónunum á liðnum, sum vann føroyameistara- heitið hjá kvinnunum til Kyndil fyri fyrstu ferð síð- ani 1981. - — Tað var heilt fantastiskt at gerast føroyameistari við Kyndli. Ikki minst tí kapp- ingin var so spennandi, og einki bleiv avgjørt fyrr enn í seinasta dystinum, sum vit vunnu móti StIF. Tað var eisini sum um, at fyrsta árið, eg spældi við, hevði liðið einki mál, ongar ambitiónir, og sjálv hevði eg bara verið við frá januar mánaði av. Í fjór settu vit okkum sum mál at vinna FM, og tað eydnaðist. Kappingin hjá kvinnun- um var spennandi í fjør, og tey flestu rokna við, at hon verður enn meira spennandi í ár. Í løtuni er Kyndil fremst við átta stigum fyri fimm dystir. Tað sama hevur æv- igi kappingarneytin og >stórasysturin< — Neistin, sum hevur verri målmun enn Kyndil. — Eg vóni, at vit vinna aftur f år. Men kappingin er lang, og nógvir dystir eru eftir. I løtuni eru vit javnar i stigum vid Neistan, og um vit skulu endurvinna før- oyameistaraheitid, veldst tað nógv um, hvussu stød- ugar vit eru. Ein av trupul- leikunum hjá okkum er eis- ini, at teir dystirnir, sum á pappírinum skuldu verið teir lættastu — t.d. móti VB í Vági og Stjørnuni í Klaks- vík — sum oftast eru teir torførastu hjá okkum. Spurningurin er, um tú klár- ar at vera 100 prosent kon- sentrerað til hvønn einasta dyst, sigur Lotte og minnist aftur á dystin í Havn í sein- asta endaspælinum móti VB, sum Kyndil óvæntað tapti, og sum í seinasta enda mundi kostað teimum FM heitið — Tað kann henda aftur í ár, um vit ikki eru nóg kon- sentreraðar.. Sunnudagin vunnu vit sannførandi á Neistanum, men tað merkir ikki, at Neistin ikki kann vinna næstu ferð. Tað ber ongantíð til at siga framm- anundan, sigur Lotte Søren- sen. — Men vit eiga at kunna klára tað aftur í ár. Vit hava eitt gott lið, breiddin er góð, vit eru taktiskt væl fyri, vit hava ein góðan venjara og liðið er eitt ár eldri og royndari. Í fjør høvdu vit tað strævið, tá vit fyrst vóru komnar afturum, men síð- ani tå er hvør einstøk av okkum blivin betri, ikki minst frá fyrstu ferð, eg var i Føroyum. Sidani tå hava tær yngstu tikid seg sera nógv fram, sigur hon. Lotte sigur eisini, at ein av orsøkunum til, at tað hevur gingið so væl, og sum eisini er ein av fremstu or- søkunum til, at hon er kom- in aftur til Kyndil tvey år å rad, er, at tær i Sophus Dahl Christiansen hava ein so +