hósdagur 17. desember 1998síða 6

Leiðin gekk til Alta (1): ferdafråsøgn(fyrri partur) tíðindablaðið S082ur Nr. 240 — 17. DESEMBER 1998 ——W"—————————— SS Ole Anders er sámabóndi. Hann byrjaði at gera til reiðar bálið, og hongdi grýtur við eplum og reinsdjórakjóti yvir eldin Í vrá á villini vetrarvíddum Hósdagin 10. desember savnaðist eitt lið av innbodnum norðurlendskum tíðindafólkum á nýggja flogvøllinum við Oslo í Noreg, Gardermoen. Og kósin lá norðureftir til Norðurnoreg, til Alta kommunu í Finnmørkini. Nordisk Journ- alistcenter í Árhus og Nordisk Informationkontor í Alta skipaðu fyri. Á skránni stóð m.a. gisting í sámatjaldi og scootaraferð. Náttin í tjaldinum gekk við góðum reinsdjórakjóti til matna og eitt sindur av svøvni. Hóast nógva roykin frá bálinum í miðum tjaldinum, so má sigast, at túrurin og náttin gingu „sámiliga“ fyri seg ORÐ OG MYNDIR: DAGFINN OLSEN Umboðandi Tíðindablaðið Sosialin og Útvarp Føroya sessaðust vit báðir føroysku luttakararnir í Kastrup í flogfarinum til Oslo. Men eydnan gongur ofta egnar leiðir og leiðirnar eru nógvar í Kastrup. Vit vórðu nakað seinkað og komu ikki uppfrá, tí beint áðrenn frá- ferð legði flogtøkningur til merkis, at næsahjólið var brotið. Hetta seinkaði okk- um og kom illa við, tí bert ein tíma høvdu vit í Oslo at finna flogfarið til Alta. Vit komu tó avstað at enda. Komin til Oslo høvdu vit eitt korter at skifta flog- far. Men við góðari hjálp frá fryntligu starvsfólkunum, vunnu vit upp flogfarið í síðstu ltu. Vit vóru ávegis til Alta í Finnmørkini. Alta Soleiðis at flúgva Noreg frá enda í annan tekur meira enn tveir tímar. Á vegnum skuldu vit millumlenda í Tromsø, men heldur harð- liga gekk fyri seg, sum flog- skiparin eisini ávaraði um. Eftir lendingina kallaði hann lendingina fyri „usæd- vanlig ubehagelig“. Tá vit komu til Alta um tvey tíðina var myrkt. Í flogfarinum úr Oslo mundu vit vera flest allir luttakarar, uttan lokalu norðmenninir. Men vit kendust ikki enn. Í bussi koyrdu vit, sum vóru við flogfarinum, til eina innan- dura fótbóltshell, ið Tórs- valla fyrisprákarar óivað áttu at sæð. Orsøkin til høll- ina er óivað, at tað ofta er myrkt og nærum altíð sera kalt, so illa fæst verið Kuldin var ikki so øgiligur, mundi liggja um 10 stig minus. Úti í myrkr- inum bíðaði kavascootarin, ið vit tvey og tvey skuldu ferðast á uttandura. Í kantinuni fingu vit kaffi, ið har á staðnum verður mett sera týdningarmikið. Liðið var nú savnað, og hvør einstakur segði hver hann var. Vit skuldu nú beina leið út í Finnmørkina á scootara, fyri at liggja nátt í sámatjaldi. Leiðarin, sámi og leiðari í norsku „heima- verjuni“, greiddi nú frá ymsum praktiskum, vit fingu kavaklæðir og boð um at leggja alt eftir okkum, sum vit á nakran hátt kundu vera fyri uttan. So tað bleiv ikki til so nógv annað enn myndatólið, ið gjørdist darvandi vidføri. Sami Travel skipadi fyri ferdini og åtgjørdi okkum væl. Væl ballaði í stivlum, vøttum, brillum, draktum og skinnhúgvum vóru vit ferðabúgvin. Leiðin gekk síðani við bussi eitt petti av leiðini út í Finnmørkina, til eina so- nevnda fjallastovu, har ábit var at fáa: te, kaffi og smurt breyð. Síðani byrjaði ferðin av álvara. Kuldin var ikki so øgiligur, mundi liggja um 10 stig minus. Úti í myrkri- num bíðaði kavascootarin, ið vit tvey og tvey skuldu ferðast á. Eg sjálvur og út-