fríggjadagur 11. desember 1998síða 22

22 tíðindablaðið SOSTAlUMN Nr. 236 — 11. DESEMBER 1998 Tú lærir nógv av at tapa 10-0 — Við bert at spæla móti londum sum San Marino fáa vit einki burturúr, hvorki ítróttarliga ella fíggjarliga. Lat okkum so heldur halda fram saman við teimum stóru og taka skrædlini, tá tey koma — tí vit sleppa ikki undan teimum nú og tá. Tá mugu vit vera fyrireikað til at skula reisa okkum aftur, sigur HB- formaðurin Gunnar Mohr m.a. í práti um HB, landsliðið og annað í sambandi við fótbólt EMiL L. JACOBSEN ÁLVUR HARALDSEN Allir føroyingar, sum hava áhuga fyri fótbólti, munnu kennast við navnið Gunnar Mohr. Og eisini tey, sum ikki fylgja sd væl við, munnu hava hoyrt navnið nevnt av og á. Frá miðskeiðis í 80-unum til miðskeiðis í 90-unum var Gunnar Mohr millum rask- astu málskjúttar i føroysku fótbóltskappingini. Í 1997 >legði hann frá sær< sum fótbóltsspælari og gav plássið til aðrar yngri menn. Sama árið tók hann við sum formaður í HB Gunnar Mohr, sum í dag er 35 ár, er Havnarmaður og HB-ari við stórum H. — Eg byrjaði at spæla fót- bólt sum sjey ára gamal. Tað var í HB, og har havi eg so spælt síðani, fram til í fjør, tå eg gavst, greiðir Gunnar frá. — At eg endaði í HB, var mest tí, at eg búði úti í Grønland: — í »karde- mummubýnum< — og tað var HB-umhvervi. Tí fór eg tann vegin, tað var bert nátt- årligt. — Og har var gott at vera... — Ja, sjálvandi. Eg eri jú av tí gamla skúl- anum, sum sig- ur, at tú kanst skifta religión og konu, men tú kanst ikki skifta fótbólts- felag... Eg veit, at tað er gamaldags, men tað er so mín persónliga áskoðan, hóast eg arbeiði í einum fel- ag, sum ikki hugsar soleiðis longur. — Hvussu klárar tú so at blanda tað saman við for- mansarbeiðið í HB? — Tað er eingin trupul- leiki. Ein er jú nóyddur at fylgja við menningini. Tað kann eisini væl vera, at um eg var ungur í dag, heyði eg hugsað á sama hátt, sum teir ungu gera í dag. Alt verður jú meira kommersi- elt, sigur Gunnar. Hann sigur, at tá hann byrjaði at spæla fótbólt, kom tað næstan ikki fyri, at spælarar skiftu millum fel- øgini í Havn. — Tú gekk ikki inni i velt- uni hjá hinum. Tú góðtók hver tú var, men tað var ikki fanatiskt. Og harafturat skalt tú eisini minnast til, at B36 ikki var so sterkt tá, sum tað er í dag. HB var nógv sterkari felag tá. Tað sigi eg ikki, bara tí eg sjálv- ur eri HB-ari. men HB var eitt betri felag. Har var meira skil á ungdómsar- beiðnum, og teir høvdu eitt nógv betri 1. lið. Við ødrum orðum sótu teir á tí mesta tá, og vit merktu ikki kapp- ingina vid B36 at vera so stóra. Tað var ikki fyrr enn í 80-unum, tá tað fór at ganga væl frá B36 — og HB kanska slakkaði eitt sindur av. Í dag er tað ødrvisi, tí feløgini eru eins sterk og eins góð. Gjerdi ikki nógv við tað sum unglingur — Tað gekk væl í ungdóms- árunum. Persónliga vil eg kortini siga, at eg ikki slóg igjøgnum fyrr enn seinna árið í dreingjadeildini. Eg var lítil av vøkstri, og eg vil heldur ikki siga, at eg gekk so høgt upp í tað inntil tå, sigur Gunnar. — Tá var eg á einum sera góðum liði, og tað gav mær helst blóð á tonna. Aðrir á liðnum tá vóru Kári Reyn- heim, Bjarni Jacobsen, Jul- ian Hansen og aðrir. Vit blivu føroyameistarar, og so vaks hugurin aftur. Síðani fluttu teir upp í unglingadeildina. — Menn sum Bjarni og Julian fóru upp á 1. deild- arliðið longu sum 1. års unglingar, og liðið datt sundur. Vit fingu hug at ganga í býin, og frá 1979 til 1982 gjørdi eg ikki nógv við fótbóltin. Tú fekk onnur lívsvirði, men so í 1982 fór eg rættiliga í gongd aftur og spældi á 2. liði alt tað árið. Ég sat ein dyst sum eyka- maður í 1. deild. Tað var í Fuglafirði, men eg kom ikki inn, greiðir Gunnar frá. — Men í 1983 bleiv Ole Skovbo venjari, og tá bleiv eg rímiliga fastur í 1. liðs- hópinum. Gunnar hevur altíð verið áleypari, og um hetta mund- ið vóru eisini menn sum Helgi Olsen, Kári Reyn- heim, Bjarni Jacobsen, Suni Jacobsen og Kári Nielsen á liðnum, so tað var torført at sleppa inn í hitan. Gunnar sigur, at hóast tað gekk upp og niður hetta árið, so var tað eitt stuttligt ár, og hann var á 1. deild- arliðnum fyri fyrstu ferð. Tá var hann 20 ára gamal. Í 1984 og 1985 spældi hann ikki nógv við, ti hann bleiv skaddur í rygginum, men í 1986 bleiv danski Jack Johnson venjari, og tá bleiv Gunnar Mohr fastur maður á 1. deildarliðnum. Tvey ár seinni, í 1988, bleiv HB føroyameistari fyri fyrstu ferð síðani 1982, og hetta var eisini fyrstu ferð, at Gunnar upplivdi at vinna gull í 1. deild. — Tað var ótrúligt. Eg hevði spælt i so nógv ár tá. Vit blivu meistarar í síðsta dystinum, sum vit vunnu móti TB. B36 lá annars heilt suverent á odda í kapping- ini, meðan vit vóru eini sjey stig aftanfyri (tá gav vunnin dystur bert tvey stig), og eingin ivadist í, at B36 bleiv føroyameistari. Men minn- ist meg rætt, so fekk B36 bert fimm stig f seinnu helvt, medan vit vunnu allar dystirnar uttan ein, so tå av- tornaði, haldi eg vit lógu eini fimm stig frammanfyri grannarnar. Tað gjørdi tað eisini stuttligari, at vit kundu enda á toppinum, tá vit høvdu ligið so langt aft- anfyri eitt skifti, sigur Gunnar og vísir á, at B36- liðið var rættiliga styrkt við Abraham Hansen og Mein- hard Dalbúð umframt gamla liðfelagan Kára Reynheim, sum tá hevði skift til grannafelagið. — Árið eftir bleiv B71 meistari, men í 1990 blivu tað so aftur vit, men tað var ikki heilt tað sama upplivilsi sum í 1988. Tað vóru bert tvey ár síðani seinast, og eg haldi heldur ikki, at kapp- ingin var so hgrð tað árið. Vit vóru í so suverenir og gjørdust eisini meistarar rættiliga tíðliga. Tað var lítið hugsandi tá, men 1990 bleiv seinasta ár- ið, Gunnar bleiv føroya- meistari við HB. Felagið vann ikki FM aftur fyrr enn í ár, og tá var Gunnar givin. Hinvegin hevði hann tá vunnið sjey steypafinalur við HB... — Hví gekk so lang tíð ímillum, at HB bleiv fóroya- meistari? — Eg veit ikki rættiliga. Persónliga haldi eg, at disci- plinin kanska hevur haltað eitt sindur. Vit hava eftir mínum tykki havt fólkið til tað okkurt av hesum árun- um, men tað hevur manglað tað seinasta. Tað eina árið snúði tað seg bert um sek- und. — GÍ kláraði at vinna fýra ár á rað, og trý av hesum bleiv HB nummar tvey. Hvat hevði GÍ tå, sum HB ikki hevði? — Eg gangi út frá, at tað hevur verið ein ella annar vilji, sum teir hava havt, men sum vit hava manglað. Onkuntíð hava vit kanska hildið, at tað var lættari, enn tað í veruleikanum var. Vit hava kanska eisini manglað impulsir aðrastaðni frá, so sum vit hava havt tað í ár. Tí tað er eingin ivi um, at vit hava havt tilfarið til tað, sigur Gunnar. Stóra steypaliðið HB Árið eftir gullárið í 1990 gekk alt av skriðuni, og 1991 var ringasta árið hjá HB og er tað enn. — Alt gekk av hundanum til. Vit høvdu so at siga sama liðið og eisini sama venjara. Tað gekk bara illa — vit byrjaðu við at tapa móti Sumba í Havn, og so gekk tað bara skeiva vegin. Vit komu í finaluna í steypakappingini, sum vit taptu 1-0 móti B36 — bert eina viku eftir, at vit høvdu vunnið teir 8-2 í landskapp- ingini... Árið 1991 var annars eitt gott dómi um, hvussu væl HB stendur seg í steypa- kappingini. Júst tað at koma í finaluna, hóast tað gekk illa í landskappingini. — Hvussu ber tað til, at HB altíð stendur seg so væl í steypakappingini? — Tað er bara traditión, haldi eg. Tað er hetta við, at tú skal vinna, og at tú ikki fær ein møguleika afturat. Tað haldi eg HB-ararnir duga væl. — Sigur tú, at traditiónir kunnu vinna dystir? — Tær kunnu í øllum før- um lyfta eitt lið nógv. Henda trúgvin uppá, at tú plagar at vinna hesar dyst- irnar. Eg rokni eisini við, at tað åvirkar m6tstødulidini eitt sindur. Føroyskur fótbóltur er broyttur sera nógv seinastu árini, og Gunnar Mohr hevur verið 2 mitt í rokin- Gunnar Mohr um í øllum hesum broyting- unum. Í 1986 varð graslíki lagt á ovara vøll í Gundadali, og hetta var startskotið til eina rúgvu av vøllum runt alt landið, har grúsið varð skift út við graslíki. — Veturin í 1985-86 var sera keðiligur. Tað frysti nógv og kavaði illa, og ov- ari vøllurin fór sera illa. Hann var frostsprongdur, og tað var greitt, at tað fór at kosta nógv at seta hann í stand aftur, minnist Gunnar. — Tá høvdu vit Jack John- son sum venjara. Hann hevði ferðast nógv og kendi tí nógv til vellir av ymsum slag. Hann arbeiddi í Idé- húsinum og kannaði so ym- iskt fyri teir. Tað var soleið- is, tað byrjaði. Hann kom við einum tilboði, og býráð- ið hugdi upp á tað. Tað fór at kosta so nógv at gera ov- ara vøll í stand aftur sum grúsvgll, at avgjørt varð at gera ein graslikisvøll í stað- in. Gunnar sigur, at sum fót- bóltsspælari var hetta ein sera spennandi tíð. — Eg minnist, at vit søgdu, at vit sum einki kundu spæla alla fyrru helvt á nið- ara velli, sum eisini var rættiliga ringur. Tað gjørdu vit eisini tað árið, og HB og B36 fingu næstan einki stig í fyrru helvt. B36 flutti nið- ur, men vit kláraðu so at reisa okkum aftur í seinnu helvt eftir at hava ligið næstniðast í summarsteðg- inum. So fingu vit graslík- isvøllin, vunnu átta dystir upp í slag og endaðu á gðr- um plássi! Tað var ein sera stuttlig kapping. — Hvussu hava graslíkis- vallirnir ávirkað fótbóltin her heima? — Teir hava havt risastóra ávirkan. Ferðin er vaksin so ótrúliga nógv — at byrja við vaks hon helst ov skjótt, og førleikin fylgdi ikki við. Men menringin í fótbóltin- um hevur verið so stór, at tað als ikki kann samanber- ast. Venjingarumstødurnar gera, at menn eru nógv bet- ur fyri í dag. Eg minnist, at fyrst í 80-unum gleddu nógvir HB-arar seg til summarsteðgin, tí teir vistu, at tá komu fleiri upp úr Dan- mark at spæla. Krumtapp- urin á HB-liðnum var ofta teir, sum komu upp niðri frá. Tað ber als ikki til í dag, uttan so, at teir eisini venja niðri, sigar Gunnar og minnist, at teir í HB kallaðu hesar, sum komu upp úr Danmark, fyri »asfalts-køb- enhavnarar<. Hóskandi við liðum 8 varð 1. deild víðkað til 10 lið, og eisini hetta var ein rímiliga stór broyting tá. — Vit vóru ímóti tí tá. Tað stóð nokkso nógv á hjá Fót- bóltssambandinum tá, og bert ein atkvgða var á muni, sigur Gunnar. — Men eg haldi ikki, at tað hevur verið so óheppið — Eg rokni ikki við, at gongdin sum er nú við at HB og B36 fara avstað við øllum teimum góðu spælarunum, fer at halda fram í so nógv ár afturat, heldur F 4 |