týsdagur 12. januar 1999síða 22

22 tíðindablaðið Nr. 6 — 12. JANUAR 1999 Ummæli av nýggjárskonsertini Frálik konsert! Fyrr hevur konsertin, sum hesuferð var tann Í í róðini fingið heitið: “ársins kon- sert”, og tað má sigast at vera eitt heiti hon er við at bera við æru. Samstundis var hetta 38. Konsertin hjá Føroya Symfoni- orkestri. Tað var við einum ávísum spenningi at farið varð til konsert, vitandi at skráin sjálvandi var í tí lætta endanum, men tó so heildarmyndin og framfórslan sum heild hevur nakað at siga kortini. Konsertin í ár var sera góð. VICTOR CARLSEN SKRIVAR sørt minti hetta meg um at hoyra Mario Lanza við sínum “Student Prince” í upptøku frá RCA framføra. Eitt satt meistaraverk, sum vit, ið sótu í høllini fingu endurtikið, eftir at sjónvarps- upptøkut6lini vóru sløkt - takk fyri tað. Konsertin byrjaði still og vekur við verkum hjá Rossini og Shostakovich. bæði overturua og romansa. Sera vakurt var at hoyra Sámal Petersen spæla solostemmuna og mana fram tann rætta klangin í violini til hetta sera vakra tema, sum romansan hevur, og so ikki at Sum nakað nýtt var í ár eitt manskór við ra væl eydnað, tí Tórshavnar r er jú nakað serligt, og ikki er at teir vóru við, tí ein iv skránni var jú Soldátarkórið í hjá Charles Gounod, so her fingu ð á fronskum - rættuliga st må, at frægari kór í hvussu so er á reiddargradum. Ikki eldur so logið, Martin Mouritsen hevur stjórnað Foroya Symfoniorkestri alla tíðina sera væl } gloyma vælkenda skoytuvalsin hjá Waldteutel. Føroya Symfoniorkestur vil eg siga hevur sin serliga "sound”, um eg skal nyta eitt fremmant ord, og fyri ikki at skuffa nakran, so er tað eitt ella annað í mínum oyrum, sum sigur mær, at ljóðið kann sýnast nakað “tunnt" vidhvørt, og serstakliga, tá spælt verður spakaliga. Eg vert at tað er ikki lætt at gera nakað við hetta, tí vit mugu minnast til, at flestu av tónleikarunum eru nýggir og óroyndir í symfontorkestur-samanhangi, so her skal berast yvir við hesum. Samstundis kann ein fegnast um, at fleiri nýggj andlit vóru við í orskestrinum, sum nýliga eru útbúgvin innan musikkskúlan, so her eisini gott í væntu, tí hesi ungu eru jú framtíðin, og tey skulu fáa alt rós uppiborið fyri sína luttøku. At hava felagssang við i konserthøpi, er eisini blivið meir og meir vanligt, ikki bara tann eina sangin, men hesuferð fingu vit høvi at syngja við í tveimum sangum. Frálika summaryrkingin hjá Christiani Matras við lagi hjá Jógvan Waagstein “Dimmið", ella "Nå nemur nåttin við