mikudagur 14. juni 2000síða 5

9 tíðindablaðið sosialurin Nr. 111 - 14. juni 2000 8 tíðindablaðið sosialurin Nr. 111 - 14. juni 2000 EDVARD JOENSEN MYNDIR: JENS K. VANG -Eg segði: „Værsgo’ „, og hon segði bara: „Takk“, greiddi fýra ára gamli Sám- al Kristiansson frá, tá hann hevði handað drotningini blómutyssi við tyrlupallin á Kirkju annan hvítusunnu- dag. Drotningin segði bara takk Margretha drotning og Heindrikur prinsur vitjaðu annan hvítu- sunnudag á Kirkju, har tey vóru til dekna- guðstænastu í fullsettari kirkju. Og drotningin kendi søguna um jólaskipið, sum gekk burtur at kalla fyri durunum hjá kirkjufólki Margretha drotning og Heindrikur prinsur komu út á Kirkju við tyrluni hjá At- lantsflog. Mjørkin hekk heldur tungur niðuryvir, og spenningur var til tað sein- asta um, hvørt tyrlan mundi fara at flúgva til Fugloyar, ella drotningarhjúnini fóru til Kollafjarðar í kirkju í staðin. Pressan møtti tíðliga ann- an hvítusunnumorgun á Bursatanga í Havn og fór við Silju til Fugloyar. Vón- að var so bara, at drotningin eisini fór at lenda. Og tað gjørdi hon. Tíggju minuttir fyri ásetta tíð hoyrdist suðan niður úr skadduni, og tyrlan fór sveimandi inn yvir Hattar- vík. Tey fóru á »sightsee- ing« túr, áðrenn lent varð á Kirkju. Hans Erik Jacobsen, tyrluskipari, og Terji Jacob- sen, stýrimaður, hildu ikki, at tað var so nógv øðrvísi at flúgva við drotningini, enn tað var at flúgva vanliga flúgving. Soleiðis at skilja, at tað varð ikki gjørt nakað meira burtur úr, tí øll flúgv- ing skal røkjast ordiliga. Men teir noktaðu tó ikki fyri, tá teir vórðu spurdir aftur, at tað var stuttligt at flúgva við slíkum ferða- fólki. Margretha drotning trein úr tyrluni ílætin føroyskan búna, meðan Heindrikur prinsur var í admiralsuni- forminum. Lagt varð beinan veg til merkis, at prinsurin hevði ein fingur á høgru hon tilbundnan, og hann heilsaði upp á fólk við vinstru hond. Roynt varð at fregnast um, hvat hent var, men eingin segði seg vita við vissu. Onkur segði seg hava hoyrt, at hann hevði lagt fingurin ímillum, tá hann skuldi lata eitt vindeyga aftur, nú tey vóru á almennari vitjan í Rumenia herfyri. Men tað helt onkur annar vera eitt sindur løgið, tí eingin segði seg hava lagt merkið til nakran skaddan fingur fyrr á vitjanini. Og á myndum, Tíðindablaðið Sosialurin fekk av prinsinum hvítu- sunnuaftan, sæst týðuliga, at hann heilsar upp á fólk við høgru hond. Zacharias Zachariassen, bygdarráðsformaður, tók í móti drotningahjúnunum, og fýra ára gamli Sámal Kristiansson, í føroyskum búna, handaði drotningini blómutyssi. Drotningin fekk handað- an ein málning av Kirkju, sum Hanni Bjartalíð hevur málað. Eisini fekk drotning- in nýggju, føroysku koral- bókina. Síðan varð farið heim gjøgnum bygdina, har vitjað varð inni í gamla handlinum á Kirkju. 92 ára gamli Mourits Sørensen, sum eig- ur húsini, var komin út at vera hjástaddur hesa løtuna. Inni í stovuni hingu myndir av foreldrum Mar- grethu drotning, Fríðriki kongi níggjunda og Ingrid drotning á yngri árum. Drotningin fegnaðist um at síggja myndirnar, og Mou- rits gamli segði, at so leingi hann ráddi, skuldu tær verða hangandi. Eisini bygdarráðsformað- urin segði, tá tey vóru kom- in út aftur, at í Fugloy er tað bara ein sjálvfylgja, at myndir av teimum konga- ligu eru at síggja. Eftir stuttan steðg, har ein kaffimunnur varð fingin niðurum, varð farið í kirkju. Meðan tey vitjaðu í gamla handlinum, varð veðrið batnað munandi. Nú var klárað í, og rættiliga lýtt var eisini, tá klokkan fór at ringja. Men tað gekk ein løta, frá tí, byrjað varð at ringja, til fylgið kom fram. Klokkarin ringdi við sveittabroti á tí trongliga loftinum, har rættiliga væl av fólki stúgv- aði seg saman. Kirkjan var full - og reiðiliga tað - hesa fyrstu ferðina, kongalig vitj- an var í Fugloynni. Hendan dagin, meðan fleiri fremmandir biskupar prædikaðu í nógvum før- oyskum kirkjum, hevði drotningin valt at fara til deknaguðstænastu í eini lítl- ari bygdarkirkju á útoyggj. Og tað var mikið hugnaligt, og drotningin tóktist fegin um at hava verið. Tann 76 ára gamli eftir- lønti lærarin, Hans David Matras, las lestur, sum Ják- up Magnussen, fyrrverandi prestur, hevur skrivað til annan hvítusunnudag. Lisið varð á føroyskum, og drotn- ingin fylgdi við á blaðið við danskari umseting. Guðs- tænastan var stutt, og bara tríggir sálmar, hvítusunnu- sálmar, vórðu sungnir. Út aftur komin vóru drotningahjúnini sjónliga hugtikin av tí vakra útsýn- inum, sum knappliga opin- beraðist fyri teimum, nú tað rættiliga klárnaði. Steðgað varð á, meðan greitt varð frá, hvat tað var fyri land, ið sást. Og løgmaður nýtti eisini høvi at vísa á, at har norðuri lá Viðareiði, har hann sjálvur býr. Heindrikur prinsur fregn- aðist um streymviðurskifti í Fugloyarfirði. Hann er kappsiglari og hevur tískil áhuga fyri slíkum viður- skiftum. Jú, her rak hart, greiddi løgmaður frá. Og so fór hann at greiða frá um jóla- skipið. Men her legði drotn- ingin uppí. Hon kendi væl ta søguna, og vildi fegin vera við í tosinum. Gingið varð síðan út aftur á tyrlupallin, har sagt varð farvæl, og fylgið fór aftur í tyrluna. Tá drotningin við fylgi var komin í tyrluna at sita, byrjaði mannamúgvan, sum var komin saman, at syngja »Tú alfagra land mítt.« Tyrluskiparin læt rútin upp, og bíðað varð á pallinum, til sungið var liðugt. Tyrlan lætti sær síðan á og fleyg ein lítlan rundtúr yvir bygdini, meðan fólk stóðu og veittraðu farvæl ∆.