týsdagur 27. januar 2004síða 14

26 Nr. 17 - 27. januar 2004 HONDBÓLTUR Jákup Mørk/Álvur Haraldsen jakup@sosialurin.fo Tað man vera langt síðani, at Kyndil seinast hevur vunnið somikið sannfør- andi í Vestmanna, sum teir gjørdu tað sunnudagin. Sjey mál tala helst fyri seg í so máta, men tað skal so eisini leggjast afturat, at nakrir partar av annars stinna VÍF-liðnum full- komuliga hoyknaðu undan trýstinum, sum nú er komið á liðið. Trýst í eina løtu Trýsti var annars nóg mikið av til báðar partar, tá dyst- urin byrjaði. Úrslitini í fyrru hálv- finalunum hava lagað tað so, at bæði Kyndil og VÍF hava tung tøk at taka, um tey skulu verða partur av nakrari finalu. Nakað sum ivaleyst ger kravið um gott úrslit í landskappingini enn størri. Men fyrstu longu løtuni bendi alt á, at tað bara var VÍF, sum megnaði at liva upp til hetta kravið. Eftir eina byrjan, har partarnir líka sum kendu hvønn ann- an á tonnunum, settu teir gulu av álvara eld undir ketlarnar, og eina langa løtu varð leikluturin hjá Kyndli bara tann hjá statistum, har teir – uttan at hava nakra ávirkan á útfallið – kundu hyggja at eini lítlari hond- bóltsframsýning hjá VÍF. Ferðin á spælinum hjá heimaliðnum var hesa løt- una á einum støði, sum sjáldan er sætt hetta sein- asta árið í øllum førum. Skjúttarnir hóttu og veng- urnir tambaðu grønu verj- una, og aloftast var Johan Danielsen fullkomuliga seldur, tá skotini fuku um oyruni á honum. Eyðkendu rópini hjá heimaáskoðar- unum rungaðu í høllini, meðan tað tóktist valda fullkomin tøgn á veing- inum, har Kyndils-áskoðar- arnir sótu. Men stóra løtan hjá VÍF var nú ikki so drúgv, tí so líðandi fekk Kyndil fatur á rætta endanum. Fyrst og fremst fingu teir verjupart- in at rigga nakað væl betri, soleiðis at vestmenningar ikki høvdu eins lætt við at opna verjuna, og tá VÍF samstundis misti nakað av ferðini, sum teir høvdu havt eina løtu, byrjaði dysturin so spakuliga at koppa hin vegin aftur. Enn tóktist tað tó, sum um Dejan Lacok í VÍF- málinum skuldi gerast ein sera drúgvur seinasti skansi, og meira enn tað einu ferð- ina forðaði hann Kyndli í at taka seg alt ov skjótt upp móti Vestmenningunum. Men hóast hesa stokkutu bjargingarlínu, so skarst tað í steðginum ikki burtur, at tað í løtuni var Kyndil, sum hevði betra takið. Ikki minst var stórur munur á verjuspælinum hjá liðunum báðum, har VÍF-verjan til tíðir stóð víðopin. Somikið opin, at Kyndil sjálvt í undirtalsstøðu kundi toga seg seinasta pettið upp á javnleikinum fyri steðgin, og eftir steðgin var ikki so nógv, sum bendi á, at tað skuldi eydnast heimalið- num at mana grønu hóttan- ina niður í jørðina aftur. Styrkin er nú veikleikin Eina løtu megnaði VÍF tó at fylgja við, men eftir fyrra helmingin av seinna hálv- leiki, tóktist alt vera mest sum liðugt fyri teirra við- komandi. Tá vóru teir komnir afturút við nøkrum málum, og andlitsbráðini á bæði leikarum og áskoðar- um mundu siga tað mesta um tað, sum var at siga um dystin fyri teirra viðkom- andi. Einki smíl og eingin gleði var at hóma. Leikarar vóru mest sum givnir at koyra undir hvønn annan, og heldur enn at royna at hava tol við spælinum eina løtu, varð fyri tað nógv roynt í sjálvsøkni móti mál- inum, og tá hetta heldur ikki letur seg gera, fer tað av álvara at blíva tungt. Í so máta má næstan sig- ast, at størsta styrkin hjá VÍF seinnu árini í ár hevur víst seg sum ein av heilt stóru veikleikunum á lið- num. Nevnliga stóra talið av stórum profilum, sum liðið hevur. Seinnu árini hevur tað næstan kenst soleiðis hjá mótstøðuliðunum, at tað hevur næstan kunna gjørt tað sama, hvussu tey hava roynt at vart fyri vestmenn- ingunum, tí har hevur alla tíðina verið onkur leikari, sum hevur megnað at tikið yvir, tá mest hevur staðið á. Hetta hevur bara ikki gingið í ár. Enn eru leikar- ar, sum royna at taka ábyrgdina á seg, tá mest stendur á, men munurin millum at »royna« og at »megna« er stórur. Móti StÍF mitt í vikuni mundi stóri syndarin á liðnum vera Sámal Joensen, sum tá hevði eitt hav av misnýttum skotroyndum, og hesa ferð var tað so Áki G. Olsen, sum stóð fyri tørni í so máta. Heldur enn at sláa kalt vatn í blóðið, tá spælið ikki gekk eftir vild, gjørd- ust royndir hansara alt meira frustreraðar, og strikurnar undir teiginum fyri mis- nýttar skotroyndir, mundu gerast heilt nógva á blokkinum hjá VÍF-beinkinum, sum tó ikki framdi nakra útskifting av teirri orsøk. Sjávlandi telir tað skeiva vegin hjá VÍF, at eitt nú hvørgin av Olsen-brøðr- unum var við sunnudagin. Ingi hevur drigist við skaða síðani landsliðsferðina í baltisku londunum, og Áki er nústaðni farin undir aftur venjingina, eftir at hann hevur verið úti tað mesta av einum ári. Við teimum á liðnum hevur VÍF eina munandi størri skot- styrki, men tá menn eru skaddir, so kann ikki roknast við teimum, og so er tað líkamikið, hvat mundi og kundi verið. Stór breidd í smølum hópi Kyndil hinvegin tóktist bara blíva betri og betri, so hvørt sum minuttirnir gingu. Eins og VÍF ger tað, so telir liðið hjá Kyndli fleiri av stóru profilunum í føroyskum manshondbólti, men í mun til teir hjá VÍF, so sýna Kyndils-menninir í vetur, hví teir verða roknaðir sum profilar. Tað gevur Kyndli ta hótt- anina, sum VÍF annars hev- ur átt so leingi. Nevnliga at tað altíð tykjast vera leikarar á lið- num, sum kunnu taka ábyrgdina á seg. Jacob Jóns- son, Finnur Hans- son, Janus Einar Sørensen og Høgni Klein tóktust hava eina rotatiónsskipan sína- millum. Upp á skift syftu teir týðandi skor- ingar burtur úr ongum, og at enda gjørdist hetta ov nógv fyri VÍF, sum skramblaði full- komuliga saman. Seinastu 10 minuttir- nar ella so gjørdust rópini frá grøna veinginum í høll- ini alsamt harð- mæltari, og hetta høvdu tey eisini alla orsøk til. Ivaleyst vóru nøkur útvarpstól mill- um áskoðararnar, sum kundu boða frá, at StÍF var í ferð við at tapa sín dyst hetta umfarið, og tí mundi tað standa øllum greitt, at Kyndil ikki bara slapp sær av við VÍF í oddastríðnum. Teir øktu eisini um frástøð- una niður til næstu liðini, og mugu nú roknast sum greiðir favorittar í stríðnum um gullkrónurnar, sum teir ikki hava havt um hálsin síðani á vári 1996. Ta ferðina var tað helst bara Jónleif Sólsker úr núverandi hóp- inum, sum var við á lið- num, og sum so skuldi hann als ikki verið við longur. Eftir steypasigurin í fjør boðaði hann nevnliga frá, at nú var tað slutt við hond- bólti í fremstu røð, men smali hópurin hevur tó gjørt sítt til, at hann so spakuliga er tikin við aftur. At byrja við var tað eina- mest sum eitt slag av »eyka-reserva«, varð sagt, men hesaferð varð hann stóran part av dystinum nýttur til at avlasta viðleik- ararnar, og við hondbólts- fatan hansara er eingin forðing fyri, at hann ikki kann verða partur av enn einum føroyameistaraheiti í manshondbólti. Eitt heiti, sum – um tað verður veruleiki – verður hitt tíggjunda í røðini fyri hansara viðkomandi. Dysturin í tølum VÍF-Kyndil 23-30 (12-12) Málskjúttar VÍF: Sámal Joensen 7(1), Agnar Joensen 6(1), John Zachariassen 5, Áki G. Ol- sen 2, Piti Negru 2(1), Har- ald Bjørgvin 1 Kyndil: Janus Einar Søren- sen 8, Josef Abrahamsen 6(2), Jacob Jónsson 5, Finnur Hansson 4, Hans Áki Dal-Christiansen 3(2), Høgni Klein 3, Jónleif Sól- sker 1 Brotskøst: VÍF 4, Kyndil 7 Útvísingar: VÍF 6, Kyndil 3 Dómarar úr Neistanum: Kristian Johansen & Sámal Hansen. Tað skerst ikki burtur, at Piti Negru fær alt annað enn nógvar gávur frá dómarunum, og tað togaði skeiva vegin í einum avriki, sum annars var á eini leið. Hóast Áki G. Olsen fleiri ferðir royndi at taka málið í egnar hendur, so kastaði hetta ikki stórvegis av sær, og fyri stóran part mátti hann finna seg i leiklutinum sum størsti syndarin í Vestmanna sunnudagin Hóast Áki G. Olsen fleiri ferðir royndi at taka málið í egnar hendur, so kastaði hetta ikki stórvegis av sær, og fyri stóran part mátti hann finna seg i leiklutinum sum størsti syndarin í Vestmanna sunnudagin Við einum knúsandi sigri setti Kyndil VÍF á eitt síðuspor í gullstríðnum, og hetta – saman við hinum úrslitunum um vikuskiftið – inniber, at Kyndil nú má roknast sum greiður favorittur til gullmerkini í manshondbólti VÍF-Kyndil 23-30 (12-12): Kyndil er favoritturin C M Y K 26 Nr. 17 - 27. januar 2004 27 27