mikudagur 8. juni 2011síða 12

Mikudagur 8. juni 2011 · Nr. 66 12 Sosialurin Nøvn Andreas Elmo Thomsen f. 28.mai 1928 – d. 31. mai 2011 in memoriam Nú fækkast í vinaskara, nú fjølgast hitt fagra lið, har vinirnir feigir fara at finna hin æviga frið. Stórá still og syrgin rennur sína søguríku leið, eina hon hvønn mannin kennir, sum á hennar steinum steig. Tíðarflóð um foss er farin, áarstreymur hevur sætt úr vøggubeð í kikjugarðin, lív og deyða, ætt úr ætt. --- Í dag hon syrgir farna sonin, sum her livdi dast av tíð, dygst við á var heimalonin, hann nú gamal búði í. Faðirleysur hann seg menti væl til vitran mentamann, sum so trúgvur starv sítt tjenti, at tú ongan betri fann. Skúlamaður av teim bestu hann sum ættmenn góður bleiv, um hann ei var, sum tey flestu, hægstu rók hans skúli kleiv. Einsamallur millum manna, vinaleysur ei hann var, kæti hans, vit máttu sanna, brá av besta viti bar. Hollur oss hann mangan vísti makaleyst sítt bjarta vit, altíð ljóst hans pera lýsti, har hon okkar lív gav lit. Merkismaður frá er farin, sanna mugu mong við mær, eftir vallar eina varðin, hann so stillur setti sær. --- Andreas Elmo tøkk for løtur, vit øll fingu tær við lið, til tú fórst av foldarfløtu: “Kæri vinur, hvíl í frið!” --- Stórá still og syrgin streymar sína søguríku leið, murrar manni kenslur eymar nú ei meir á stein hann steig. Stórá rennur oman garða, oman dal í saltan sjó, laðar manni minnisvarða, dygst við á har smátta stóð. Tíðarflóð úr fjall til strandar myndar lív og lívsins lag, oss í huga vinin gandar, sum nú hvílir undir flag. pmp Mikudagin fyrsta juni doyði tann vælkendi útisetin og fyrr­verandi stjórin, Svend Thule­sen, 82 ára gamal. Svend, sum var av dansk­ ari ætt, kom sum bara tíggju ára gamal smádrongur og elstur av trimum systkjum til Vágs, har pápi hansara var settur í prestastarv, stutt fyri kríggið. Børnini lærdu skjótt føroyskt, og Svend tók preliminerprógv bara fjúrt­an ára gamal. Við tað, at skúlin í Vági enn ikki var heilt viðurkendur, mátti sjálv eksamineringin vera á Tvør­oyri. Hann arbeiddi eitt stutt skeið á Gørðunum í Vági, men fór niður til Dan­ markar beint eftir kríggið og meldaði seg, sum so nógv­ir aðrir føroyingar á Aka­dem­ isk studenterkursus, hað­ani hann tók students­prógv í 1947. Hann las á Hand­ils­há­ skúlanum og gjørdist civil­ økonomur í 1954; arbeiddi síðani á Colgate/Palmolive- fyritøkuni, inntil hann 1960 kom til Nordafar í Grøn­landi sum stjóri. Seks ár seinni bleiv hann settur sum ovasti leiðari av P/f J.F. Kjøl­bro í Klakksvík, har hann kom at arbeiða í ein heilan mans­ aldur. Hann giftist í 1951 við Astu Gaard, sum eisini var vág­bingur og tey fingu dóttr­ ina Randi, sum hevur ar­beitt í meira enn 25 ár á Tí før­ oysku Social-ráðgevingini í Kjøpin­havn. Í 1999, tá ið kon­an doyði, flytti Svend nið­ur aft­ur til Kjøpinhavnar, har hann hevur búð síðani og havt eina sera aktiva pen­ sion­ista­tilveru. Vit komu at kennast í studenta­tíðini síðst í 50´un­ um. Sjálvt um Svend var lið­ugur kandidatur, var hann javn­liga at síggja í úti­seta­feløg­un­um, ser­liga í Sankta Ólavs kirkju­liði og í Tí kristiliga Ung­manna­ fel­agnum, sum helt til í tá­ verandi KFUM, tætt við Nørre­port. Men hann kom eisini í Føroyingafelag og onk­un­tíð í Studentafelagið. Atli Dam og Svend Thule­ sen búðu báðir í Hvidovre. Tað var bara eitt steinkast millum teirra. Svend búdi á Kettegårds allé, sum er ein síðugøta til Arnold Nielsens boulevard, har Atli búði. Teir høvdu døturnar í sama barna­hava og fingu ofta eitt intensivt politiskt prát við dyrnar, tá ið Svend heimtaði Randi, og Atli heimtaði Helenu. Við tað at Atli og eg sóust javnliga, kom eg eis­ini at hitta Svend nakrar ferðir úti í Hvidovre, og sjálv­andi prátaðu menn um poli­ tikk. Sjálvt um Svend ofta rósti tí vælskipaðu social­ demokratisku kommununi, Hvidovre, hevði eg varhugan av, at hann var borgarligur sam­bandsmaður. Tí gjørdist eg bæði fegin og ovfarin, tá ið eg í 80´unum frætti, at hann varð valdur í Klakksvíkar býráð sum javnaðarmaður. Tað er eingin ivi um, at tað social­demokratiska sam­fe­ lagið hjá Viggo Kampmann og Jens Otto Krag hevði havt sína stóru ávirkan á Svend Thulesen. So skjótt sum Svend hevði etablerað seg av nýggjum sum útiseti og pensionistur í Kjøpinhavn, kom hann aft­ ur at vitja í Sankta Ólavs kirkju­liði, og vit valdu hann til grannskoðara hjá mein­ig­ heitsráðnum. Har­til gjørdist hann okkara fasti orðstýrari á tí árliga aðalfundinum. Vit høvdu eitt framúrskarandi gott sam­starv við Svend tey elli­vu árini, hann arbeiddi fyri okkum í tí føroyska mein­ig­heitsráðnum við Sám­ als­kirkj­una. Tað var altið hugaligt at skifta orð við hann aftaná guðstænastuna í kryptuni í Sámalskirkjuni, har hann m.a. fortaldi um sínar barnadagar í Vági. Men hann fortaldi eis­ ini um sítt fjøllbroytta otium sum pensionistur. Hann ferðaðist nógv og víða um, bæði í Europa og í Suður­ amerika. Hann vildi alsamt orientera seg og hava nýggja informatiónir, og tað gevur lívskvøldinum tað størsta innihaldið. M.a. hevði hann fyri fáum árum síðani verið ein túr í Berlin, og ta ferðina vendi hann støðugt aftur til. Hann var so hugtikin av býnum við ánna Spree, at hann næstan hevði tað eins og danska skaldið Klaus Rifbjerg, sum sigur: »Den by bliver man aldrig færdig med«. Vit kundu tosa í tímavís um Ber­lin. Og eg eri rættiliga vísur í, at hevði lív og heilsa ver­ið, so hevði kuffertið hjá Svend skjótt verið pakkað aftur til Berlin. Hann kendi eisini væl sangin hjá Marlene Dietrich: Ich hab´noch einen Koffer in Berlin. Vit kundu havt ynskt fyri Svend, at hann hevði náað og upplivað eina­ferð enn at spáka á Kur­ fürstendamm. Men tann bil­ andi heilsan loyvdi honum bara at ímynda sær tað upp­ livilsi í hugaheiminum. Við hesum reglum fari eg at lýsa frið yvir minni um ein hábærsligan, distingveraðan og korrektan mann, sum hevur sett stór spor bæði úti og heima. Virgar T. Dalsgaard Ein umhildin útiseti er slóknaður