mikudagur 15. juni 2011síða 7

7 Mikudagur 15. juni 2011 · Nr. 68 Sosialurin Barna­ missiónin Skandinaviska Barna­ missi­ónin varð stovnað av Sigvard Wallenberg, har ein í fyrstu syftu hugsaði um at arbeiða á Filipsoyggjunum. Ar­ beiðið er síðani víðkað til eisini at umfata Ukraina, Zambia og Moldova. Í Føroyum finst eisini ein deild av Skandi­navisku Barna­ missi­ónini, hvørs leið­ ari er Ella Niclasen, tlf. 213407. Hildið verður í Evensens Pakkhúsi. Í Moldova stuðlar Barnamissiónin pastor Vitalie, sum hev­ur ábyrgd av lítl­ari sam­ komu, og at geva fleiri børnum bæði mat, innivist og umsorgan. Greinarøð um Moldova Ætlanin er at skriva fleiri greinar um Mol­ dova. Talan verður um eina greinarøð í fleiri pørt­um: 6. juni: Um 14 ára gamla Maarin sum hevur ábyrgd av 4 systkj­um sínum 8. juni: Um kvinnur og menn sum pakka klæðir til Ukraina og Moldova Í dag: Um Eyðgerð og henn­ara drúgva arbeiði hjá Barnamissiónini Næstu ferð: Um pas­ tor Vitalie í Mol­dova sum brennir fyri lands­ monnum sín­um Um Karolinu og henn­ara arbeiði í Barna­ missiónini Um familjuna hjá Lyudmylu sum ikki eigur til dagsins uppihald Og at enda um, hvussu arbeiðið í Føroy­ um verður skipað undir leiðslu av Ellu Niclasen og hjálparfólkum henn­ ara. Orð: Snorri Brend Myndir: Snorri Brend/ Jens Kristian Vang – Eg eri púra sannførd um, at okkara arbeiði ger mun úti í heimi, sigur hon. Síðani 1988 hevur hon lut­ tikið í arbeiðinum hjá Barna­ missiónini, og árið eftir fekk hon eisini høvið at vitja eitt av samstarvslondum teirra, Filipsoyggjarnar. Fyri hana varð henda vitjanin við til at lata eyguni upp fyri neyðini úti í heimi, og hvussu kærkomin hjálpin uttanífrá er. Í høvuðsstaðnum, Manilla er eitt nógv umrøtt fjall, ella rætt­ari sagt ein ovurstórur rusk­dungi, her nógv menn­iskju og familjur royna at skapa sín ger­andis­dag so ella so. Millum tey mongu sum búgva har, er ein hópur av børnum. Og hesi fekk Barna- missiónin eina neyð fyri. Nú slapp hon sjálv at vitja hetta staðið, her serliga ein einstøk uppliving brendi seg fast í minnið. – Vit komu til eini hús – ja, eg veit faktist ikki, um orðið "hús" kann brúkast í hesum sambandi. Hetta var meiri at kalla ein vánalig kroysa, her sum tað búðu 9 fólk. Tað var so mikið trongligt inni í húsinum, at tey máttu skift­ ast um at sova. – Hetta vóru umstøður, sum vit illa duga at ímynda okk­um her í Føroyum, greiðir Eyðgerð frá. Nú brúkar hon ein part av frítíð síni í Evensens Pakk­ húsi úti á Reyni í Havn, har hon er við í pakkingini av klæð­um. Eitt hóskvøld í farna mán­aði vóru tað tó børnini í granna­landinum hjá Ukrai­ na, Moldova, sum stóð ovast á listanum. Hon hevði sjálv framman­ und­an bundið klæði uppá eina dukku, sum eitt av børn­unum í hesum landinum skuldi fáa, nú umboð fyri Sosia­l­in kortini skuldu hag­ar. Møtast aftur Flestu lesararnir munnu minn­ast ógvusligu kjarnorku­ vanlukkuna í Tjernobyl fyri 25 árum síðani. Sum ein part av arbeið­ in­um at hjálpa nøkrum av børnunum í hart rakta økinum, varð skipað so fyri at tey kundu sleppa ein túr til Føroyar at vitja og søkja sær heilsubót undir okkara umstøðum. Fyrstu ferð børn úr Tjerno­byl-økinum vóru her var í 1996, og síðani hava tey verið fýra ferðir aftrat. – Tað var ótrúligt at møta teim­um her í Føroyum, og aft­ur, tá eg sjálv slapp til Ukraina. – Fleiri teirra eru vorðin so stór, at vit nú hava skrivað saman, greiðir hon íðin frá. Hjartað mítt er hjá børnunum HJÁLPARARBEIÐI – Eg bleiv sera gripin av tí, sum Sigvard Wallenberg greiddi frá. Hóast 23 ár eru liðin síðani tá, dugi eg at síggja, at tørvurin á hjálpini er ikki vorðin minni, sigur Eyðgerð Dahl úr Havn. Hon hevur síðani verið virkin í arbeiðinum hjá Skandinavisku Barnamissiónini, og hevur haraftrat vitjað tvey av samstarvslondum teirra, Filipsoyggjarnar í 1989 og síðani tvær ferðir í Ukraina. Eftir at Eyðgerð Dahl kom við í arbeiðið hjá Skandi­ navisku Barna­missiónini fekk hon hug at læra seg russ­iskt. Hon ætlaði at fáa onkur onnur fólk at gera tað sama sum hon, men tað gekk verri. Hon meldaði seg kortini til. – Ein dagin eg sat og las, kom fastir mín á gátt, og spurdi, hvat eg gjørdi. Hon segði tá við meg: "Alt­ so, Eyðgerð, hvat skalt tú brúka alt hetta russiska til?" Beint tá, visti eg tað ikki, men eg svaraði, at tað skuldi nokk blíva til okkurt. Nøkur ár seinni komu so børnini úr Tjernobyl til Føroyar at vitja eitt summarið. Á jólum hetta árið ynskti Eyðgerð at senda teimum eitt jólakort á teirra egna máli. Meðan hon sat og skriv­ aði hesi jólakortini, kom áðurnevnda fastirin aftur á gátt. – Tá spurdi hon hvat eg nú gjørdi. Og tá fekk eg so sagt henni, at nú fekk eg altso brúkt tað russiska málið sum eg hevði lært, sigur hon við einum brosi. – Síðani børnini úr Tjerno­byl vóru her, hev­ ur mítt hjarta ligið í Ukraina. snorri@sosialurin.fo Hví læra seg russiskt? DUKKUR Bæði Marjóna Djurhuus og Eyðgerð Dahl (høgrumegin) eru ídnar at binda dukkuklæði. Tær tríggjar dukkurnar á myndini skapa nú gleði hjá tveimum gentum í Moldova GLEÐI Tá ein lítið og einki eigur at spæla við, kemur ein dukka úr Føroyum sera væl við hjá lítlu Sabinu, sum býr í moldoviska býnum, Cornesti