mánadagur 11. juli 2011síða 24

Mánadagur 11. juli 2011 · Nr. 79 24 Sosialurin Góðu fiskarar og fyri­reik­ar­ ar! Góðu tit øll! Fyrst vil eg takka fyri høv­ið, at sleppa at siga nøkur fá orð her í kvøld. Vit eru á einum stað, ið fær mong og góð barnaminni at koma fram fyri meg, tí her eigi eg mong sporini. Eg minnist, hvussu eg sam­an við vinkonunum her á Eiði plagdi at fara suður á vatn at svimja. Tá var sum nú, at øllum børn­um dámdi væl at spæla við vatn og í vatni – tað veri seg at flota bát, vassa ella bara at kasta steinar. Foreldrini løgdu okkum altíð eina við, at vit skuldu an­sa væl eftir okkum og eft­ ir hvørjum øðrum, og tað álit høvdu tey á okkum, at vit ans­aðu væl eftir. Eisini fóru vit við skúla­ num suður á vatn at svimja, og eg minnist, hvussu glað eg var, tá vit gingu í rekkju og sungu: Vinstra, høgra, vinstra, høgra, tað er rætta lagið. Nú er tað væl, so sum tað skal, soleiðis skulu vit ganga. Tá vit so komu suður á vatn, var eitt øki, sum vit skuldu halda okkum innan­ fyri, og tað var markerað við hvít­um og reyðum tundri, sum fleyt á vatninum. Vit fingu altíð at vita, at vit máttu ikki fara longur út enn til Toppistein, sum í dag stend­ur uppi á landi og møtir okk­um, tá vit koma niðan á vatnið, og sigur okkum far­ væl tá vit fara avstað aftur. Eisini gleddi eg meg til at liggja í telti, tí her við Eiðisvatn er so sera náttúru­ vakurt – við Føroya hægstu fjøll­um oman fyri seg. Fjøllini standa, men í aðr­ ar mátar er nógv broytt, síða­ ni eg var barn á Eiði. Eitt, sum stendur sum eitt sera vakurt minni, var at sígg­ja Millánna, hvussu stór hon var, har hon rann oman á Breiðasand – men nú er hon vekk. Vatnið kann nú sigast at hava fyrst og fremst eitt vin­ nu­ligt endamál, so strey­m­ur kann fáast burtur­úr. Stór byrging er gjørd, so sum mest kann fáast burturúr, tá vatnið forsýnar Eiðis­verkið, so tað kann gera streym. Hetta er prísurin, vit noyð­ast at rinda, skulu vit hava burðardygga orku úr náttúruni, sjálvt um ásann­ ast má, at uttan áirnar er nát­túr­an so nógvar ferðir fá­ tækari. Nú skal eg ikki dvølja long­ur við tað, tí nú er tað fiski­kappingina, tað snýr seg um. Ikki er sørt, at tað minnir nak­að um farnar tíðir, at so nógv fólk er savnað við vatn­ ið. Øll hava eitt felags enda­ mál, sum er at fiska síl og annars hugna sær í Guðs fríu náttúru, sum er so sera vøkur her um leiðir. Bæði sum einstaklingur og saman við familjuni ber til at fáa nógv burturúr og veru­ liga at njóta hesar løt­ur­nar. Her ber til at liggja í telti ella at gista í kampingvogni, og skjótt kann tað kennast upp á sama máta, sum tá far­ ið var suður á vatn í gomlum døg­um. Tá fiskikappingin var í fjør, vóru 400 fólk her í fagr­ as­ta summarveðri við set­ andi sól og Kollinum í bak­ sýni. Størsta sílið tá vigaði 740 gram, og spennandi verður nú at vita, hvussu vignast hesa ferð. Samstundis sum kappast verð­ur, eru tit eisini við til at rætta stuðulsfelagnum hjá EB/Streymi eina góða hon­d, ið aftur gagnar fót­bólts­felag­ num, EB/Streymi. Hetta er ein felagsskapur, sum hevur stóran týdning fyri alt økið her norðuri og skap­ar eitt gott samanhald, eing­in av okkum vildi verið fyri­uttan. Samanleggingin av EB og Streymi er fyrimynd fyri onnur kring landið og er besta dømið um, hvussu saman­hald veruliga kann geva styrki. Vit kunnu so gleðast um, at vit bæði fáa ríkar løtur við vøll­in, men eisini – sum her – langt burtur frá vøllinum og bóltinum kunnu hava saman­haldið við okkum. Eg vóni, at tit øll somul hava havt tað gott her við vatn­ið enn eina ferð. Við hesum orðum vil eg ynsk­ja øllum eitt gott og ikki min­st veðurgott summar. Takk fyri! Njótið løturnar og náttúruna - Øll hava eitt felags endamál, sum er at fiska síl og annars hugna sær í Guðs fríu náttúru, sum er so sera vøkur her um leiðir. Bæði sum einstaklingur og saman við familjuni ber til at fáa nógv burturúr og veruliga at njóta hesar løturnar, segði Ansy Høghamar í røðu til fiskikappingina á Eiði Mynd: Jens Kristian Vang Myndir: Birgir Waag Høgnesen