mánadagur 18. juli 2011síða 24

Mánadagur 18. juli 2011 · Nr. 82 24 Sosialurin Oddur á Lakjuni Rótamerikanska countrymentanin var í hásæti, tá ið The Tennessee Mafia Jug Band spældu á Spæli­ plássi­num leygarkvøldið. Ternutu skjúrt­ur­nar, seðlabuksurnar, yee­ haw-­rópini og dunnufloytan gingu upp í eina hægri eind av fólksligari bygda­s­ligheit. - Vit eru komnir at luta sál og mentan við tykkum, segði Mike Armistead. Og tað var júst tað, sum tað var. Sál og mentan. Heima­síða teirra sigur at teir hava røtur sum vísdómstenn. Og sum teir spæl­ du, kendist at hetta vóru veru­lig­ ar, ektaðar røtur - ikki onkur, sum royndi at taka afturíaftur eitt tónleikaslag, men nakrir mans sum veruliga livdu hesa mentan­ ina; á staðnum, har hon er upp­ stað­in. Tað merktiskt ikki bert í tón­leiki­num; tað sást á klæðunum og á kropsburðinum, tað hoyrdist á skemtinum og málførinum. Tón­ leik­ur­in tyktiskt at vera ein full­ komi­liga nattúrligur partur av tí, sum teir eru. Teir eru allir serfrøðingar á sín­ um ljóðførum: banjo, fiól, gittar, bass­fiól og, ja, krukku. Lítli Lester Armi­stead blásti óført í krukkuna, sum tíverri ikki hoyrdist. Hinvegin breyt hann út í ein tufludans, sum meira enn nakað annað fekk lív í fjøld­ina. Vaksibrettið og floyturnar vóru stuttlig, men vórðu tíbetur ongan­tíð brúkt til meira enn eitt skemtiligt ískoyti. Veruliga styrk­in var dugnaskapur teirra á ljóð­føru­ num, og samband teirra til sang­ir­ n­ar. Sum teir skiftust at koma fram­at at syngja, hoyrdist, at teir í tekstunum ikki einans sun­gu sangir - teir høvdu søgur at siga frá. Søgur, sum eru partur av men­ tan­ini. Tíverri var ljóðið ikki ser­liga hart frá, og einstøku ljóð­før­ini vóru í stóran mun doyvd í heild­ar­ljóði­ num. Eisini var keðiligt, at í longri løtum hoyrdist bassurin als ikki. Het­ta seinasta kom tíbetur í rætt lag, áðrenn Ernie Sykes á bassfiólini kom framat at syngja ein sang, har hann á skemtiligan hátt segði frá søgu­ni um sigarettina. The Tennesse Mafia Jug Band høvdu eina fína konsert á Spæliplássinum. Ein konsert, sum tó kanska tyktiskt at vera ein hampulig gerandisframførsla hjá teimum. Hinvegin komu teir veru­ liga til sín rætt kvøldið fyri, táið teir framførdu í lítla Hoyggj­hús­ inum. Teir stóðu tá samankroystir inni í einum horni og spældu, og Hoyggjhúsið var á tremur. Á leið 50 áhoyr­arar høvdu trokað seg inn at lurta. Teir vóru tá heilt greitt meira tendr­aðir enn á Spæliplássinum, og áhoyr­ar­arnir við. Tað var júst rætti in­timi dámurin til ein tílíkan bólk. Og har komu einstøku ljóðførini eisi­ni til sín rætt. Serliga hoyrdi man tá, hvussu framúrskarandi teir báðir Leroy Troy og Dan Kelly eru á áví­ka­vist banjo og fiól. - I’m a good old country boy, segði Mike. Eingin ivaðist; tað er kul at vera bygdasligur. The Tennessee Mafia Jug Band Tað var júst rætti in­timi dámurin til ein tílíkan bólk Mynd: Jens Kristian Vang