fríggjadagur 22. juli 2011síða 46

Sosialurin nr. 84 · 22. juli 2011 14 Sálarbót Dagfinn Olsen dagfinn@sosialurin.fo Tað var í 1965, at Ólavur Hátún, tón­ leikalærari og kórleiðari, hevði kórfólk á vitjan, føroysk og donsk, og tey fóru útferð við báti. Tey sigldu framvið bygdini Bø, og øll vóru tikin á bóli av vakur­leikanum. Tá avgjørdi Ólavur at royna at fáa sær summarhús upp í Bø. Seinni hevur hann havt nógv vitjandi í Bø, eittnú danska tónaskaldið Vagn Holm­boe, ið á sínum mongu ferðum í Føroyum mangan hevur notið at sita við vindeygað í sammarhúsunum í Bø og skoða bygdina, Tindhólm og Myki­ nes. -Ein tónleikaprofessari úr Eystur­ ríki, ið vitjaði her hjá okkum í Bø, segði seg ongantíð hava sæð slíkan vakurleika, og hann tók til, á týskum sjálvandi, at stað­ið hevur ei sín líka í heiminum, sigur Ólavur Hátún. Ólavur vitjaði ofta í Bø og Vest­ manna sum barn, tí hagani vóru for­ eldr­ini ættað. Komin til mans var hann ikki líka ofta í Bø, men bygdin og vakura útsýnið fór ongantíð rættiliga úr huganum. -Eg eri føddur úti í Svínoy, har pápi var lærari. Seinni fluttu vit til Kvívíkar, tá hann fekk starv har, greiður Ólavur frá. -Vit hava eisini góðar umstøður í Havn, men her vesturi er so friðarligt. Hetta er sálarbót. Ein kann fara gongu­ túr­ar, sigur Ólavur Hátún, ið eisini plag­ar at fara túr við báti, og hann hevur bæði motorbát og árabát til taks. -Árabáturin er nevndur Abbi. Tað var so, at í Svínoy búði pápi hjá sera góð­um bátasmiði, lærdi bátasmíð, og pápi smíðaði bát til synir okkara, greiður Ólavur frá. Ólavur hevur eisini motorbát og hevur siglt millum lond. Eittnú gekk dreymurin um at sigla innanskers í Noreg út, tá Smyril Line í nítiárunum boð­aði frá, at til bar a fáa bát yvir til Noregs við Norrønu. Ólavur hevur eisini siglt til Hetlands og hann hevur eisini siglt í Danmark við motor­ bátinum, í nevnist Svíningur. Bók um merkismann Ólavur er í hesum døgum rýmdur frá býar­larmi og vil hava løtur við friði. Hendan ljósa góðveðurs hósdagin, vit vitja vesturi í Bø, fæst Ólavur við at savna tilfar til bók um abba sín, merkis­ mannin Ólav á Heygum úr Vest­man­ na. Maðurin, ið fyrstur fekk tele­fon­ ina til Føroya, sum bygdi upp stórt handilsvirki, og sum á so mongum økj­ um hevði hugsjónir og ætlanir. Søgan um undangongumannin, ið møtti so mong­um forðingum á sínum veg, er dramatisk og hugvekjandi. Millum gomul skjøl situr Ólavur Há­tún og savnar saman tað, ið nýtast kann sum tilfar til bókina um Ólav á Heyg­um. Í Bø er friður, klaverið stendur í kamari­num, og møguleikar fyri gongu- og siglitúrum í vakra umhvørvinum eru framúr. -Tá ein er her, so er ein ikki til taks á sama hátt, sum tá ein er við hús í Havn, sigur Ólavur Hátún. Sálarbót í Bø Í einum summarhúsum vesturi í Bø heldur Ólavur Hátún til,og har er hann so ofta hann kann. Har er friður og staðið og útsýnið ber av øllum. Í løtuni fæst Ólavur við at savna tilfar til bók um abba sín, merkismannin Ólav á Heygum -Vit hava eisini góðar umstøður í Havn, men her vesturi er so friðarligt. Hetta er sálarbót, sigur Ólavur Hátún Myndir: Dagfinn Olsen