fríggjadagur 5. august 2011síða 36

Sosialurin nr. 84 · 22. juli 2011 4 Samrøða Eydna Skaale eydna@sos.fo Í góð 26 ár hevur Ingigerð á Trøðni verið smíl­andi andlitið á Kunningarstovuni í Havn. Hon hevur vegleitt ferðafólkum og føroyingum, hevur sagt okkum, hvat er vert at fara til, og hvat vit eiga at síggja. Hon hevur, kanska meiri enn nakar annar føroyingur, verið í tøttum sam­bandi við ferðafólkini, sum koma higar, og hon hevur eini greið boð til før­oyingar, nú hon gevst. Niðurgera okkum sjálvi - Vit duga ómetaliga væl at fortelja turistunum, at ting eru torfør og bes­ ver­lig í Føroyum. Mangan gera vit alt ov nógv av og gera tað verri, enn tað í grundini er, heldur Ingigerð. Hon sigur, at føroyingar í alt ov stóran mun leggja dent á tað negativa við Føroyum, og vit gera tað eisini, tá vit tosa við útlendingar. - Úrslitið er, at tá ferðafólkini koma higar, so hava tey ta fatan, at Føroyar eru eitt ræðuliga torført land at ferðast í. Tey halda, at einki ber til og at tað bæði er dýrt og besverligt at vera her. Men tá tey hava verið her í nakrar dagar, hava tey eina heilt aðra fatan. Ingigerð nevnir, at eitt, sum ferða­ fólk­ini ofta hoyra, er, at tað er so dýrt at ferð­ast innanoyggja. - Men hetta eru fólk, sum eru von við, at avstandirnir eru stórir. Og tey halda tað faktiskt vera stak bíligt at feraðst innan­oyggja í Føroyum. Tað er tað eisini - føroyingar vita bara ikki av tí. - Vit hoyra eisini ofta, at turistarnir koma til ein stongdan bý, um tey koma ein sunnudag. Men tað er ikki rætt, tí fleiri handlar hava opið. Teir handlarnir, ið selja vøru til ferðafólk, hava allir opið, vís­ir Ingigerð á. Hon heldur, at tað sjálvandi eru nøkur ting, sum kundu verið betri, men saman­ um­tikið fáa ferðafólk eina heilt serstaka upp­living, tá tey eru í Føroyum. Og tað eiga vit ikki at undirmeta. - Vit fáa so sera nógvar positivar heilsanir bæði í gestabókina á Kunn­ing­ ar­stovuni og við postkortum, sum ferða­ fólkini senda, eftir at tey eru komin heim aftur. Men føroyingar høvdu gjørt sær sjálvum eina stóra tænastu, um vit góvust at niðurgera okkum sjálvi og okkara land, slær Ingigerð fast. Fingið nakrar skolur Lívið á Kunningarstovuni er broytt ómeta­liga nógv hesi 26 árini, Ingigerð hev­ur starvast har. - Tá eg kom í starv, var Kunn­ingar­ stovan eitt ára gomul. Tá høvdu vit eini 5000 vitjandi árliga. Nú er talið av vitj­ andi komið upp á 30.000 árliga, so tað er greitt, at tað er ein stórur munur. Tað er felagið Tórshavn, sum eigur og rekur Kunningarstovuna í Havn, og felag­ið fær játtan frá kommununi og landi­num. - Vit fáa sama studning, nú vit hava 30.000 vitjandi, sum vit fingu, tá vit høvdu 5.000 vitjandi. Tað sigur seg sjálvt, at tað krev­ur meiri arbeiðsorku nú, men vit klára okkum. Serliga sølan millum annað av postkortum og frímerkjum ger stóran mun hjá Kunningarstovuni í Havn. Leingi var Ingigerð einsamøll ella sjálv­onnur til arbeiðis. Nú starvast fleiri fólk á Kunningarstovuni, og Ingigerð hev­ur alt gott at bera teimum. Tey hava sera nógv at gera, men tey eru bæði dugna­lig, fitt og fyrikomandi. - Fyrstu árini seldu vit einki uttan nakr­ar Føroyaplakatir. Men vit høvdu altíð opið, tá ferðamannaskip komu inn. Ein sunnudag stóð eg einsamøll handan diskin, tá ein ferðamaður kom inn. Hann spurdi eftir postkortum. Tað hevði eg ikki. Hann bað um frímerki. Tað hevði eg ikki. So vildi hann keypa okkurt før­oyskt tinganest, men tað hevði eg heldur ikki. - Tað einasta, eg havi at selja eru plakat­ir, royndi eg at greiða honum frá. Men hann tendraði. »Hvat billar tú tær inn at hava opið, tá tú einki hevur at selja allíkavæl«, buldraði hann. Ingigerð flenn­ur. - Eg lærdi av tí, og eg fekk eftir tað skaffað okkurt, sum ferðafólkið kundi keypa sær sum minni úr Føroyum. Síðani er hon farin at selja bæði post­ kort, frímerki og tinganest, og tað verður nógv selt. - Hóast alt er so teldustýrt í dag, so eru post­kort­ini framvegis ein sera stórur part­ur av ferðavinnuni. Og tey eru eitt gott ískoyti hjá Kunningarstovuni. Grindadráp Ingigerð minnist eisini, at tað einaferð var grindadráp í Sandagerði, júst tá eitt ferða­mannaskip kom inn á Havnina. Tey máttu liggja og bíða og hyggja at drápi­num, áðrenn skipið fekk lagt at. - Tá kom ein maður inn á Kunn­ing­ ar­stovuna, og hann var dansandi óður. Hann skuldi forklaga meg til bæði løg­ mann og danskar myndugleikar. - Eg skilti einki og visti ikki, hvat eg hevði gjørt, sum hann var vorðin so óður um. - Jú, hann fann seg ikki í, at eg hevði skipað fyri einum grindadrápi, beint tá ferðamannaskipið kom inn. Hann hevði aldeilis ongan hug at síggja eitt grinda­ dráp, og hann helt tað veruliga vera frekt av mær at hava fyrireikað hetta góða drápið. Ingigerð royndi sum frægast at for­ klára honum, at tað altso ikki var nak­ að, hon kundi krediterast fyri, men hon heldur ikki, at hann heilt skilti, at grindadrápið ikki var til æru fyri ferða­ fólkið. Hon leggur tó dent á, at tey allarflestu ferða­fólkini bæði eru glað, takksom og hug­tikin, eftir at hava verið í Føroyum. Tey fáa eina positiva og góða uppliving. Summi teirra hava eina negativa mynd av føroyingum, tá tey koma higar, tí tey halda, at vit eru eitt blóðtyst fólkaslag, sum gongur runt við grindaknívi í hond all­an dagin. Tað er jú myndin, sum fleiri av umhvørvisstovnunum royna at mála. - Tað munnu vera fá, sum skifta hugs­ an um sjálvt grindadrápið eftir at hava verið í Føroyum, men tey allarflestu fáa eina sera positiva hugsan um føroyingar, sigur Ingi­gerð smílandi. Spennandi við veðrinum Flestu ferðafólkini sum koma higar við stóru ferðamannaskipunum kenna lítið og einki til Føroya. - Tað góða við, at ferðafólkini sigla til Før­oya er, at tey tá hava stundir at práta við hvønnannan. Soleiðis frætta tey frá hvørj­um øðrum, hvat er vert at síggja í Før­oyum. Og tað vísir seg, at meirilutin vil sleppa til Mykinesar. - Um eg skal geva føroyingum nakað ráð í sambandi við ferðavinnuna, so vil eg siga, at vit eiga at gevast at kritisera okkum sjálvi so illa. Tað sigur Ingigerð á Trøðni, sum um stutta tíð gevst á Kunningarstovuni í Havn, har hon m.a. hevur tikið ímóti ferðafólki í meiri enn 26 ár Prát Gevist við kritikkinum