mikudagur 16. november 2011síða 22

Mikudagur 16. november 2011 · Nr. 133 22 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Nøvn Nú er ein tíð fráliðin, síðan Signar brádliga tann 30. au­ gust í fjør andaðist einans 39 ára gamal. Tað, at Signar ikki er ímillum okkum longur, kennist heilt óveruligt og sum ein stór sorg. Eg minnist ikki, nær eg fyrstu ferð kom at kenna Sign­ar, men eg giti, at vit hava verið eini 3-4 ára gaml­ir. Vit vóru javnaldrar og gjørd­ ust frá byrjan bestu vinir. Tað er lætt við fáum orð­um at siga, hvat ið var ser­ligt við Signari. Signar var av allar­ fittastu dreingjum, og hann var elskaður av øll­um, sum høvdu nakað við hann at gera. Hann var ikki av størstu dreingjum í klassanum, og hetta gjørdi hann ikki minni keran. Hann hevði krunka­ svart hár og eitt gott dæmi og eitt smíl, sum kundi hita eitt heilt rúm. Signar búði á Mørkini, mitt í Vestmanna bygd beint oman fyri keiina. Familjan hjá Signari vóru foreldrini Louis og Nicolina, systkini Maiken, Jónsvein, Ann og Jákup Aksel og so Magdalena, omman. Eitt, sum man beinanvegin legði merki til við heiminum hjá Signari, var, at hetta var eitt lívligt heim. Húsini vóru stór, og minst helvtin var sett av til verkstaðið hjá Louis. Á verkstaðnum var ein ørgrynna av amboðum og maskinum og stórur pro­ duk­tivitetur, og man kundi har læra mun á hølvispønum og saguspønum. Tað, sum ikki var verkstaður, var so heimið, fjálgt og heimligt at koma inn í, og har var altíð onkur heima. Eitt, sum stendur serliga klárt í minninum frá tí fyrstu tíðini, sum Signar og eg vóru vinmenn, var, hvussu góð tey eldru systkini vóru við Signar. Beiggjarnir tveittu hann upp í loft og loftaðu honum aftur ferð eftir ferð, um teir ikki lógu og beist­ aðust í ovfarakæti á gólvi­ num ella í onkrari song. Eg minnist henda leikin sum nakað av tí vakrasta, sum eg havi upplivað. Til føðingardagar og við­ hvørt annars fingu vit okk­ urt av systkinunum at seta film frá uppi á loftinum. Tá í tíðini høvdu fólk ikki so nógvar filmar sum í dag, og tí mátti farast runt í bygdini at lána filmar. Kendi man bestu miðini, kundu heilt spenn­andi filmar fáast til láns. Signarsa yndis films­ skemtarar vóru Harold Lloyd og Charlie Chaplin. Signar hevði avbera góðan humor og mimikk og mundi avgjørt vera millum teir bestu smá­ dreingirnar í bygdini til at herma eftir Charlie Chaplin. Viðhvørt lukkaðist tað okk­um at fáa Louis at for­ telja um merkisverdar upp­ liv­ingar. Louis greiddi livandi frá um ta ferðina hann var á haruveiðu og kom fram á eina snjóuglu, sum knappliga fleyg upp úr einum gili beint fyri nøsini á honum. Tey, sum hava áhuga í fuglum, vita, at snjóuglan hevur heim í Arktis og Sibiria og er sera sjáld­som um okkara leiðir. Tað eydnaðist Louis at skjóta snjóugluna, sum varð útstappað, men tíverri kom rot í, og snjóuglan mátti tí burturbeinast. Hetta hendi áðrenn okkara tíð, men hóast vit dreingir ongantíð sóu snjóugluna, livir søgan enn væl í minninum. Familjan hjá Signari ar­ beiddi væl saman um dag­ sins gerðir, og Signar var tíð­ liga tikin við í hetta arbeiði. Tað kundi vera at mála hús, hjálpa í havanum, rudda á verkstaðnum, fara til út­ róð­rar við "Tvíbrøður" ella okkurt annað fyrifallandi. Mið­skeiðis í sjeytiárunum byrj­aði Nicolina við skó­ sølu í kjallaranum, og nak­að seinni lat Louis upp mat­ vøru­handil í hinari helvt­ini av kjallaranum, har verk­ staðurin fyrr hevði ver­ið. Alt hetta virksemi hendi í heiminum hjá Sign­ari, og hann tók sín lut í ar­beið­in­ um. Signar var sera handa­ ligur og arbeiðssamur, og eg trúgvi, hesir eginleikar vóru gróðursettir tíðliga í barna­ árum. Eg minnist fyrstu ferð, Signar og eg skuldu fara at egna. Vit hava verið um 7 ára aldur. Oddmar hjá Skipper, sáli, var agnformaður og tók blídliga ímóti okkum. Onkur av eldru dreingjunum, teir hava verið eini 3-4 ár eldri enn vit, helt eitt sindur speisk­liga fyri: "Skulu tit egna?" Hann mundi halda, vit sóu nakað vesaligir út til at klára hetta jobbið. Tá trein Oddmar fram og segði við myndugleika: "Bíða nú, eina ferð má vera fyrstu ferð!". Oddmar riggaði so til, og Signar fekk ein viðvendan stamp settan á gólvið til at standa á, so, at hann skuldi røkka upp til tromina á stamp­inum, hann skuldi egna niður í. Evnagóður sum Sign­ar altíð var, kláraði hann hetta arbeiði lýtaleyst. Feðgarnir vóru viðhvørt túrar í fjøllunum, sum ta ferð­ina teir høvdu verið uppi á Sneis. Laika, fitti og altíð trúfasti hundur teirra, var við. Laika var meinlík tí Laiku, sum var fyrsti skapningur, sum við Sputnik 2 varð send út í rúmdina. Ovast á Sneis bygdu teir ein varða og løgdu ein fløskupost inn í varðan. Munnu varðin og fløsku­posturin vera har enn? Fjøran var øll barnaárini spælipláss hjá okkum, og á hvørjum sumri vóru vit, sum flest allir dreingirnir í bygdini, reiðarar á okkara egnu flakum. Hesar bygdu vit úr viði, sum vit onkurs­ vegna fingu hendur á. Upp­ drift­in var tryggjað við flam­ ingo­kassum, sum vit høvdu samlað gjøgnum veturin. Teir fyrstu flakarnir, vit bygdu, tá vit vóru um sjey-átta ára aldur, mundu ikki hava stórt byggitekniskt virði. Men sum árini liðu, lógu royndir, tankar og tekningar sum grund, og hetta, samstundis sum handalagið mentist, gav úrslit. Flakarnir gjørdust betri og sjóbetri, og summir fingu enntá mastur, segl og róður. Summir vóru bygd­ir til at ganga skjótt, ímeð­an aðr­ir skuldu taka so nógvan førning sum møgu­ligt. Flak­ arnir, sum kundu sam­eina hesar báðar egin­leikar á best­ an hátt, vóru sonn bygn­ings­ verk. Ein av hesum seinnu, sum Signar og eg høvdu bygt í felag, doypti Sign­ar "Ormurin Langi". Flak­ar­ nir vórðu, tá vit ikki vóru umborð, fortoyaðir á leið­ini út fyri brúnni hjá Niels hjá John. Tá so fyrstu heyst- stormarnir komu, slitu allir flakarnir og fóru í smæsta knús. Tíð var at fara aftur til tekniborðið at plan­leggja nýbygningar til kom­andi vár. Signar hevði sera stóran áhuga fyri øllum, sum hevði við náttúru, fiskiskap og veiðu at gera. Ein áhugi, sum Signar og eg komu at hava felags, var sílaveiðan. So skjótt vit vóru nóg stórir, gingu túrarnir niðan at fiska síl. Rundan um Vestmanna vóru av bestu møguleikum til hetta ítriv. Vit fiskaðu í áum, vøtnum og byrgingunum hjá SEV. Flestu og bestu minn­ ini munnu vera frá Heyga­ dalinum, har vit mang­an høvdu góða veiðu. Vit fisk­ aðu til tíðir síl hvønn tann einasta dag. Signar hevði - eftir mammu sínari haldi eg - eitt sera gott og róligt lyndi, og hetta kom til sjóndar í tol­ semi og góðari fiskieydnu. Tá vit høvdu tørv á tí, plagdu vit at "stjala" bed­ ings­jolluna. Hon var drúgv at oysa og tung at rógva, men vit kundu vera nógvir í henni. Ein dagin lógu vit undir ferjuleguni, "Sam" var júst farin yvirum, og fiskaðu berggyltur. Knappliga fekk Signar fast í botn, so rimmar fast í botn. Tá hann hevði rykt eina løtu, og tað framvegis ikki vildi loysna, var eyðsæð, at hann var noyddur at royna at slíta nylonið. Signar vant nylonið um ermuna og skuldi júst til at spenna í, nú byrjar "botnurin" at mala spakuliga runt undir jolluni. Tá vit skiltu, at fiskur var á, kom róp í og allir út í borðið at hyggja, hvat hetta var. Tá fleyt bedingsjollan um stokkin. Stutt eftir lá størsta berggyltan, vit nakrantíð høvdu sæð, og spraklaði í bed­ingsjolluni. Viðhvørt fóru vit vinmenn, Signar, Marni, John Reid og eg, í hagan við telti. Einaferð lógu vit í telti úti á Heiðavatni - vit hava kanska verið um 10 ára aldur - hetta var ikki tann túrurin, tá Marni hevði gloymt svávulpinnarnar eftir heima. Høvuðsendamálið var sum ikki einaferð sílaveiða, og veiðan var góð. Sjálvt um vit fiskaðu síl, høvdu vit eisini annan mat við, so sum reyðar pylsur og eplamos. Tá funnu mamma og babba uppá at koma gongutúr út á Heiðavatn fyri at kanna, hvussu vit høvdu tað. Mamma hevur mangan við ein­um smíli minst aftur á mál­tíðina, sum Signar tá borð­reiddi við - reyðar pyls­ ur og ljósareytt eplamos, kryddað við mýggjabitum. Tað er nógv verri at finna brenni úti á Heiðavatni, enn tað er at finna mýggjabitar - kókivatnið mátti tí brúkast sum best. Hvør kundi tá havt gitt, at hesin sami Signar skuldi gerast hotellkokkur bert fá ár seinni? Signar og familja hansara vóru fyri tí svára missi, at Louis, pápin, brádliga doyði, tá Signar einans var 14 ára gamal. Hesin missur var ein dyggur smeitur hjá Signari, og barnaárini vóru við eitt farin afturum. Hesa tíðina bar tætta og kærleiksfulla bandið, sum knýtti hesa familjuna saman, tey víðari. Systkini hjá Signari vóru um hetta mundið tilkomin, og tey flestu flutt heiman. Tað gjørdist Signarsa lutur at taka sær av at halda tey stóru húsini við líka. Raskur og ósjálvsøkin, sum Signar altíð var, fall hendan uppgávan honum heilt natúrlig. Sum ungur var Signar sera áhugaður í kappróðri, og hann varð tíðliga biðin umborð á Havfrúnna sum róð­ursmaður. Seinni settist hann eisini saman við javn­ aldrandi vinmonnum við árarnar umborð á Hav­ frúnni. Eldri bróðurin Ják­up Aksel róði við Vest­ men­ningi miðskeiðis í áttati­ árunum, og góðu úrslitini hjá Vestmenningi hesa tíð­ ina, kveiktu áhugan fyri kapp­róðri í bygdini. Ongin visti við vissu, um tað var venjingin, sum var orsøkin til góðu úrslitini, ella um tað var alt Faxe Kondi-ið, teir drukku eftir hvørja venj­ ing. Signar hevði tikið út­ varpssendingarnar frá kapp­ róðrinum upp á band, so tað var líka gjarna kappróðri, sum tónleiki, lurtað varð eftir í stereoanlegginum hesi árini. Tá tað kom til tónleikasmag, hevði Signar forkærleika fyri John Mogensen og hansara samfelagskritisku sangum. Ikki tí, at hann ikki lurtaði eftir øðrum eisini, til dømis ta ferðina hann hevði tikið "I am the Great Pretender" hjá Freddie Mercury upp á eitt heilt 60 minuttir kasettuband – báðu megin. So slapp hann frá at spola aftur, hvørja ferð hesin frálíki sangur var liðugur. Signar var umbiðin til arbeiðis og arbeiddi fleiri summarferiur sum málari hjá Una Zachariasen. Nakað seinni fekk hann skipsboð við Fram, har eisini eldri beiggin Jónsvein var við. Signar var Minningarorð um mín kærasta vin Signar Haraldsen f. 17. november 1970 - d. 30 august 2010