fríggjadagur 2. desember 2011síða 36

nr. 140 · 2. desember 2011 4 VIKUSKIFTI Mixed martial arts Rannvá G. Fossaberg rannva@sosialurin.fo Hann venur martial arts, kickboksing, ju jutsu, svimur, rennur, súkklar og ger fimleik fleiri ferðir um vikuna. 33-ára gamli Fróði Hansen vil vera í so góðum formi sum yvirhøvur gjørligt, tí er hann ikki væl fyri kropsliga, so kann skjótt enda galið, tá havnarmaðurin skal dyst­ ast í búrinum. Rocky gav íblástur Fróði, sum býr í Keypmannahavn, hev­ ur altíð havt stóran áhuga fyri ítrótti: – Sum smádrongur gekk eg til stórt sæð alt, sum eg kundi. Serliga fótbóltur, badminton og tennis fór við nógvari tíð. Men sum hjá so nógvum øðrum, so fall eg frá, tá eg gjørdist tannáringur, fortelur Fróði. Hann hevur búð í Dan­ mark síðani 1992 og lesur í løtuni ítrótt á øðrum ári á universitetinum í Keyp­ mannahavn. Hóast Fróði var vaksin, áðrenn hann byrjaði at íðka kampítrótt, so hevur áhug­in fyri ítrótti innan hesa sjangruna ver­ið til staðar líka frá barnsbeini av: – Sum smádrongur sá eg filmar við Bruce Lee, Karate Kid og Rocky, og teir hava allarhelst givið íblástur. Tað var ikki møguligt at ganga til kampítrótt av hesum slag í Føroyum, tá eg var lítil, men eg var ótrúliga áhugaður í kampítrótti longu tá, greiðir Fróði frá. Tað var ikki fyrr enn hann var 26 ár, at hann veruliga slapp sjálvur at royna seg við kampítrótti: – Tey tvey árini, meðan eg var í danska herinum, royndi eg meg eitt sindur við nevaleiki, men tað var ikki fyrr enn í 2004, at eg byrjaði at venja mið­víst. Tá fekk eg ein brasiliara at venja meg í tí klubbanum, eg hoyrdi til, sigur Fróði, sum beinaveg visti, at hetta var ein ítróttur, ið honum dámdi: – Brasilski venjarin dugdi ikki enskt, so hann vísti ymisk lás og greb, og eg dugdi tey stórt sæð beinaveg, so mixed martial arts er allarhelst nakað, sum bara liggur til mín, heldur Fróði. Alt skal planleggjast Av tí at ítrótturin fer við sera nógvari tíð, er av alstórum týdningi, at hvør vika og dagur verða løgd sera væl til rættis: – Eg vil siga, at ítrótturin fyllir sera nógv, tí eg venji okkurt so at siga hvønn dag. Áðrenn dystir eri eg í venjingar­ hølinum eini 10-11 ferðir, og tá eg eisini havi skúlan og ein son, so sigur tað seg sjálvt, at eg ikki havi tíð til so nógv annað, sigur Fróði, sum javnan luttekur í stórum dystum: – Teir heilt stóru dystirnar havi eg eini fýra ferðir um árið, og tað er van­ ligt innan hesa ítróttargreinina. Um­leið helvtin av teimum heilt stóru dystunum eru uttanlands, og tað dámar mær ótrúliga væl, tí tað er næstan sum eitt ævintýr at sleppa út í heim at dystast. Hæddarpunktið higartil var seinasta ár, tá hann var í Prag og dystaðist eftir at hava havt steðg frá kappingum í hálvt­annað ár: – Til ta seinastu kappingina bleiv eg knockoutaður, so tá eg skuldi í búrið at berjast hálvtannað ár seinni í Prag, skuldi eg veruliga yvirvinna meg sjálvan, fortelur Fróði, sum stóð seg av­bera væl til dystin og vann í aðru rundu. Etur pitsa og køku Tað skal nógv orka til, fyri at Fróði skal vera so væl fyri sum yvirhøvur gjør­ligt bæði kropsliga og sálarliga. Tískil hevur kosturin ein stóra leiklut í gerandisdegnum hjá Fróða. Hóast hetta so heldur hann ikki, at hann etur so nógv øðrvísi enn flest onnur fólk: – Eg eti allan vanligan mat, men hugsi um at eta ymsar matvørur, og at tað skal vera nøkunlunda heilsugott. Mær dámar væl at eta lættan mat, so – Eg eri altíð eitt sindur bangin, tá eg eri komin inn í búrið, og dysturin byrjar, tí tað er altíð kjansur fyri, at tað gongur galið. Tað sigur Fróði Hansen, sum íðkar eina av heimsins harðastu ítróttargreinum Fróði berjist í búri