mikudagur 28. desember 2011síða 33

33 Mikudagur 28. desember 2011 · Nr. 150 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Her er nakað galið. Tað er sera ræðandi, at man kemur til landið og sær, hvat landsins myndugleikar hava í tonkunum. Og sjálvandi verður mann ørkymlaður. Vit sambandsfólk vóru glað, tí vit vunnið valið. Men skamma stund seinni rennir veru­leikin okkum í eyguni. Tann sigur, vit roknaðu so nógv við, varð seldur, og má eg so spyrja fyri hvat. Sambandsflokkurin hev­ ur havt eina stevnuskrá, sum hevur umfatað ein stór­an part av okkum, ið her bú­leikast. Vit hava altíð, frá byrjan, roynt at fingi fólkið við alla tíðina, so tey vita hvat tey hava í væntu. Flokk­urin hevur frá byrjan havt 3 bein at standa á: Ríkisfelagsskapurin, sum hevur gjørt tað møguligt at fremja nøkur mál, sum vit ikki megnaðu sjálvi. Tað privata initiativið, sum ein borgarligur flokkur skal stuðla, og til seinast, men ikki minst eina sosiala skipan, sum flokkurin bardist fyri frá byrjan, og hevur staðið sum verja um frá fyrsta upphavi. Tað er við sorg, at man sær ræðuleikarnar í eyg­ uni. Eg skal ikki koma so nógv inn á tey teknisku viður­skiftini, tey eru sera væl lýst frammanundan, og viðvíkjandi pensjóns­skip­ an­ini, so havi eg mína egnu rokni­maskinu. Og har eg sigi bara, eg skilji fólk sum óttast. Hvørjir av harrunum í Sam­bandsflokkinum, sum hava sagt ja til at venda skránni bakið, veit eg av góðum grundum ikki. Men tá man strikar teir ideolog­isku tankarnar, sum hava borið Sambandsflokkin so langt, so ivast man sum velj­ari og stuðul, hvat hendir. Eg havi ikki sæð eina landsfundar­ sam­tykt, hvar mann ein­mælt broytir aðalmál flok­sins, ei heldur eina lands­nevndar­ sam­tykt at reyvrenna tey veiku í samfelagnum. Sambandsflokkurin hev­ ur atkvøtt fyri flat­skatta­ skip­anini, og tað vil siga, at ólíkheitin millum borg­arar økist. Hetta er ímóti upp­ runa­ligu stevnuskrá flokk­ sins. Løgmaður hevur, vegna Sambandsflokkin sagt, at tað búskaparliga skal fást upp á pláss, men Kaj Leo, at økja klassamunin í Føroyum kann aldrin verða svarið. Tit skapa bevíst eina gjógv millum tey minnu mentu og elituna, heldur tú veru­liga at hesi fara at gera íløgur í eitt fiskifar ella eina verk­smiðju og soleiðis økja pro­duk­tivi­tetin? Tú veist, at tað hendir ikki. Fyri at siga tað øðrvísi: Halda tit veruliga, at búskap­ ar­liga kreppa Føroya verður loyst við at økja ólíkheitana millum borgaranar? Eg havi fyri kortum gjørt mína egnu kanning millum vinir og kenningar og fyrrver­ andi starvfelagar, og eitt sam­an­sjóðað svar er, at tey eru flóv. Hesi hava øll eina inntøku, sum nú geva teim­ um eina gávu upp á 2.500- 3.000 um mánaðin. Tey hava ringa samvitsku at siga ja til tykkara gávu, sum øll vita fer til nýtslu ella undir høvdapúturnar, og so avgørt ikki til íløgur, tí tey vita eisini, at onnur høvdu meira brúk fyri hesum enn tey. Hví skuldu tey tað. Og hóast tað, so sýna tey samfelagskenslu. Og tað ringasta er, tað sær út til, at tit eru fullkomiliga líka glað um tann partin av Føroya fólki, sum liva á lívsins skuggasíðu. Hvar er tann sosiala ábyrgdin, sum Sambandsflokkurin einaferð var kendur fyri at hava? Harafturat meta tit, at fólk fara at flyta av land­in­ um, serliga væl lisin og fleiri, tí ov lítið er eftir eftir skatt. Soleiðis er veruleikin heldur ikki. Trúgv mær, hesi fólk vita, at samfelagið hevur givið teimum nakað, og tey flestu eru fegin um at geva nakað aftur, tey merkja eina samfelagsábyrgd, sum tit slettis ikki rokna við. Undir­ met ikki tann afturvendandi føroyingin. Tey vita so sanni­ liga eisini, at grasið er ikki altíð grønari handan sýnuna. Tey sum kanska rýma eru fólk, sum liva í skugganum av einum, annars vælbjargaðum samfelag, har rúm ikki er fyri teimum, tí tey, út frá tykkara útsøgnum og gerðum eru óynskt. So Sambandsflokkurin er í ferð við at skapa eitt sam­fe­ laga, sum er fjart frá grund­ sjónar­miðum Sam­bands­ flokk­sins. Tann dagin, tú vendir trúgvum veljaranum bakið, so sigur tú eisini far­ væl til ryggin í flokkinum, og tað ert ein sjálvfylgja, at hesi ivast. Vit eru fleiri, sum hava verið valevni floksins og trúð upp á skránna sum eina sosialliberala skrá, har nakrir grundsetningar, sum okkara forfedrar eisini hildu vóru bæði sømiligir og neyðugir setningar og mál, sum vit mettu høgt. Tað er farið nú, syrgiligt kortini, man letur til Fólka­ flokkinum tey tyngstu økini, man átti, sum vinnari av valinum, og man ofrar eisini mergin í sínari flokksideologi. Við hesi skipan ger man seg til talsmann fyri at bólkast við londum sum Estlandi, Letlandi, Litava, Bulgaria, Slovakia, Ukreina, Grenada, Jameika, Belise, Paraguei og Zimbabwe. Tá hetta er støðið, man arbeiðir so hart fyri náa, er grund hjá føroyingum at óttast. Eitt annað sum nívir er okk­ara starv. Eg, og fleiri, sum skulu skriva søguna, hava ein trupulleika, tí hvat skula vit skriva? At í 2012 vendi Sambandsflokkurin sín­um kjarnuveljarum bak­ ið, at Sambandsflokkurin valdi at økja ólíkheitina í sam­felagnum, og tí man vil tokkast samfelagsins merg­ súgv­arum, offrar man tey veiku í samfelagnum. Veruleikin er einfaldur: Veljarin mistrívist, og teir trúgvu hugsa um aðrar møgu­leikar, tað eru framvegis nógvir sambandsmenn í Før­ oyum, og hvar finna tey rúm? Tankarnir um ein nýggjan flokk hava verið frammi og eru nú sera aktuellir. Skráin er einføld, hon er upprunaskrá Sambandsflokksins, so fólk kenna seg aftur. Mín tíð skal nýtast á støðum sum á keium, egningarskúrum, skip­um, miðstøðum, á bingo, bygda­ fundum, handlum, kirkjum og samkomuhúsum, fyri at ávara móti tí politikki, sum listi B ger seg til talsmann fyri og samstundis skapa sló fyri einum seriøsum alterna­ tivi. Tað er ikki av huga, men neyðugt. Svanasongur Sambandsfloksins Kristin Vestergaard Nítjandi partur Tað sum síðani hendi Paulusi var, at hann varð sendur til Kesarea til Felix landshøvdinga, tí hann var í vanda fyri at verða dripin av Jødunum, sum høvdu svorið upp­á, at teir skuldu drepa hann. Paulus var sit­ andi í Kesarea fyrst í tvey ár, tá fór Felix frá sum landshøvdingi, og Festus kom fyri hann. Fyrsta Festus var kom­ in, byrjaðu jødarnir aftur at klaga hann, og tað endaði við at Paulus skjeyt mál sítt til keis­ aran, og avgjørt varð at hann skuldi fara til Róm. Meðan hann sat fastur í Kesarea, fekk hann høvi til at vitna bæði fyri Felix og Festus og eisini fyri Agrippa kongi, men vit lesa einki um, at hesir men tóku boðskapin til sín av álvara, Agrippa segði: "Lítið vantar á, at tú yvirtalar meg at verða kristnan!" Men tí verri tað bleiv ikki meir, og vit lesa ongastaðir, at hesir menn blivu umvendir. Vit mugu geva eitt svar, tá ið Harrin kallar, vit mugu taka ímóti orð­ inum, tað er tað, sum frelsir okkum. Men so mongum sum tóku ímóti Honum, gav Hann mátt at verða børn Guds - teimum, ið trúgva á navn Hansara; Jóh. 1,12 Kap. 27 sigur frá um sjóferð Paulusar til Italia, ein dramatisk ferð, har skipið gekk burtur, men allir bjargaðust á Malta. Haðani fóru teir víðari til Róm. Paulus sat fast­ ur í Róm í tvey ár og fekk høvi til at vitna fyri mong­um menniskjum har. Her endar Ápostla­ søg­an, tað sær út til at Lukas ikki hevur havt høvi til at skriva meir. Um so er, kenna vit ikki grundina, í hvussu so er. Men tað er ikki av tilvild, einki er av tilvild í orði Guds. Vit kunnu helst siga, at Ápostlasøgan hevur hildið fram inntil nú og fer at halda fram, inntil Jesus kemur aftur og heintar øll trúgvandi av hesi jørð upp til sín, tað er tað, sum sam­ koman bíðar eftir nú, og hesin dagur er í nánd. Endi. Hugleið­ ing­ar úr Ápostla­ søguni Richard Danielsen Vit kunnu helst siga, at Ápostlasøgan hevur hildið fram inntil nú og fer at halda fram, inntil Jesus kemur aftur Eg havi ikki sæð eina landsfundar­sam­tykt, hvar mann ein­mælt broytir aðalmál flok­ sins, ei heldur eina lands­nevndar­sam­tykt at reyvrenna tey veiku í samfelagnum Kjak