fríggjadagur 6. januar 2012síða 40

nr. 3 · 6. januar 2012 8 VIKUSKIFTI SAMRØÐA Leo Poulsen leo@sosialurin.fo Snorri Hansen er elstur av fýra beiggj­ um, og hansara uppvøkstur í Nólsoy var sum hjá dreingjum flest. – Eg minnist barnaárini sum góð og trygg. Eg vaks upp sum allir aðrir dreing­ir og spældi við bilar og bátar sum hinir, sigur Snorri Hansen. Við at líta aftur um bak minnist mamman, Malan Hansen, tó, at Snorri ofta spældi við gentur, í nógv størri mun enn hinir tríggir beiggjarnir seinni gjørdu. Øll barnaárini gingu, uttan at Snorri á nakran hátt kendi seg nakað øðrvísi enn øll hini dreingjabørnini, sum runnu runt í nólsoyargeilum. Men tá hann var um 15 ára aldur, merkti hann, at hann ikki longur hevði somu áhugamál, sum hinir dreingirnir. – Eg dugi ikki heilt at seta orð á tað, men eg visti bara, at eg ikki longur var sum hinir dreingirnir. Gentur var bara nakað, sum eg metti sum vinir og einki meira. Eg var ikki áhugaður í teimum á annan hátt, sigur Snorri Hansen. Hann bara visti við sær sjálvum, at soleiðis var hann mentur, men tað var langt frá, at hann vildi gera onnur varug við, at hann var samkyntur. – Eg hevði als ongan vaghuga av, at Snorri var samkyntur, fyrr enn fyri seks árum síðani, tá hann á fyrsta sinni vitjaði heima í Nólsoy og hevði Lionel við, sigur Malan Hansen. Tað má tí sigast, at Snorri gekk stillis­liga við hurðunum øll hesi árini, frá tí hann var 15, til hann sum 29 ára gamal á fyrsta sinni lat mammuna skilja, hvør hann í veruleikanum var kyns­liga. Einki homofobia Tað er ikki altíð, at ein hugsar um smá­ lutirnar, men tá Malan hyggur í bak­ spgilin, dugir hon væl at síggja, at har var okkurt í uppvøkstrinum kortini. – Nú, tá eg hugsi um tað, hevði hann ógvuliga nógvar damuvinir, sigur Malan Hansen. Snorri spældi tó ongantíð við dukkur í sínum uppvøkstri. – Nei, tað forbjóðaði seg sjálvt, tí her vóru ongantíð nakrar dukkur í hús­ inum, sigur Malan. Sjálvur heldur Snorri ikki, at hendan kollveltandi avdúkingin – at hann var sam­kyntur – ávirkaði hansara lív á nevni­verdan hátt. – Teir allarflestu av mínum vin­ monnum – og vinkonum – vistu bein­ an­vegin, hvussu vorðið var, men har var ongantíð nakað. Øll góðtóku tað uttan at blunka, sigur Snorri. Hann avsannar eisini mytuna um, at føroyingar eru eitt homofobiskt fólkaslag. – Eg haldi, eg kann siga, at eg ongan­ tíð havi upplivað nakað »óbe­hagiligt«, orsakað av mínari kynsligu orientering, staðfestir Snorri. Tó minnist Malan tvær hendingar, har føroyskur mótvilji kom fram. Aðru ferðina var ein nólsoyingur beinleiðis farin í slagsmál fyri at verja vin sín móti verbalum ágangi í Havn, og eina aðru ferð var onkur komin á gátt í heiminum í Nólsoy og verið ljótur í munn­inum. Men tað er so tað einasta, sum Snorri hevur upplivað, og tað er einki aftur ímóti tí, eitt nú politisk ósemja kann føra til. Hittust á jarnbreytarstøðini Men eitt er, hvussu ein, ið skilur seg frá mongdini, verður viðfarin í einum rímiliga vardum umhvørvi, sum ­ Nólsoy er. – Eg merkti ongantíð nakað heldur, eftir at eg var farin til Havnar í læru, so at føroyingar ikki hava virðing fyri sam­kyntum er í hvussu er nakað, eg einki kenni til, sigur Snorri. Eftir lokna útbúgving sum bakari starvaðist Snorri í eina tíð í Føroyum, men so leitaði hann sær til Danmarkar at arbeiða. Og tað skuldi vísa seg at vera eitt heppið lívsval, tí tað var har, hann møtti Lionel Mouffe. – Ja, vit hittust tilvildarliga á jarn­ breytarstøðini í Keypmannahavn, og í fyrsta umfari drukku vit ein kopp av kaffi saman, sigur Snorri. Lionel hevði tá arbeitt hjá Deutche Bahn í trý ár, og hesin fyrsti koppurin av kaffi sannførdi teir báðar um, at tað kundi verið hugaligt at hitst aftur, so um kvøldið fóru teir út at eta ein døg­ urða saman á einari eysturlendskari matstovu, og ein kann næstan siga, at teir hava verið saman líka síðani. Tað gekk so eitt ár, har teir báðir hitt­ust javnan, og við tíðini gjørdust partnarar. – Tíðin kom so, at vit máttu taka eina avgerð. Snorri vildi fegin hava meg at koma til Keypmannahavnar at búgva, meðan eg í mínum lag royndi at lokka hann vil Sveis. Og tað endaði við, at hann játtaði, sigur Lionel. Og tað er avgjørt nakað, ið Snorri ikki angrar. Varnaðist tíðliga Tað var eisini eftir, at teir høvdu verið saman í eitt ár, at Snorri á fyrsta sinni tók Lionel heim til Føroya at vitja. Hetta var á jólum 2005. – Eg gjørdist púra ovfarin av, hvussu væl eg varð móttikin. Øll vóru líka blíð við meg og tóku móti mær við opnum ørmum, og eg kendi, at eg beinanvegin varð góðtikin sum ein partur av fam­ iljuni, sigur Lionel Mouffe. Og tað hevði stóra ávirkan á belgiaran. – Tað kendist, sum nólsoyingar tóku ímóti mær sum sínum egna barni. Eg væntaði als ikki, at tað fór at verða so­ leiðis, sigur Lionel. Hann sigur, at Belgia átti at verið munandi meira opinsinnað, tí har hev­ ur eitt nú verið loyvt hjá samkyntum at gifta seg í 10-15 ár. – Mín familja royndi at halda tað goymt, at eg eri samkyntur, tí serliga pápi mín hugsaði so nógv um umdømi. So at koma her, og øll bara góðtaka meg, sum eg eri, uttan at seta spurnartekin, er bara ótrúligt, sigur Lionel. Hjá honum var tað eitt sindur øðrvísi at finna út av, at hann var samkyntur. – Eg visti tað heilt frá barnsbeini av. Tað er ikki soleiðis, at tú vaknar ein morgunin og sigur »Hey, eg eri sam­ kyntur«. Men eg hugsi, eg havi verið Føroyingar eru ikki homofobiskir. Tað staðfesta føroyski Snorri Hansen og Lionel Mouffe Hansen, sum fyri góðum hálvumtriðja ári síðani giftust í Garre Gambarogno í Sveits við 80 føroyingum sum brúdleypsgestum. – Vit hava góðtikið, hvørjir vit eru, og vit vilja ikki liva okkara lív grundað á eina lygn, siga Snorri og Lionel Vilja ikki liva lívið grundað á lygn myndir: privatar