fríggjadagur 6. januar 2012síða 42

nr. 3 · 6. januar 2012 10 VIKUSKIFTI um 15-16, tá tað veruliga gekk upp fyri mær, sigur Lionel. Mótsatt Snorra, so dámdi belgiarin í sínum barnadøgum væl at spæla við dukkur og aðrar gentuleikur. – Eg havi altíð havt aðrar áhugar enn dreingir høvdu, sigur Lionel. Ikki grundað á lygn Belgiarin hevði somu trupulleikar, sum nógv onnur samkynt óivað hava, nevniliga at familjan góðtekur øðrvísi kyns­liga orientering. – Hjá mær var tað soleiðis, at mamma mín rættiliga skjótt góðtók meg, sum eg eri. Hon var kortini ógvu­ liga kedd av, at eg ikki kundi geva henni ommubørn. Við pápa var verri. Hann hugs­aði um umdømi hjá familjuni, sigur Lionel. Hann kemur frá einari familju, sum er væl fyri fíggjarliga. – Pápi mín vildi illa góðtaka, at eg eri samkyntur, tí hann hugsaði um handils­virksemið og tað, ið hartil hoyrir. Tíverri fór hann herfrá fyri 10 árum síðani, men tá hevði hann góðtikið meg fyri tann, eg eri, sigur Lionel. Sjálvur er hann sannførdur um, hvør hann er. – Eg eri tann, eg eri, og eg ynski ikki at liva mítt lív grundað á eina lygn. Eg havi frið við meg sjálvan, og til endans skilti hann tað. Hann helt bara, at tað gekk út yvir umdømið hjá familjuni, sigur Lionel. Rættir fyri hvønn annan Tá Snorri og Lionel høvdu kent hvønn annan í umleið eitt ár varð avgerð tikin um, at Snorri skuldi flyta til Sveits. – Eg tosaði við stjóran hjá mær í Deutche Bahn, og hann var ógvuliga fyrikomandi og gav Snorra eitt starv umborð á tokunum. Og í dag eru vit báð­ir leiðarar, sigur Lionel. Tíðin í lítla býnum Gerra Gambargono, bara ein 25 minuttir gongu­túr frá italska markinum, gekk so við arbeiði og avslapping mill­um toktúrarnar. Og fyri góðum hálvum­ triðja ári síðani upplivdi lítli býurin við italska markið eina stórhending. – Eg veit ikki heilt, hvussu tað kom í lag, men vit gjørdu so av at gifta okk­ um, sigur Snorri Hansen. Og Lionel grundar: – Eg spurdi hann. Eg visti, at hann var tann rætti fyri meg. Tað er nakað, tú kennir innan í tær. Tann veruleiki, at eitt giftarmál mill­ um somu kyn ikki er lógligt í Føroyum, hevði heldur ikki forðað teimum. – Nei, so vóru vit bara farnir niður til Danmarkar at gift okkum, sigur Snorri. Stórt brúdleyp Sum nú var, so var brúdleypsdagurin ásettur til 28. mars 2008. Og tað gjørdist ein stórur dagur fyri teir báðar, bæði so og so. – Vit høvdu bjóðað fólki úr serliga Nólsoy, men eisini aðrastaðni í Føroy­ um, og sjálvt um vit høvdu vónað, at tað komu nógv fólk, so gjørdust vit ov­ farnir av, at so nógv komu. Hetta var jú ikki í feriutíð, sigur Snorri Hansen. Og nólsoyarbygd nærum tømdist hetta vikuskiftið. – Vit vóru yvir 60 fólk úr Nólsoy, sum fóru til brúdleypið, og tilsamans vóru vit eini 80 fólk úr Føroyum, sigur Malan Hansen. Talan var tí um eitt ógvuliga stórt brúdleyp eftir sveisiskum mátistokki. – 40 fólk er eitt stórt brúdleyp í Sveis. Til okkara vóru vit 120 fólk, sigur Snorri. Teir høvdu leigað fýra hotell at húsa øllum brúdleypsgestunum. – Tað einasta, vit høvdu lagt dent á mótvegis hotellunum var, at tey skuldu hava nokk av vodka inni, leggur Snorri skemtandi aftrat. Tað gjørdist ein stórur dagur og ein stór løta, tá teir báðir søgdu ja hvør til annan. Og tað var ein rætt­iliga há­ tíðarløta, tá teir komu úr úr býar­skriv­ stovuni, har borgarstjórin hevði vígt teir, og teir gingu gjøgnum ein boga av føroyskum og belgiskum fløggum, með­an »Fagra blóma« rungaði um allan heyg. Og sjálvandi vórðu røður hildnar, »som sig hør og bør« í einum føroyskum brúd­leypi. Sanniliga ein stórur dagur. Skatturin forðar Teir eru báðir á einum máli um, at teir ikki kundu hugsað sær eina betri mót­ tøku í Føroyum enn tað sama, hóast vit ofta bera orð fyri at vera eitt homo­ fobiskt fólkaslag. Men kortini kundu teir ikki hugsa sær at búð her. – Tað hevur einki við tað at gera, vit føla okkum væl her. Tað er meira skatt­urin sum ger, at vit ikki kundu hugsað okkum at búð í Føroyum, sigur Snorri. Og tá hann tosar um skatt, so er tað nakað, øll kunnu skilja. – Vit gjalda 7,5 prosent í skatti í Sveits. Og eg ætli mær aldrin at gjalda so nógv í skatti aftur, sum í Føroyum, sigur Snorri. Hartil heldur hann, at hann fær einki aftur fyri nógva skattin, hann rind­aði her heima. Einaferð skulu teir so til at njóta sítt lívs otium, men tað verður heldur neyvan í Føroyum. – Nei, tað vænti eg ikki. Og tað er sama orsøk til tað, sum at vit ikki nú búgva í Føroyum: Tann høgi skatturin, sigur Snorri. Heldur er sannlíkt, at teir leita sær longur suður eftir, tá teir siga arbeiðslívinum farvæl. – Tað kundi verið til heitari lond, sum til dømis Aruba ella onkunstaðni í Caribia, sigur Snorri. Umhugsað ættleiðing Lionel fer soleiðis sum støðan er, ikki at fáa børn, og tað er serliga hetta, sum mamma hansara harmast um. Men møgu­leiki er jú fyri at ættleiða. – Soleiðis, sum støðan er hjá okkum beint nú, við okkara arbeiðsskema, so letur tað seg als ikki gera. Vit eru burtur heiman ífrá í fýra dagar út í eitt, og hóast vit ikki koyra við sama toki ella á saman strekningi, so er tað ofta, at vit báðir arbeiða í senn, sigur Snorri. Og Lionel er samdur í tí. Hinvegin er tað kortini ikki ein tanki, sum liggur so ógvuliga fjarur. – Tá tú sær børnini niðri í gøtuni í stórbýunum sniffa lím og tendraragass, so hugsar tú ofta, at tey høvdu verið betri farin við tveimum monnum, sum elskar tey og gevur teimum kærleika, sigur hann. Teir eru báðir í besta aldri enn. Snorri er 35 og Lionel 32, so tað er langt frá farið av allari tíð. – Vit hava einki tíðartrýst á okkum í so máta, so vit hava góða tíð at taka eina avgerð um tað, sigur Snorri. Fyri Lionel hevði tað uttan iva verið ein stór uppgáva, sum hann fegin hevði tikið á seg. – Fyri ikki so langari tíð síðani stóð eg gubbi at einum barni í familjuni hjá Snorra, og tað var fyrstu ferð fyri mítt við­komandi, sigur hann. Home is where I hang my hat Teir báðir arbeiða sum starvsfólkaleiðarar á tokum hjá Deutche Bahn, og ofta ar­ beiða teir á somu vaktum, men ikki á somu farleigum. – Vit arbeiða í fýra dagar og hava so frí í fýra dagar. Tá vit eru heima slappa vit av við at hyggja í sjónvarp, men vit ganga eisini rættiliga nógv túrar. Til dømis tekur tað bert 25 minuttir til italska markið, so tað ber væl til at spáka inn í Italia at drekka morgunkaffi, sigur Snorri. Hann ferðast dúgliga heim til Føroya, og teir báðir eru í Nóloy minst eina­ferð um árið. – Sum oftast eru vit heima um jól­ tíðir, men einaferð hava vit verið her um summarið, sigur Snorri. Hann heldur, at hóast teir ferðast nógv til Føroya, so ferðast foreldrini meira niður til teir. – Tey eru og vitja okkum einar tvær ferðir um árið. Tað vóru tey í hvussu er í fjør, sigur Snorri. Hann kallar tað framvegis at fara heim at ferðast, tá hann kemur til Nóls­oyar. Men tað er kortini ikki allur sann­leikin. – Eg sigi, at eg fari heim til Før- oyar at ferðast. Men tá eg sigi, at eg fari heim, tá er tað heim til har, sum eg búgvi, sigur Snorri Hansen, áðrenn hann og Lionel aftur vendu nøs- ina heim til Gerra Gambarogno í Sveis. – Fólk í Nólsoy góðtóku meg beinanvegin eins og sín egna son, sigur Lionel (vinstrumegin) mynd: Álvur Haraldsen So er alt tað serimoniella av, og Snorri og Lionel eru giftir Tað var ein hugtakandi løta, tá teir báðir komu úr ráðhúsunum og undir veitrandi belgiskum og føroyskum fløggum tóku ímóti »Føgru blómu«, sungin teimum til heiðurs Terji Rasmussen – versonur hjá einum bróðuri hjá mammu Snorra – var við til brúdleypið, og sjálvandi undirhelt hann