fríggjadagur 13. januar 2012síða 40

nr. 6 · 13. januar 2012 8 VIKUSKIFTI Samrøða Eydna Skaale eydna@sosialurin.fo – Tað er ræðuligt, at man einki veit. At man einki hevur at fyrihalda seg til. At man hvørki veit, hvat er hent, ella hvar hann er. 18 ára gamla Kirstin Hansen tos­ar róliga. Av og á leitar hon eftir orð­unum, men ljósu eyguni líta fast at mær, með­ an hon greiðir frá, hvussu hon hevur upplivað hesar seinastu mán­að­ir­nar. – Tá eg síggi ein lítlan, myrkhærdan mann, so hugsi eg, at tað er babba, sum endliga er afturkomin. Men næsti tankin er, at hann jú ikki er her longur, sigur hon. Tað var tann 5. november í fjør, at pápi hennara, Dánjal Petur Hansen, hvarv. Síðani hevur verið leitað eftir honum á øllum hugsandi støðum, men hann er ikki komin afturíaftur. Nakrar dagar eftir, at Piddi, sum hann vanliga varð nevndur, varð eftirlýstur, handtók løgreglan ein mann og skuldsetti hann fyri at hava dripið Pidda. Síðani hevur løgreglan arbeitt út frá teoriini um, at Piddi varð burturbeindur av hesum manni, sum framvegis situr varð­halds­ fongslaður. Kirstin minnist tann dagin, tá pápin hvarv. – Vit hildu, at hann kanska var farin at ferðast. Tað hevur hann gjørt onkun­ tíð fyrr. So hóast hann ikki var heima, so var eg ikki bangin, minnist hon. Gerandisdagurin gekk sína gongd, uttan at hon hugsaði meiri um tað. Men ein dagin hoyrdi hon í útvarpinum, at pápi hennara var eftirlýstur. – Eg fekk ein skelk av at hoyra tað í útvarpinum. Tey høvdu nokk ikki viljað fortalt mær tað áðrenn, fyri at verja meg og ikki gera meg bangna. Men tá hugsaði eg: okey, so er tað veruliga álvarsamt við babba. Hon koyrdi út til Runavíkar til húsini hjá pápanum, men har var eingin. – Vit royndu so at gera tað, vit kundu. Koyrdu runt og hongdu plakatir upp og sóknaðust eftir honum allastaðni, har hann kanska kundi verið, greiðir Kirstin frá. Hon sigur, at tað hevur hjálpt henni at vita, at hon beinanvegin gjørdi alt, hon kundi, fyri at leita eftir pápanum. Eftir eina tíð fekk familjan boðið at tosa við ein sálarfrøðing eina ferð um vik­una. Kirstin tók av tilboðnum. – Eg veit ikki, um tað hjálpir mær her og nú. Eg havi sjálvandi framvegis eitt stórt sár av øllum tí, sum er hent. Men samrøðurnar við sálarfrøðingin eru nokk sum eitt plástur, sum verður lagt út yvir sárið. Eg vænti, at tað við tíðini fer at verða gott fyri meg, at eg havi fingið sálarfrøðiliga hjálp beinanvegin, sigur Kirstin hugsunarsom. Kenna skuldsetta so væl Men tað er ikki bara tað, at Kirstin hev­ ur mist pápa sín. Málið er so sera fløkt. Piddi Hansen er horvin. Politiið heldur, at hann er myrdur. Og tann maðurin, sum mamman hevur hildið saman við eftir hjúnarskilnaðin frá Pidda, er skuldsettur fyri morðið. – Hetta er so ótrúliga ringt at skilja. Tann skuldsetti gekk og mól inni hjá okkum og var so fittur. Og eg havi hildið meg kent hann. Hann hevur koyrt tær yngru systrarnar í skúla, og hann hevur koyrt meg til arbeiðis fleiri ferðir. Hann hevur brúkt bæði tíð og pengar uppá okkum, greiðir Kirstin frá. Hon minnist, at tá hann byrjaði at koma saman við mammuni, var hon skeptisk. – Tá tey komu saman, var tað ikki meiri enn eitt gott ár síðani, at mamma og babba vóru skild, so eg helt tað vera ringt, at hon fór víðari so skjótt. Mær dámdi tað ikki, og tí dámdi mær heldur ikki hann. Men hann prógvaði fyri mær, at hann var ókey - helt eg. Og vit funnu væl útav tí nú móti endanum, minn­ist Kirstin. Í øllum hesum málinum er tað hetta, sum hevur kløkkað hana mest. At hesin maðurin skuldi verða skuldsettur fyri morðið á pápan. Tí eisini eftir, at Piddi var horvin, var hann fleiri ferðir inni á gólvinum hjá teimum. – Eitt er, at tað er morð. Men at hann av øllum skuldi verða skuldsettur – tað komi eg aldrin at skilja, staðfestir Kirstin. Torføra støðan ger, at Kirstin stríðist við ringa samvitsku. Hon kann ikki lata vera við at hugsa, um tað er nakað, sum hon kundi havt gjørt fyri at forða tí, sum hendi. Men hon lastar ikki mamm­ uni nakað. – Eg veit, at slaturin eisini hevur – Hetta er púra óveruligt. Hetta er sum at liva í einum filmi, har onkur annar hevur sett pallin upp og bara slept okkara familju inn í søgugongdina. Men eg veit eisini væl, at alt hetta ræðuliga er veruleiki. Soleiðis sigur Kirstin Hansen, dóttir horvna Pidda Hansen Slaturin er tað ringasta mynd: bárður lydersen