mánadagur 16. januar 2012síða 8

Mánadagur 16. januar 2012 · Nr. 7 8 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Tað átti ikki a Hóast skiparin á Costa Concordia er skuldsettur fyri grovt ósketni, og hóast eingin er í iva um, at hann mistók seg, kann tað taka fleiri ár at fáa endaliga staðfest, hvussu eitt so stórt og væl útgjørt ferðamannaskip kann sigla á land í besta veðri Árni Joensen Myndir: Polfoto Myndirnar lúgva ikki. Tær vísa tvørturímóti týðiliga, hví tað stóra og væl út­ gjørda ferðamannaskipið Costa Con­cordia sakk tætt undir landi við italsku oynna Giglio fríggja­kvøldið. Har afturi stýri­borðs­megin er ein um­leið 70 metrar long riva tætt oman fyri botnin. At hon er komin av einum hørð­um stoyti er lítil ivi um, tí á myndunum sæst, at ein stórur steinur stendur fastur í rivuni. Steinurin, sum utt­an iva vigar fleiri tons, hevur skorað seg fast­an í tí sundur­skrædda skrokk­inum. Ígjøgnum hol­ ið er opið inn á tað nið­asta dekkið, so har er nógv­ur sjógvur komin í skipið eftir lítlari løtu. Skelkað ferðafólk greiddu fjøl­miðl­unum frá, at tey hoyrdu ógvus­ligt brak und­ ir skipinum, men at tey fingu boð um, at talan var um tekniskar trupulleikar. Men tá skipið løtu seinni fekk slagsíðu, komu boð um, at fólk skulu leita sær til bjarg­ ingarbátarnar. Men tað var longu lætt­ari sagt enn gjørt, tí júst slag­síðan, sum eftir einari løtu var eini 20 stig, gjørdi, at tað var trupult at seta bjarg­ing­arbátarnar út. Og so kom ræðsla á fólk. – Tað var sum eitt brot úr filminum um Titanic, segði Maria Parmegiani, sum var eitt av ferðafólkunum. Illa fyriskipað – Brádliga hoyrdu vit ein brest, og gløs og annað datt á dúrkið. Vit skundaðu okk­ um út ur matarhøllini, men har fingu vit at vita, eingin vandi var á ferð, segði týska Christine Hammer við tíð­ inda­stovuna AP. Ferðafólk greiddu frá, at teir fyrstu 45 minuttirnar helt manningin uppá, at talan var bara um tekniskar trupulleikar. Men fleiri ferðafólk høvdu eina aðra uppfatan av støðuni. Tey lótu seg í bjargingarvest og fóru til bjargingarbátarnar. Men heldur ikki har hevði manningin nakran skund, hóast skipið longu hevði lagt seg. – Vit noyddust at rópa á manningina fyri at fáa teir at gera bjargingarbátarnar klárar og at lova okkum í teir. Vit stóðu í gongini, men manningin sýtti fyri at lata okkum sleppa til bátarnar, segði tann 54 ára gamli suð­ur­afrikanarin Mike van Dijk. Onnur ferðafólk søgdu somu søguna um, at alt tókt­ist illa fyriskipað. Fólk, sum høvdu verið um­borð í fleiri dagar, kærdu seg um, at eingin bjarg­ing­ ar­venjing hevði verið, men nú høvdu tey fingið at vita, at ein venjing skuldi vera seinnapartin leygardagin. Amerikanska Melissa Goduti var farin av Costa Con­cordia nakrar fáar tímar undan vanlukkuni. Áðrenn hon fór í land, hevði hon hoyrt onkran siga "Hugsið tykkum, um okkurt hendi í dag." Eingin teirra grunaði, hvussu nær sannleikanum orðini vóru. Tak barnið Ljósið fór, tá skipið sigldi á land, og fólk noyddust at grulva í myrkri eftir veggj­ unum á teimum ymsu dek­ k­unum fyri at sleppa til bjarg­ingarbátarnar. – Vit grulvaðu, men tað var myrkt, so vit máttu brúka ljósið frá bjarg­ing­ ar­vest­unum. Alla tíðina hoyrdu vit gløs og annað, sum fór í smildur, og vit hoyrdu fólk duka á vegg­ irnar, segði ameri­kanska Georgie Ananias. Hon greiddi frá, at í øllum ruðu­leikanum kom eitt argen­tinskt par til hennara og bað hana halda teirra trý ára gomlu dóttur. For­eldrini kláraðu ikki at halda barn­inum, soleiðis sum skipið lá.