mikudagur 18. januar 2012síða 4

Mikudagur 18. januar 2012 · Nr. 8 4 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Eg flýddi undan ágangi – Menniskjan er eirindaleys. Tá hon kennir seg kroysta, fer hon eftir tí veikasta liðnum og leypir á. Fólk vóru frustrerað um flatskattin, og tað gekk útyvir meg. Viðmerkingarnar vóru ljótar, óreinar og persónligar, og tað hevði einki við politikk at gera. Eg haldi ikki, at eg hevði uppiborið hasa viðferðina, heldur Jóna Mortensen, tingfólk hjá Sambandsflokkinum, um atfinningarnar móti henni fyri jól Eydna Skaale – Eg hevði heilt víst roknað við, at eg fór at koma út fyri einum sindri av hvørjum, tá eg fór uppí politikk. Men eg fór frá at vera tann fitta konan, sum savnaði inn til tey fátæku, og til at verða syndabukkur – næstan yvir eina nátt. Og tað var eg ikki fyrireikað uppá. Tað sigur Jóna Mortensen, sum av álvara kom í miðlameldurin í desembermánaði. Hon er útlærd bankakvinna, og tá hon stillaði upp til seinasta løgtingsval, fekk hon 161 atkvøður. Tað gjørdi hana til triðja eykafólk á sambands­ listanum. Tá Sambandsflokkurin kom í samgongu, tók Jóna sæti á tingið. Men tað hendi ikki fyrr enn samgongusamráðingarnar vóru lidnar og samgonguskjalið nær­um var komið undir land. Hon hevði undan valinum lov­ að at arbeiða fyri teimum veiku bólk­unum í samfelagnum, og tað lyftið sampakkaði sambært summ­um ikki heilt við ætlaninar um flat­skattin hjá tí samgonguni, sum Jóna gjørdist ein partur av. Hon varð viðgjørd í sjón­ varpi, útvarpi og bløðum, og tá hon seinni stongdi sín face­book­ profil, varð eisini tað tikið upp til analysu og kjak í útvarp­inum – bæði í tíðindunum og morgun­ sendingini. – Eg kendi tað, sum at øll ábyrgd­in fyri alt, sum stóð í sam­ gonguskjalinum, var løgd á meg. Eg skuldi brádliga svara fyri av­ gerðir í samgonguskjalinum, men veruleikin er, at eg bara eri triðja eykafólk á sambandslistanum. Eg havi tískil nærum onga ávirk­ an havt á, hvat stendur í sam­ gonguskjalinum, sigur Jóna. – Eg umhugsaði, hvat eg skuldi gera, tá ágangurin var størstur. Um eg skuldi gevast, um eg skuldi atkvøða ímóti flatskattinum og pensjónsskipanini ella hvat. Eg skal vera púra erlig og viðganga, at uppskotið smakkaði mær ikki væl. Men boðini vóru púra greið: tann, sum atkvøddi ímóti, var uttanfyri. Og ert tú uttanfyri, fært tú ikki ávirkað nakað sum helst, staðfestir Jóna. Persónligur ágangur Jóna greiðir frá, at ágangurin á hana byrjaði, tá eitt videobrot, sum hon hevði gjørt undir val­ stríð­num, varð lagt út á facebook. Í brotinum sigur Jóna seg vilja ar­beiða fyri teimum, ið bera brek, teimum gomlu og øðrum, sum hava tørv á eini hjálpandi hond. Og so byrjaðu viðmerkingarnar at hegla omanyvir Jónu. Brotið breiddi seg skjótt á facebook, tað bleiv sett upp ímóti sam­gongu­ skjalinum og varð sera nógv við­ merkt. Tað var tað heilt stóra sam­røðuevnið. – Í fyrstuni lat eg tað bara ganga sína gongd. Men tá onkur skriv­aði, at »hon hevur verið krabba­sjúk fyri stuttari tíð síðani, so hon er veik. Vit kunnu helst fáa hana at knekka skjótt«, og tað beinan­vegin komu hópatals við­ merkingar frá fólki, sum stuðlaðu hesi útsøgnini og sum søgdu seg ætla at koyra á meg, inntil eg fór niður við nakkanum, tá hugsaði eg, at hesum hevði eg ikki brúk fyri, greiðir Jóna frá. – Slíkar viðmerkingar gera einki gott fyri nakað, og tí deakti­ veraði eg profilin hjá mær. Hvat skuldi eg brúka hatta til? Men nakrar dagar seinni sat eg heima í køkinum ein morgunin og hoyrdi, at eg var til viðgerðar í út­varpinum. Eg varð analyserað aftur og fram av serfrøðingum, tí eg hevði stongt facebookprofilin. – Teir komu fram til, at eg royndi at sleppa mær undan tí boð­skapinum, sum eg var farin til val uppá. Teir søgdu, at tá man stillar upp, so má man eis­ ini kunna taka eitt sindur av kritikki. – Men sannleikin var, at eg rann ikki undan kritikki. Eg rann undan ágangi. Tann ágangurin, sum var á meg, snúi seg hvørki um mín boðskap ella um politikk, men um meg persónliga. Tað var óreint og skitið, og hevði einki við kritikk at gera, heldur Jóna. Hon vísir eisini á, at heimasíða hennara allatíðina var opin, og har lógu øll tey somu klippini. Hon rann tí ikki frá sínum lyftum á nakran hátt. Men hon tímdi ikki út­spillingina, sum gekk fyri seg á facebook. Jóna fór tó ikki niður við nakk­ anum av áganginum. Tvørtur­ ímóti. – Eg gjørdist treisk og hugsaði, at eg so aldrin skuldi gevast á hondum. Men nú skilji eg væl, at politikkur ger fólk hørð. Tað vóni eg tó ikki, at eg verði. Eg vil ikki missa meg sjálva burtur. Jóna situr eina løtu uttan at siga nakað. So ristir hon við høvd­ inum. – Og hetta er tað, sum øll so fegin vilja verða ein partur av. Vit brúka tíð, orku og pengar uppá at føra valstríð, og stríðið í meldrinum Jóna Mortensen: – Men nú skilji eg væl, at politikkur ger fólk hørð. Tað vóni eg tó ikki, at eg verði. Eg vil ikki missa meg sjálva burtur