mikudagur 8. februar 2012síða 4

Mikudagur 8. februar 2012 · Nr. 17 4 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Eg spæli komediu viðhvørt Við hvørt falla orðini harðligari, enn tey eru meint, og til tíðir kenni eg, at eg spæli komediu. Tað sigur seg sjálvt, at tað ikki er stuttligt at gera semjur, sum hvørgin parturin er nøgdur við, og tá kunnu falla orð, sum eg sigi við børn míni, at tey ikki skulu siga. Men tá sáttmálin er undir- skrivaður er alt agg skjótt gloymt, sigur Snorri Fjallsbak, stjóri á lønardeildini í Fíggjarmálaráðnum Leo Poulsen Tað eru ofta tilvildir, ið skapa lívs­ leiðina hjá fólki, og ein slík tilvild førdi eisini við sær, at Snorri Fjallsbak endaði á lønardeildini hjá Fíggjarmálaráðnum, har hann hevur verið leiðari síðani 2005. – Eg var lærari í Hoydølum í 24 ár, eitt skifti sum rektari. Tað var frá 1989 til 1992. Men hesa tíðina førdi mín leiðsluháttur við sær, at eg hevði fingið allar hinar lær­ararnar upp á nakkan, og eg valdi tí at stinga í sekkin sum rektari. Og tað eru tað helst aðrir almennir stjórar, sum eisini áttu at gjørt, sigur Snorri Fjallsbak. Hann helt kortini fram sum lærari, og í 1994 var hann – mest sum av tilvild – endaður á einum aðalfundi hjá fakfelagnum hjá Studenta- og HF-lærarunum. – Tað var sum at rætta hondina upp. Eg endaði í nevndini, og enn­ tá sum formaður, sigur Snorri Fjallsbak. Har sat hann so í fýra ár fram til 1998. – Tá hendi so tað, at eg varð kopp­aður út. Nevndin skipaði seg sjálv, og tá hendi so tað, at ein annar vildi verða formaður, sigur Snorri Fjallsbak. Hann sigur, at hevði tað ikki hent, var tað heldur ikki vist, at hann sat sum leiðari fyri lønar­ deildini hjá Fíggjar­mála­ráð­num í dag. – Eg sá so ein dagin eina lýs­ing eftir einum fulltrúa til Fíggjar­ málaráðið í einum av bløðunum, og sendi ein umsókn inn. Og síð­ ani havi eg so verið her, frá 2005 at rokna sum stjóri, sigur Snorri Fjallsbak. Ráðgeva Lønardeildin í Fíggjarmálaráðnum er ein rættiliga lítil deild. – Vit eru fýra fólk, sum starv­ ast her, og nógv av orkuni fer til at ráðgeva arbeiðsgevarum í ym­isk­ um spurningum. Og tað kann so sigast at vera lagnunnar speisemi, at eg, sum segði upp sum rektari, tí eg dugdi ikki at farast við starvsfólkunum, nú skal sita og ráðgeva arbeiðsgevarum um teirra starvsfólk, sigur Snorri Fjallsbak. Ein annar partur av starvinum eru umflokkingar at starvsfólki og flokkingar av fólki, sum ikki passa inn í verandi karmar, og hvørja løn tey skulu hava. – Vit plaga at siga, at vit eru ov­byrjað og undirmannað, sigur stjór­in á lønardeildini. Hann heldur, at fakfeløgini í mangar mátar hava betri um­ støð­ur enn lønardeildin, og hann nevnir, at undir samráðingum hava nevndarlimir frí við løn. – Vit sita her, fýra fólk, og gjalda mótpartinum fyri at sam­ ráðast við okkum, og tað virkar eitt sindur burturvið. Men hetta eru nakrar gamlar ónollur, sum eru komnar inn í sáttmálan, sigur Snorri Fjallsbak. Og hann kallar tað enn eina ónollu, at pedagogarnir vilja hava við í sáttmálan, hvussu nógva fyri­reikingartíð, teir skulu hava. – Men hetta er ikki eitt sátt­ mála­mál. Eg giti, at tað einki stendur í tínum starvssáttmála um, hvussu langa tíð tú skal brúka til at fyrireika eina grein, vís­ir Snorri Fjallsbak á. Hann sigur, at sátt­mála­sam­ ráð­ingar bert skulu snúgva seg um løn og arbeiðsviðurskifti, men mugu ikki snúgva seg um fólka­ tørvin ella skipanina á staðnum. – Og tað meta vit, at kravið hjá Pedagogfelagnum ger, sigur stjórin á lønardeildini. Keðiligar hendingar Hann hevur fingist við sam­ráð­ ingar í mong ár, og drúgvu roynd­ ir­nar hava lært hann bæði eitt og annað. – Tað er vorðið munandi lætt­ ari, eftir at eg lærdi, ikki at taka tað persónligt. At byrja við hugs­ aði eg ofta mítt, tá orðini fullu harðliga. Men eg lærdi at skilja, at tað er ikki meg, fólkini eru ill inn á, tey eru ill inn á stjóran á lønar­ deildini, og tað eri so eg í løtuni, sigur Snorri Fjallsbak. Men tað eru eyðvitað keðiligar hendingar. – Sum til dømis í gjára­morg­ unin, tá eg var í Útvarpinum og segði, hvat eg helt um verkfallið. Ein tíma seinni kemur ein yvir­ lýsing frá Samtak, har tey halda tað vera nógv fyri, at Snorri Fjallsbak skal koma við ósann­ ind­um í bestu senditíð. Høvdu tey sagt, at tey vóru ósamd í tí, eg segði, var tað tað, men at siga at eg lúgvi, er nokk so langt úti, sig­ ur Snorri Fjallsbak. Tvisturin snúði seg um, hvørt fólk siga seg úr starvi, tá tey fara í verkfall, og stjórin á lønardeildini vísir á, at eitt nú í Danmark eru í meldrinum Snorri Fjallsbak: – Vit sita her, fýra fólk, og gjalda mótpartinum fyri at samráðast við okkum, og tað virkar eitt sindur burturvið