fríggjadagur 17. februar 2012síða 14

Fríggjadagur 17. februar 2012 · Nr. 21 14 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Kjak Eg fari at heita á stýrandi partar í pedagogmálinum um at fáa enda a verk­ fallinum.   Tað er komið mær fyri oyrað, at Føroya Peda­gogfelag á seinasta sam­ráðingarfundi ikki fekk boðið nakrar ítøki­ ligar tímar til fyrireiking og ikki eitt oyrað í løn­ arhækkan. Um vit taka Ísland sum dømi, so fáa náms­ frøðingar har framvegis – hóast figgjarkreppu! - 5 tímar hvør um vikuna til fyrireiking og 25% i lønarhækkan.   Í Føroyum fáa náms­ frøðingar hvørki av hes­ um! Hetta er ein stór niðurgering av teimum, sum "ansa" okkara fram­ tíð, t. e.: børnunum. Tað kann ikki vera rætt. Tórshavnar komm­ una sparir fleiri millionir av hesum verkfalli, og sum býráðslimur í Tórs­ havnar kommunu vil eg hava eina loysn á málinum í stundini.   Mítt ynski er, at Før­ oya Pedagogfelag fær eitt betri tilboð enn tað seinasta, sum var ein van­lukka! Somuleiðis fari eg heita á landsins myn­ dug­leikar, t.e.: Jørgen Niclasen, lands­stýris­ mann í fíggjarmálum, um at koma fram i ljósið og ikki ganga sum eitt huldufólk og kasta bólt­ in til eitt nu KAF og FPF.   Størsti avgerðarætt­ urin liggur hjá Fíggjar­ mál­a­ráðnum.   Verkfallið rakar nú sera hart, og støðan er ótolandi fyri okkum øll. Ábyrgdin er hjá okkum øllum – politikarum, bæði kommunalum og lands­politikarum. Kom fram í ljósið Jørgen! Levi Mørk býráðslimur og ikki at gloyma eisini náms­frøðingur, sum hevur ábyrgd báðumegin borðið! Hugleiðingar eftir at hava lisið – og lisið kunningina frá KAF í sambandi við verkfallið hjá Føroya Pedagogfelag Katrin Bjarnadóttir Fyrst hugsi eg um grunn­gev­ ingarnar fyri ósemjuni, KAF nevnir tríggjar: fak­felags­ samstarvið, lønarleisturin/ skattaskipanin og tíð til fyrireiking, men gloymir at nevna hoyringsskrivini, sum eg haldið er ein stórur partur av trætuni. Tað er ein rættur vit hava og ein trygd hjá okkum starvsfólkum at rætt verður atborðið um vit verða søgd úr starvið – hetta mugu vit halda fast við. Lønarleisturin er sum hann er, men tað virk­ar ótrú­ liga smáligt at bjóða okkum ein real­lønar­niðurskurð og skattalætta uppá nakað og onki. KAF, hevur í kunningini sett nakrar starvsbólkar upp, sum fáast við umsorg­ an­ar­arbeiðið. Løninar síggja nokso javnar út og tí átti vit kanska ikki at grenja so nógv um lága løn. Vit eru øll í tí læggra endanum av lønarstiganum. Eg havi til stuttleika, men í ramasta álvara, siti og rokna uppá tølini hjá KAF, har tey sammeta lønirnar hjá okkum við aðrar lønarbólkar. Fyri at tað skal verða nøkulunda eftirfarandi, havi eg rokna lønina út, sum um hesir starvsbólkar hava starvast í 16 ár og fulla tíð allatíðina. Tað vil siga at øll eru komin á endastig og summi hava verið tað í fleiri ár. Um vit ikki rokna viðbøtur, vaktargjøld og annað við, men bara mánaðarlønina og eftirlønina, sær tað soleiðis út: Eftir 16 ár í arbeiðið fulla tíð, hevur: Eitt hjálparfólk forvunnið kr 3.848.589,12 og í eftirlønt uppspart sær kr. 362.711,29. Ein pedagogur á dagstovni forvunnið kr. 4.763.874,72 og í eftirløn uppspart sær kr. 571.664,94 Ein sjúkrarøktarfrøðingur hevur forvunnið kr. 4.762.359,84 og í eftirløn upp­ spart sær kr. 714.353,98 Ein fysio- ella ergotera­ peutur hevur forvunnið kr. 5.010.710,40 og í eftirløn upp­ spart sær kr. 791.692,24 Skúlalærarin hevur for­ vunnið kr. 5.255.516,64 og í eftir­løn uppspart sær kr. 893.437,83 Hetta skal ikki skiljast sum um eg ikki unni hvørj­ um sítt, haldi at vit øll hava uppiborið tað løn vit stríðast fyri. Men tað sker í hjartað at síggja at munurin millum okkum, sum oftast verða sam­anborin er í lønum eftir 16 ár kr. 1.406.927,52 og munurin millum uppspart til pensiónaldurin er kr. 530.726,54. Um vit taka hjálparfólkini úr roknistykkinum er mun­ urin enn stórur kr. 493.156,80 og í eftirlønini kr. 321.772,86 Ongin av hesum starvs­ bólkunum er hágløntur og ongin av hesum fáa tað stóra burturúr skattalættanum, líkamikið hvat skattalættin verður kallaður – flatur ella progresivur. Við hesum í huga og tá hugsa verður um hvussu skjótt tað gekk at broyta skattaskipanina hesafer, er tað heilt burturvið at tengja lønarleistin og skatta­skip­ anina saman. Vit vilja stutt og greitt hava meira í løn! Um kravið um fyrireik­ ing­ar­tíð skrivar KAF ella Heðin Mortensen í kunn­ ing­ini, at vit ikki eru samd um hvat fyrireiking er – og har hava tey kanska rætt. Fólk á gøtuni, vóru spurd um hvussu nógvar fyrireikingartímar tey vildu hava. Svarini vóru líka ym­ isk, sum tey høvdu verið, um spurt var hvussu nógva løn fólk hildi at limirnir í Føroya Pedagogfelag skullu hava. Men vit eru øll samd um at vit brúka nógv ov nógva tíð eftir arbeiðstíð til at ráðleggja, fyrireika og eftirmeta okkara arbeiði. Fyri onga løn – bert tí vit hava ein fakligan stoltleika sum vit ikki vilja lata fara. Ymiskt er eisini frá stovn til stovn hvussu arbeitt verður og hvønn tørv tey hava. Tað eru arbeiðsgevarin og leiðslan á dagstovninum, ið leggur arbeiðið til rætt­ is – arbeiðsgevarin er ofta kommunan og tí má borg­ arstjórin Heðin Morten­sen og hini í KAF eisini lurta, tá gjørt verður vart við, at alt ikki riggar sum leiðslan vil. Nógv er spart innan dag- stovn­aøkið tey síðstu árini – tó ikki í 2012. Tað er líka ringt hjá stovnunum, sum hjá vanliga húsarhaldinum at fáa peningin at røkka til allar tær útreiðslur ið eru. Heðin Mortensen kann væl halda at foreldur, sum heild eru nøgd við virksemi á stovnunum. Tað vita vit væl at tey sum heild eru. Tað sum foreldrini ikki vita, er at ótrúliga nógv starvsfólk arbeiða við skrivum, eyg­ leið­ingum og øðrum aftaná vanliga arbeiðstíð. Hetta bert tí starvsfólkini ynskja at gera sítt arbeiði til lítar. Men her er tað vit siga stop, nú er nokk og vit vilja hava skipað tíðina soleiðis at tað ikki skal ganga út yvir børnini, tey við serligum tørvi og hini starvsfólkini, at vit hava hug til at betra um arbeiði hjá okkum. Eg havi verið so heldig at kenna eitt barn, sum svaraði mær soleiðis einafer eg segði eg hevði frí:” Tú ert heldig, tú hevur frí – eg eri altíð eg”. Hetta lærdi meg at siga :”eg fari heim”, tí frí hevur tú ongantíð, tá tú arbeiðir við børnum ella øðrum, ið hava serligan tørv. Tey búgva í hjartanum hjá okkum og tað nívur okkum um vit ikki kunnu skapa nøktandi umstøður fyri tey og familjum teirra. So tí vilja vit ikki longur bara sita og bíða – vit fáa heldur ikki nógvar pengar tá vit verða gomul. Hetta vóru mínar hug­ leiðingar um kunningina hjá Kommunala Arbeiðs­gev­ arafelagnum.