mikudagur 29. februar 2012síða 22

Mikudagur 29. februar 2012 · Nr. 26 22 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Miðvikan Henda søgan byrjar við, at Elsebeth Magnusdatter av Toftum og Poul Joensen í Syðrugøtu giftust í 1790. Tey fingu fimm børn, ið komu til – tríggjar synir og tvær døtur. Peder Poulsen, nevndur Pætur, oldurabbi, var elstur. Hann var føddur 1794 og doyði í 1839 – 45 ára gamal. Hann hevði konu av Blank­ skála – Barbaru Simonsdatter. Tey fingu fýra børn – ein son og tríggjar døtur. Tað er tó ikki frá hesi Barbaru ættarnavnið stavar. Ein onn­ur Barbara hevur verið undan hesari. Av teirra fýra børnum var lang­ omma, Elsebeth Pedersdatter, fødd 1824, elst. Hon giftist við Johannes Mikael Mikkelsen, Havna Jóannis, langabba, ættaður úr Havn. Tá hann 7 ára gamal misti pápan, fór hann til Fuglafjarðar til ommu sína, sum var bóndakona í Heimistovu, og hann vaks upp har. Beiggin var Poul Pedersen, Pól í Barbustovu, f. 1826. Hann var giftur við Onnu Jacobsdatter úr Blásastovu í Norðra­gøtu. Hinar báðar systrarnar giftust norður til Gjáar. Súsanna Fr. Pedersdatter, fødd 1833, giftist við Jógvan í Blásastovu. Elsebeth Elena Pedersdatter, fødd 1835, giftist við Klæmint Joensen í Nýggjustovu. Mátti taka ábyrgd av heimi bert 11 ára gamal Elspa í Barbustovu og Havna Jó­ annis giftust í Nes kirkju 28. juni 1859 og búsettust í Syðrugøtu. Abbi, Petur Pauli í Barbustovu, var elstur av teirra fimm børnum. Tá ið hann bara 11 ára gamal misti pápan, mátti hann saman við mammuni taka við ábyrgd av heimi og smærri systkjunum. Hetta hevur ikki verið lætt hjá honum. Álvarsemi, ábyrgd og nøgdsemi eyðkendi hann alt lívið. Hann var ógvuliga arbeiðssamur og hevði stórar likamligar kreftir. Eisini var hann sera røkin í øllum, hann hevði um hendur. Tá í tíðini var eingin Almanna­ stova at fara til. Vit fáa eitt lítið innlit í, hvussu hart tað hevur verið at missa forsyrgjaran frá fimm smá­ børnum. Mamma hansara tøtti fyri triðing. Tað vil siga, at hon fekk tógv frá bóndum. Tá ið langomma hevði bundið tríggjar skipstroyggjur, átti hon ta einu, sum hon kundi keypa tað mest neyðturviliga fyri. Fyri at spara lýsið í kolini, plagdi hon at baka drýl, tá ið myrkt var blivið. Tá brúkti hon ljósið frá grúgvuni til at binda við. Eisini hjálpti mánalýsið, sum kom niður ígjøgnum lítla gluggan í tekjuni. Um morgnarnar plagdi ein drýla­biti at liggja klárur til hvønn teirra. Men sum abbi plagdi at siga: “Tá ið Harrin leggur sína signing til, lagar alt seg til tað besta”. Bað um navnið í dreymi Um navnið Petur Pauli er at siga: Ætlanin var, um hetta bleiv ein drongur, at hann skuldi eita Pætur eftir abbanum í Barbustovu. Meðan Elspa, mamma hansara, gongur og bíðar, og tíðin nærkast, at hon skal føða, kemur ein maður til hennara í dreymi. Hann spyr, um hann ikki kann fáa navnið á dronginum, sum hon fer at fáa. Hetta hendi tvær ferðir. Hon var undarliga við, tí hon kendi ikki mannin. Triðju ferð hann kemur, er ein kona við honum, hon nevndist Greta inni í Oyri. Hon sigur: “Elspa, kennir tú ikki Pól á Látrinum?” Hon kendi hann ikki, tó at hann var ommubeiggi langabba. Soleiðis bar tað á, at abbi kom at eita Petur Pauli. Pól á Látrinum var deyður nøkur ár framman undan. Hann fostraði Poul, beiggja Havna-Jóannis upp. Pól var bara 3 ár, tá ið pápin doyði. Hann bleiv verandi á Eiði, festi búgv har, og var nevndur Havna-Pól, og er nógv ætt eftir hann. Brøðurnir áttu eina systir, Anna. Hon bleiv fødd ein mánað aftaná, at pápin doyði. Hon bleiv verandi hjá mammuni, sum breyðføddi tær við ymsum hondarbeiði. Húsini í Barbustovu Húsini hjá ommu og abba minnist eg soleiðis: Lítil durur, haðani ein hurð gekk beint inn í roykstovuna. Við síðuna var hurð, sum gekk inn í eitt rúm, har borð og vask var. Gólvið her var lagt við hellum og sá vakurt út. Nær vatnið er innlagt veit eg ikki at siga. Nøkur ár hava omma og abbi havt moldgólv í roykstovuni, men so bleiv trægólv lagt á. Tað var evnað til úr einum ógvu­liga stórum viðabuli, sum abbi hevði funnið ein dag, hann var á floti og hevði sleipað til lands. Húsini høvdu, sum vanligt var tá, koyggjureising, so við tann veggin vóru koyggjur, og beinkir vóru fram við hinum veggjunum. Men inn ímóti skilavegginum til stovuna stóð komfýrur mitt fyri, og við síðuna av var torvbrík. Í rúmligu stovuni var vindeyga við hvítum gardinum og heklaðari blondu og song við hvítum seingjarteppi við frynsum. Í stovuni var borð, og stólarnir, sum stóðu runt borðið, vóru ógvu­ liga vakrir. Setrið var ljósari enn baki og smá hol vóru í tí runda setrinum. Absalon á Skála, ommubeiggi, hevði keypt teir í Onglandi. Har var bíleggara­ovnur. Klokka við loddum og rósin­málaðari skivu hekk á vegginum. Undir loftinum hekk vøkur lampa, sum omma hevði arvað av Dunganum. Í sambandi við koyggju­reisingina var kovi, har hurðin var frá stovuni. Eitt seingjar­ pláss, haldi eg, var afturat í stovuni, antin koyggja ella forhang fyri. Borðið í roykstovuni kundi sláast upp á veggin, tá ið tað ikki bleiv brúkt. Kúgvin stóð í kjallaranum, har var jarðarmunur, so eg haldi ikki, at tað var fullur kjallari. Abbi bar 680 pund Abbi var serliga kendur fyri sína styrki og likamsevni. Tá ið hann bygdi sær húsini, bar hann ein stein úr Norðaru Á, og var hann við í laðingini í vegginum. Tá ið húsini blivu niðurtikin, varðveittu eftir­ komararnir hendan steinin. Hann vigar 680 pund og sæst uttan fyri hjá abba­soninum Dánjal Paula Dalbø. Steinurin liggur har sum eitt hav og sigur sína tigandi søgu um sterkar menn og roysnisbrøgd í teirra dagligu tilveru. Ikki fyri at fáa rós ella heiðursmerki, men tí teirra kargi gerandis­dagur kravdi tað. Kendi munin millum títt og mítt Abbi var ógvuliga greiður í hesum, hvat er mítt og hvat er títt. Tað hendi, tá ið teir settu línu, at onkur kom og setti línuna niður yvir teir. Um so hendan línan stóð, tá ið teir drógu aftur, og onkur fiskur loysnaði á fremmandu línuni, tók abbi sær ikki fiskin, nei, hann tók og krøkti hann betur uppá og slepti so niður aftur. Abbi var hjálpsamur og boð vóru send eftir honum, tá ið nakað var áfatt í bygdini. Hann vandaði sær væl um matin. Tað var ikki lukkuligt, tá ið vit ótu turran fisk, um vit tveittu skræðuna og ikki høvdu etið alt, sum var úti í uggunum. Maturin var ein Guds gáva! Av tí, at pápi hansara átti bát Heilsan til Naenu á 85 ára degnum: Barbustova í Syðrugøtu At Naena Danielsen er eitt fróðarfólk er longu komið fram í hennara íkøst í røðini um Hensiu Jacobsen, har Naena greiðir frá síni ommuætt á Dunga, sum Hensia giftist inn í. Hon hevur eisini annars mangan dugnað Miðvikuni eins og hon dugnaði FF-blaðnum í síni tíð. Naena verður 85 ár tann 5. mars. Sum eina serliga heilsu til Naenu verður í hesi Miðviku prentað part av hennara frásøgn um abbaættina í Barbustovu í Syðrugøtu. Naena er eitt fróðarfólk. Vit eru mong, sum ynskja henni tillukku við teimum 85 árunum, sum ikki merkjast á henni. Skipsklokkan er av fyrsta "Hvítanesi", har Sigurd, maður Naenu, var ein av eigarunum Í hesum túni lá Barbustova. Húsini vinstrumegin eru tey hjá Jákup Andreas hjá Mikkjali í Barbustovu. Húsini høgrumegin er fyri oman Oyruna