mikudagur 7. mars 2012síða 23

23 Mikudagur 7. mars 2012 · Nr. 29 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 men har liggur reiðskapurin við síðuna av, sum hóskar betur.” Hann hugdi, hamar og meitil. Tá gjørdist tað greitt fyri skiparan hvussu til stóð, og allir av manningini skóru úti: “Ikki ein kjaftur skal smakka Mourisa súltutoy uttan skiparin.” So var látur og skiparin flenti í kíki. So var sett á borðið til allar, te og kaffi og súltutoyrestir skiparans. Seinast tað hoyrdist til súltoyið, var tá ið tann lítla jarngrýtan við súltu­ toynum av Mourisi sjálvum varð blakað fyri borð á víðum havi. Við tí stuttleika, vit fingu burtur úr Mourisa súltutoy, er tað ein spurningur um tað ikki var meira vert enn eitt sindur av súltutoy smurt á eina keks, so forkunnugt tað enn vildi verið. Tann stuttleiki, ið kundi fáast burtur úr ymiskum, hevði veruliga stóran týdning í tí einstáttaða lívin­ um umborð á eini slupp tá í tíðini. Vinskapurin við Jákup Klein Fyri at venda aftur til Jákup Klein, so hevði hann stóran ans fyri hesum at fáa okkurt stuttligt í lag. Men tað skuldi vera við skynsemi og mátti ikki sára nakran. Her vóru vit á einum máli. Sum vinir høvdu vit nógv saman, men vegir okkara komu at skiljast. Edmund Klein kom av við Milly. Vit komu tá við øðrum skipum og skiparum. Á heysti 1938 fór eg til Danmarkar fyri at útbúgva meg innan sigling við farmaskipum. Eg hevði sum mál at koma við gullsnórum á eina brúgv. Jákup helt áfram í føroyska fiski­ flotanum. So kom heimsbar­dag­in og alt samband millum Føroyar og Danmark varð slitið. Í fyrsta krígsárinum hendi tað, sum kom at broyta mín lívsveg. Eg mátti fyribils kvitta sjólívið, og hetta gjørdist med alla. Tá kom eg at búsetast í Dan­mark, og tá kom sambandið við tey á Heygum at gerast nakað fjart. Men tá ið eg árini 1963-68 var fyri­støðumaður á Tórshavnar Sjó­ mans­heimi – fimm vælsignað og rík ár, varð sambandið við tey tikið upp aftur. Men nú var nógv broytt í heimi teirra. Edmund Klein sat nú einsa­ mallur, konan var deyð. Jákup, tann elsti av fýra systkjum, var búsettur í Vági. Annar sonurin, Leivur, búði í Noregi og sigldi við norskum skipum. Edith, elsta dóttirin, hevði búð í Onglandi og var deyð har. Tann yngsta av børnunum, Sanna, búði í Válinum. Tá ið eg so vitjaði mín gamla skipara, og vit tosaðu saman um mangt og mikið, var tað sera kenslu­ borið. Missurin av Milly neit fast, men missurin av Edith, dóttrini, og konuni, tað neit heilt øðrvísi. Men vit høvdu so mangt annað at tosa um. Tey mongu minnir, bæði álvarslig og stuttlig. Vit tosaðu eisini um ta livandi vónina, okkum var givin við trúnni á Jesus, hin krossfesta og upprisna Frelsara vár, og bóðu vit eisini saman. Tá so Edmund Klein doyði, vildi tað soleiðis til, at eingin av hans­ara børnum kundu koma til jarðarferðina. Tað kom at laga seg soleiðis, at tað var manning av Milly, ið bar hann til gravar. Áðrenn farið var úr heiminum á Heygum helt eg eina stutta talu, har Edmund í stuttum varð mintur sum persónur, men eisini sum skipari. Men eisini hvat hann bygdi sítt lív á. Hitti Jákup aftur Eg var ein stuttan túr í Føroyum fyri 10 árum síðani. Eg skuldi úr Kollafirði til Havnar við bussi hjá Bygdarleiðum. Tá ið eg steig í bussin, beri eg eygað á Jákup. Hann sá eisini meg og gjørdi pláss til mín á sama setri. Hann var á veg úr Klaksvík til Vágs. Vit høvdu ikki tosað leingi. Tað varð minnini frá tíðini, vit vóru saman við Milly, sum tikin vóru fram, mest tey stuttligu. “Kann tú minnast”, varð ofta tikið til. Ovarlaga í minnisrúgvuni var tað, sum tikið eru við í hesi grein um orkestrið og súltutoyið hjá Mourisi. Vit fingu eina góða løtu saman og var tað okkum alt annað enn lætt at siga farvæl. Tað er við sterk­ um kenslum, at eg nú endi hesar minningar. Tøkk til Johan Johan skal hava tøkk fyri hesa lýsing av einum evni, sum ikki so nógv hevur verið skrivað um, nevniliga hvussu menn kundu stuttleika sær umborð á sluppunum. Tað verður kanska eina ferð seinni komið aftur til Johan, sum eisini eigur sítt íkast í bókini “Havið tók teir”. Skal enda við at takka honum fyri hansara tíð á sjómansheiminum í Havn. Hóast nakað seint skal eisini nýtast høvi til at ynskja Astu og Johan tillukku við teirra 70 ára brúdleypsdegi í fjør. Óli Jacobsen olijacobsen@olivant.fo Johan Hansen byrjaði sum fiskimaður men gjørdist mannafiskimaður sum trúboðari Edmund Klein var skipari við Milly Ikki hevur verið lætt at vera kokkur við slupp. Hentleikar vóru snøgt sagt eingir. Hetta er kokkurin á Verdandi Alt, sum ikki var arbeiði, gekk fyri seg í lugarinum. Tekning: Bárður Jákupsson