mikudagur 14. mars 2012síða 16

Mikudagur 14. mars 2012 · Nr. 32 16 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Nøvn Ídag er 14. mars, og henda dag hava vit altíð verið sam­ an við tær, tí tað er tín føð­ ingardagur. Men ídag verður eingin føðingardagur, tí tú er ikki millum okkum meira, tú er farin heim, heim til Harran. Sjálvt um tað kennist tómt hjá okkum, serliga tá merkisdagar eru, eins og hesin, so hava vit so ómeta­ liga nógv at gleðast um og at vera takksom fyri. Hóast eingin føðingar­ dag­ur verður hildin ídag, so kunnu vit so væl ímynda okk­ um hvussu hann hevði verið hildin saman við tær. Kunnu ímynda okkum sitandi til borðs og njóta alt tað góða sum tú altíð borðreiddi við. Men mest av øllum kunnu vit merkja kærleikan frá tær, soleiðis sum vit altíð merktu hann tá vit vóru sam­an við tær. Títt róliga og kær­leiks­ fulla lyndið setti altíð ein so serliga hugnaligan dám á tær løturnar vit vóru saman. Tí er tað so lætt hjá okkum at minnast og gleðast um tær løturnar. Mamma, fyri okkum hev­ ur tú altíð verið til staðar, altíð verið tøk tá vit høvdu brúk fyri tær. Tá vit vóru børn var tú altíð heima hjá okkum, heimagangandi sum tað verður rópt. Tú var ein hønumamma, og hetta hevði við sær, at vit ikki høvdu tað lætt við at ferðast einsamøll. Altíð longdust vit, og sum oftast mátti tú við. Tú plagdi skemtiliga at taka til, at tú ikki fekst vent tær fyri okkum. Men hetta broyttist sjálvandi sum vit eldust. Vit fluttu út, fingu maka og børn, men ikki fóru vit langt. Altíð var tú so umhugsin. Spurdi okkum, um vit høvdu hugs­að um tað ella tað, kanska langt áðrenn vit vóru komin so langt í okkara plan­ legg­ing. Men hetta var so ser­ merkt fyri teg, hugsaði altíð um okkum onnur fyrst, áðr­ enn tú hugsði um teg sjálva. Hóast vit vóru flutt út, var barndómsheimið altíð okk­ara trygga havn, har tú og pápi altíð við opnum ørm­um tóku ímóti okkum, okkara makum og ikki minst tykkara ommu- og abba­børn­ um. Tú var altíð tøk til at passa ommubørnini, og tey elskaðu at vitja teg. Hjá tær vistu tey, at tey fingu næstan alt, og tú elskaði at gleða tey. Mamma, tey spyrja javnan eftir tær, skilja ikki rættuliga hví tú skulda fara heim so skjótt. Mamma tú hevði eis­ini nógv at geva tínum næstr­ ing­um og vinfólki. Hetta prógv­aði tann stóri skari av fólki sum møtti upp til kór­ setingina og jarðarferðina. Tú syrgdi altíð fyri, at okkara næstringar og vinir merktu, at teir altíð vóru vælkomnir á gátt. Tú dugdi so væl at fáa gestirnar at føla seg væl, var altíð í góðum lag og við tí jaliga orðinum. Títt lætta lyndið hevði við sær, at tú hevði lætt við at skemta og flenna. Tá okkara vinfólk vóru og vitjaðu, elskaðu tey at sita og tosa og flenna sam­ an við tær. Tú var sera familjukær og stolt av tínum uppruna. Tað var altíð áhugavert og stuttligt at hoyra teg greiða frá tínum barndóms- og ung­ dómsdøgum av Glyvrum og úr Lamba. Tað lokala virksemi stuðl­ aði tú altíð av fullum hjarta, og í tí sjálvbodna arbeiðinum luttók tú fegin. Eisini stuðlaði tú altíð okkum tá vit luttóku í okkara frítíðarítrivum, og tað eru vit tær sera takksom fyri. Tey síðstu 4 árini mátti tú stríðast við svára sjúku. Tað stóð okkum skjótt greitt, eisini tær, at tú hevði ólekiligt krabbamein, men at vit fingu eina óavmarkaða tíð saman afturat. Men tær so líkt, so royndi tú alla tíðina at skána okk­um, so vit ikki blivu merkt av tínar sjúku. Hesi árini blivu rættuliga strævin hjá tær m.a. við nógvari við­ gerð, bæði í Føroyum og Dan­ mark, og hevði hetta við sær nógvar danmarkarferðir. Men tú tókst hetta so lættliga og við góðum treysti. Í hesum tíðar­skeiðið møtti tú nógvum øðrum sjúkum fólki, og vit løgdu til merkis hvussu nógv tú hugsaði um tey. Hóast vit vita, at okkara tíð her á fold ikki er ævig, so eru vit ongantíð nóg væl fyrireikaði tá skilnaðarløtan kemur. Vit fingu hóast alt 4 ár til at fyrireika okkum, men vit vóru ikki klár. Men soleiðis eigur tað nokk eisini at verða. Mamma tá vit hoyra orðið tolsemi, hugsa vit um teg. Vit kenna ongan sum hevði so stórt tolsemi sum tú, bæði í orði og verki. Mamma tú hevur lært okkum at virða øll menniskju eins. Mamma tú var pápa ein sera góð kona og tit vóru sera sterk saman. Vit kunnu við gleði minnast afturá at verða vaksin upp í einum heimi har mamma og pápi altíð vóru rundan um okkum, og vegleiddu og stuðlaðu okkum í tí vit gjørdu. Pápi, saknurin hjá tær er sjálvandi stórur, ja torført at seta orð á, men saman kunnu vit finna styrki og gleði at koma víðari, og hetta gera vit best við at minnast mammu fyri alt tað hon hevur verið fyri okkum. Góða elskaða mamma - takk fyri alt. Jóhannus, Jónfríð, Arnbjørn og Helen Til okkara elskaðu mammu Ernu Danielsen Í takksemi til eldsálina Leilu Solmunde Leila gjørdist forkvinna í MBF stutt eftir at eg bleiv landsstýrismaður í almanna- og heilsu­málum, og fekk eg ta stóru gleði at hava eitt tætt og gevandi samstarv við hana hesi árini. Tað hendi aldrin, at farið var hvør til sítt eftir fund ella samrøðu ella ráðførslu við Leilu, at man ikki var glaður fyri og upplyftur av, hvussu hon hevði víst á og slóðað fyri enn einum stigi á røttu leiðini. Aldrin grenjandi ella hartandi, hóast tað mangan vóru orsøkir til tess, men altíð uppbyggjandi og eggjandi. Hon hevði tey ríku evni, at birta áræði og áhaldni í okkum, hon samstarvaði við. Leila var ein eldsál í stríðnum fyri lívskor­un­um hjá brekaðum í Føroyum. Og við sínum ótroytti­liga innsatsi broytti hon føroyska sam­felagið. Hon bygdi upp, hon flutti Føroyar framá, eitt stig fyri og annað eftir, til eitt betri og rúmligari samfelag. Hon lærdi okkum og vísti okkum, at breka­ politikkur snýr seg ikki um eitt stríð móti persónligum forðingum hjá tí einstaka, sum er við skerdan lut. Tað snýr seg um, at vit øll í felag skulu skapa eitt betri samfelag við javn­góðum umstøðum fyri allar borgarar, og har okk­ara íborni rættur at trívast og mennast ikki skal verða skerdur av okkara ymisku persón­ligu, fíggjarligu, kropsligu, sálarligu ella menningarligu førleikum Vit fara at sakna hennara ljósu, djørvu, kláru, sakligu, konstruktivu og blíðu rødd í al­menna orðaskiftinum um sosialpolitisku av­bjóð­ingarnar í føroyska samfelagnum. Alt okkara samfelag, politiska skipanin eins og allir borgarar í landinum hava so ómetaliga nógv at takka Lailu Solmunde fyri. Vit fara at sakna hana og vilja goyma hennara minni í okkara hjørtum. Hans Pauli Strøm Tøkk HHjartaliga takka vit øllum, sum sýndu samkenslu, tá kæra mamma, vermamma, omma og langomma Malan Eliasen andaðist og varð jarðað. Tøkk til prestarnar Dávid Johannesen og Elsu Funding. Tøkk til tykkum á Sýnini, sum vóru um hana ta tíð hon var har. Tøkk fyri peningagávur til heimið á Sýnini. Tøkk til tykkum, sum á ymsan hátt hjálptu til við jarðarferð og ervi. Ein serstøk tøkk til øll á Kirkju, fyri ta stóru hjálp vit fingu. Tøkk til tykkum sum fylgdu henni til gravar. Familjunnar vegna Óluva, Fróði og Marni