mikudagur 14. mars 2012síða 17

17 Mikudagur 14. mars 2012 · Nr. 32 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Leila er ikki longur okkara millum. Vit fara at sakna teg og okkara samstarv, Leila. Tað kennist tómt at hugsa, at tú ikki ert her longur. Tað eru bert fáir mánaðir, síðan vit hildu 30-ára føðingardagin hjá MBF saman við tær. Tað kom okkum ikki til hugs tá, at tú so skjótt, bara fimti ára gomul, skuldi fara frá okk­ um. Leila var forkvinna í Gikta­felagnum í nógv ár. Sein­astu umleið 8 árini hev­ ur hon verið forkvinna í MBF. Hesi árini hava vit á Al­mannastovuni/Nær­verk­ in­um kent Leilu. Vit kenna Leilu sum eina kveikjandi og livandi, men hóv­liga og stillføra stríðs­ kvinnu. Uttan hóvasták, men málrættað og við stórum tolni arbeiddi Leila fyri at vinna teimum javnrættindi, íð hava skerdar møguleikar at virka orsakað av kroniskari sjúku ella breki. Leila royndi at vísa á loysnir, heldur enn at grenja um forðingar, sum hon sjálv tók til. Og hon hevði eina ósvikaliga trúgv uppá, at har viljin er til staðar, eru ábøtur møguligar. Og tað hevur hon prógvað fyri okkum. Tað avgerandi fyri Leilu var at vísa á, at tey, ið bera brek eiga somu virðing sum onnur menniskju, hvørki meiri ella minni. Hon rokn­ aði við samhaldsfesti sum endurbót fyri vantandi møgu­leikar at vinna inn­ tøku ella størri byrðum sum avleiðing av serligum tørvi. Hon ynskti ikki at fáa ol­mussu, sum hon kallaði onkra veiting, ið ikki hevur grund í, at brekið ella sjúkan við­førir serligar útreiðslur hjá hennara limum, sum onn­ ur ikki hava. Leila var sera virkin í ar­ beiðnum at fáa ST-sáttmálan um javnrættindi teirra brekaðu setta í gildi í Før­ oyum. Hetta hendi í 2009. Fyri Leilu var tað sera avgerandi at tryggja teimum, ið bera brek, javnbjóðis rættindi og at­gongd til luttøku á øll­ um økjum í okkara sam­fe­ lag. Hon legði serliga dent á sektor­ábyrgdina, har tað er ábyrgdin hjá hvørj­um mynd­ ug­leika sær at tryggja, at lagt verður soleið­is til rættis, at pláss er fyri fólki, ið hava serligan tørv orsakað av breki. Tað verið seg í skúla, útbúgv­ ing, arbeiði ella aðra­staðni. Hon var sjálv beinleiðis virkin at vísa á týdn­ingin av at fáa atgongd til hand­ils­ bygningar, bókasavn, skriv­ stovur o.a. Tað var óneyðug við nógvum orðum fyri at vísa á trupulleikan – tað var sjón fyri søgn, tá hon sjálv møtti í rullistóli. Leilu líkt vóru tað megin­ reglur um menning og end­ ur­menning (rehabili­ter­ing), meistring og læring, sum hon legði dent á í brek­poli­ tikk­inum. Endamálið eigur at vera at stuðla tí sjúka ella brek­aða til at liva eitt so van­ ligt, sjálvstøðugt, innihalds­ ríkt og virkið lív sum til ber. Júst sum Leila sjálv altíð hev­ur roynt. Menning og endurmenn­ ing verður ein týðandi snún­ ingsdepil í okkara royndum at menna almannaverkið, nú Almannastovan og Nær­ verkið leggja saman. Vit høvdu vænta og vóna, at Leila kom at taka lut í tilgongdini og koma við sínum góðu ráð­ um og hugskotum. Vit koma at sakna títt gløgga eyga og kritisku, men altíð uppbyggjandi viðmerk­ ingar, Leila. Hvíl í friði! Til tykkum avvarðandi við samkenslu Almannastovan / Nærverkið Petra Johnsdóttir Joensen, stjóri Góða Leila. Sorg nívandi fund um midnáttar stund pínandi sár rennandi tár tín reyst hoyrist røða fyri rætti at bløða tín lekjandi tala ein friðsom sæla gav tjóðini mót manga heilsubót vísdóms kvinna mangan gav linna visti at siga og um at tiga umsorgar kín eins og silvurlín brádliga fórt tómlendi stórt taða hvønn teig varðar á leið títt smíl stendur trygt og tað, ið er bygt hvíl í frið við frelsarans lið vit síggjast – farvæl Kristina Toftegaard Minningarorð um Leilu Solmunde, forkvinnu í MBF Altíð eitt smíl, altíð klárur, soleiðis kendi eg Jákup Andre­as. Hann elskaði at kava og var sera djarvur. Hann, eg og umleið seks aðr­ir føroyingar hava tik­ið vinnukavara útbúgv­ing á NYD – Norsk Yrke Dykker­ skole, og var hann, eins og vit, sera errin av síni kavara­ útbúgving. Eg eri ómetaliga keddur av ikki aftur at kunna kava saman við Jákup Andreasi og ikki aftur at vera saman við hesum brosandi og jaliga manni. Við hesum fáu orðum vil eg lýsa frið yvir minnið um Jákup Andreas Hentze og samstundis senda eina heilsan til pápa hansara. Teir vóru so sera tætt knýttir. Og við samkenslu til Olgu og døturnar og alla familjuna. Ingi Sørensen 13/03-2012 Minningarorð um Jákup Andreas Hentze 19. jan. 1967 - 11. jan. 2012