fríggjadagur 13. apríl 2012síða 40

nr. 43 · 13. apríl 2012 8 VIKUSKIFTI Samrøða Rannvá G. Fossaberg rannva@sosialurin.fo Í øllum larminum frá orkuríkum ung­ dóm­um og øðrum, ið eru farin í býin at hugna sær, er ikki óvanligt at síggja 40 ára gamla Ragnar Ludvig. Hann er tó ikki býnum í somu ørindum sum flest onnur, tí um vikuskiftini gevur Ragnar fólki traktatir um náttina. Traktatirnar eru eitt kall Tað byrjaði alt í 2004, tá Ragnar fyrstu ferð fór út á gøtuna við traktatum. – Sum trúgvandi ynski eg at vera í aktivari tænastu og vil vinna menn­iskju fyri Jesusi. Hetta er ikki sørt øðr­vísi enn tann meira siðbundni trúð­boðara­ gerningurin, sigur Ragnar, sum er føddur og uppvaksin á Tvøroyri. Í løtuni býr hann í Tórshavn saman við konuni og teirra trimum børnum, men hann hev­ur eisini búleikast aðrastaðni. – Eg havi búð í millum annað Keyp­ mannahavn, Oslo og Noregi, og í øllum býunum havi eg gingið á møti hjá ym­ iskum samkomum, greiðir Ragnar frá. Hann er útbúgvin skipsførari, og har­ afturat hevur hann lisið verkfrøði innan skipstøkni á DTU í Lyngby. Ragnar er uppaldur í einum kristnum heimi, men tað kristna lívið hevur ikki altíð fylt líka nógv. – Eg bleiv frelstur á eini páskastevnu í Havn sum trettan ára gamal. Í ung­ dómsárunum ferðaðist eg í einum rætt­ iliga heidnum umhvørvi, so á tann hátt vaks eg ikki í Kristusi fyrr enn nakað seinni, tá eg broytti lívsførslu, sigur Ragnar. Eitt nú hevur hann spælt til dans ymsastaðni kring landið í sínum ungu døgum. – At deila traktatir út er eitt kall, og eg veit, at tað er tøvur á mínum religiøsu tekst­um, sigur Ragnar avgjørdur. Klubbagarðurin er eitt gott mið Seinastu átta árini hevur Ragnar á náttartíð staðið ymsastaðni í Havnini við sínum traktatum. Onkuntíð gevur hann fólki traktatir um dagin uttan fyri eitt nú SMS, tí har koma nógv fólk. – Eg royni at stilla meg tey støðini, har nógv fólk savnast saman, og eftirhondini havi eg funnið nøkur góð mið, sigur Ragnar. Um vikuskiftini eru ávís støð í Havnini, har honum dámar best at standa. – Klubbagarðinum og springvatnið við Ebenezer hava víst seg at vera góð mið, tí har ganga nógv fólk um næt­ur­ nar, so tá liggur væl fyri at geva teim­um eina traktat, sigur Ragnar, sum gevur umleið 500 traktatir út um vikuna. Ikki einans gevur hann fólki traktatir, men hann stendur eisini sjálvur fyri øllum for­arbeiðinum. – Leygarkvøld byrji eg aloftast beint eftir nátturðatíð við at skriva tekst­ in, sum eg royni at fáa so mikið per­ són­ligan, at tann, ið lesur traktatina, følir, at tað er skrivað beinleiðis til sín, greiðir Ragnar frá. Tá traktatin er skriv­ að, skal teksturin setast upp inni á teld­ uni og síðani prentast í fleiri hundrað eintøkum. Á røttum stað í røttu tíð Vanliga fer Ragnar í miðbýin um mid­ náttarleitið, og ikki fyrr enn tað lýsir, fer hann heimaftur. Sum oftast eru veitsluhýrdu fólkini blíð við Ragnar, tá hann rættir teimum eina traktat, men tað kemur meir enn so fyri, at hann upplivir munnligan ágang. – Mann kann siga, at eg royni at vekja fólk, tá tey ikki eru klár í høvdinum orsaka av rúsdrekka. Onkuntíð kunnu tey vera ljót í munninum, og summi spyrja meg, um eg ikki eri á skeivum stað á skeivari tíð, sigur Ragnar. Sjálvur heldur hann seg vera á júst røttum stað á rættari tíð, tá hann stendur í eitt nú Klubbagarðinum klokkan fýra sunnumorgun, og dansistøðini lata aftur. – Eg møti fólki, tá tey eru mest opin, og eg haldi, at tað avgjørt er rætta tíðspunktið, tá tey hava drukkið og ikki smæðast. Eg havi havt nógvar uppbyggjandi samrøður í eitt nú Klubbagarðinum og við springvatnið í miðbýnum, fortelur Ragnar. At Ragnar hevur framúr góðar talugávur er eingin ivi um. – Samkomuleiðarar og onnur plaga at siga, at eg havi evangeliskar gávur. Harafturat smæðist eg ikki burtur, so á tann hátt hóski eg væl til trúð­boðara­ gerningin, sigur Ragnar, sum leggur stóran dent á ikki sjálvur at koma í fokus. – Tað er umráðandi, at eg ikki gerist ov sjálvsøkin og uppfati meg sjálvan sum nakað betri enn onnur menniskju. Tað skal vera soleiðis, at hvørjaferð Gud veksur, so minki eg. Vil vera kelda til íblástur Ragnar brúkar nógvar tímar um næt­ urnar um vikuskiftini upp á at geva fólki traktatir, og hóast hann ikki fær pening fyri tað arbeiðið, hann ger, er hann ikki í iva um, at hann fær eitt slag av løn. – Eg fái ikki pengar, men í staðin fái eg andaliga løn. Eg verði uppbygdur og fái eina andaliga venjing. Ofta verður sagt, at Guds børn batna í Harrans verki, og tað føli eg veruliga, at eg geri við hesum, sigur Ragnar. Hann ynskir, at hann kann geva øðrum føroy­ingum íblástur við at vera til staðar í náttar­ lívinum. – Eg royni at geva fólki íblástur til at søkja Gud, náði og frelsu. Bara tað, at eg eri til staðar, er ein máti at konfrontera fólk, tí tey vita, at eg umboði evangeliið, greiðir Ragnar frá. Hann veit fullvæl, at summi fólk, ið fáa eina traktat frá sær, tveita hana á vegin, fáa minuttir eftir at Ragnar hevur givið teimum hana. Hóast hann hevur brúkt tíð og orku upp á traktatirnar, so verður Ragnar ikki illur, tá hetta kem­ ur fyri. – Tá fólk blaka eina traktat burtur, særir tað hjartað, og eg haldi, tað er harmiligt, at tey vraka Jesus. Eg havi tó lært ikki at vera sárbarur sjálvur. Í eini slíkari støðu tykir mær synd í per­sóninum, og at viðkomandi eina­ ferð skal doyggja uttan Jesus, sigur Ragnar. Høvuðsendamálið við traktatunum er at siga fólki frá um kristindómin, og sjálvt um øll ikki eru líka fegin um traktatirnar, veit Ragnar, nær rokkið er á mál. – Eg veit væl, at øll ikki lesa tekstin, men um bara ein persónur verður frelstur, so er mín missión fullførd, sigur Ragnar, sum eisini ætlar sær at fara á teir ymsu festivalarnar og stevnurnar í summ­ar við sínum traktatum. – Eg veit væl, at øll ikki lesa tekstin, men um bara ein persónur verður umvendur, so er mín missión fullførd. Tað sigur Ragnar Ludvig, sum gevur fólki í náttarlívinum í Havn traktatir Klubba- garðurin er eitt gott mið mynd: Heinesen Myndir