mánadagur 21. mai 2012síða 10

Mánadagur 21. mai 2012 · Nr. 58 10 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Kæri vinur, kæri gamli »svig­ er­far«, kæru víkarvinir! Kristian, takk fyri alt, takk fyri tína blómandi ávirkan á lív­ið rundanum teg. Fyri lívs­gleðina, lívs­sjarmuna, smíl­ið, glimtið í eyganum, tær bein­raknu, skemti­ligu og genialu við­merk­ing­ar­nar og eygleiðingarnar, tíni evnir at gleða fólk og allar­mest, takk fyri títt stóra hjarta, tað óvanliga stóru kær­leiks­ kelduna tú átti í tær. Vit standa spyrjandi, hvussu ber tað til, kundi hetta ljósið slóknað? Kristian hjá Kallu, tað ber ikki til! Vit skuldu fletta í heyst, vit skuldu tosa og sludra um tað farna og tað komandi, njóta lívið við góðum práti, við góðum vertskapi, ein­um góðum kjøtbita av gerðis­ veðr­unum við øli og snapsi afturvið. Hóast gulldagarnir í 5. deild eru farnir, hóast glaða stríðið í súrhoygginum er av - ja so skuldu vit allíkavæl eina rúgvu afturat saman! Eg fylgdi við tær, og hóast eg kenni útlitini tá slík sjúka rakar, so vildi eg ongantíð trúgva tí. Kontanti veru­leikin hevur ilt við at festa seg í mínum sinni. Tað verður helst ein løta, áðrenn akseptin tekur við. Men tú góðtók og loyvdi tí at henda, sum mátti henda. Tú vart lívsvísur. Fyrstu tíð­ ina var tað vónin og lívið, ið átti allan dentin. Síðani helt tú fast við at gleðast um løtuna og fáa tað besta burturúr. Tú rúmaði tilstandinum og helt áfram at gleða og luttaka í lívinum. Tú gjørdi tað á vakran hátt, við hjartanum opnum í umfevnan av tín­um kærastu. Tú vildi í føð­ingar­ dag hjá versoninum Jógvan í Tjørnuvík, hóast tú ikki ork- aði. Hetta var allarseinasta løtan við familjuni í heima­ umhvørvinum. Lívið skuldi livast allan vegin, og so var bara at lata lagnuna ráða. Sera vakurt, friðsælt og lívs­ víst. Missurin er stórur. Tóm­ rúm­ið er so sera stórt nú og verður tað í komandi tíð. Allarstørst hjá tínum kæru nærmastu, Helenu, Mariu og hinum børnunum, barna­ børn­unum, brøðrunum, ver­ børnunum o.fl. Men missurin er sanniliga stórur hjá einum stórum skara av vinum og kenningum, ið hava upplivað tína persónsmensku og vóru smittaði av tínum lívsneista. Skarin er úr lívsins ymsu herðaldshornum, sjómenn, sjónleikarar, mekanikarar og oljufólk, hondbóltspælarar, fót­bóltspælarar, fótbólts­ fjepp­arar, kapprógvarar og róðrarfjepparar, fimleikarar, fjallmenn, politikarar, tey eldru, smábørnini osfr osfr. Tú spenti óvanliga vítt. Men minnini og gleðin standa eftir, tøkkin fyri alt tað tú hevur verið fyri so mong. Vit kunnu øll takka tær so ómetaliga nógv og brúka tað positivt framyvir. Í mínum lívi vart tú av­ ger­andi. Av sonnum ein lykla­persónur. Fyrstu ferð eg hoyrdi um teg var umvegis svágin, víkarmannin Kristjan á Neystabø. Hann tosaði um ein annan Kristian í Vík, sum var so ólukksáliga stuttligur. Poul bróður tín upplivdi eg fyrst í kjallaranum hjá Kristjan á Neystabø, har vit flettu. Eg helt at Poul var nakað fyri seg, livandi, sjarmerandi, hittinorðaðan. "Kristian er ikki mætari" segði Kristjan. So komst tú, stríðandi við einum illa sam­ starvandi veðri, og eg mátti bara flenna beinan­vegin, tá fyrsta viðmerkingin hjá tær fall: "Hasin veðrurin skuldi langt síðani havt fingið reyða kortið, fyri hesar skitnu takl­ ingarnar"! Allur kjallarin var beinanvegin í skellilátri. So­ leiðis vart tú, soleiðis ávirkaði tú hini. Harfrá bleiv sambandið bara betri og nógv djúpari. Tú gavst mær alt eitt menniskja kann geva, treytaleysan kær­leika, eitt pláss í tínum heimi, uppaling og góð lívs­ ráð. Ein heilt serligur menn­ iskjakennari vart tú, eg lurt­ aði við stórum oyrum eftir tínum hugleiðingum um sam­felag og fólk og kendi við hita í sál, hvussu væl tú kendi mítt lyndi, dugdi at hand­fara tað og ráðgeva: í aling­ini, arbeiði annars og eisini í kapp­róðri­num – ikki minst tá vit báðir Johnny stríddust í tínum kjalarvørri umborð á Víkarbátinum, osfr. Hetta sama líka nógv í tí, sum er á skránni nú, hóast vit ikki hava hitst líka oftani sum fyrr. Eg havi altíð verið mót­tikin sum húsfólk, kent meg púra tryggan. Fevnandi hjartarúmið var eitt serligt eyðkenni, tú hevði frá tínum fólki har norði. Tíðarskeiðið hjá mær í Vík var ein hurð til lívsmenning, stuttleika og gleði. Og kon­ takt við ein part av mær sjálvum, eg ikki kendi áðrenn. Har vart tú í miðdeplinum í einum flokki av fólki, ið høvdu hesa ávirkan. Eg kenni onkursvegna, at tit settu meg á flog út í lívið. Kona tín Helena, mamma tín Kalla, bróðir Poul og Hansa Andrea, bróðir Mikkjal og familja, svigermor Tønsa og øll børnini í hesari serligu familju­mentan. Umframt aðr­ir knassar í eldra ættar­ lið­num, Pauliver og onnur. Hóast samveran seinastu nógvu árini ikki hevur ver­ið so tíðum, so hevur hon ver­ ið akkurát líka góð og sterk. Bindingarliðurin hev­ur verið kjallarin hjá tær og Helenu. Leikvøllurin hjá øllum ætt­ ar­liðum, har sveitta­streymar hava runnið fyri at tryggjað kjøtið og stoltu ásirnar, men størsti týdn­ing­urin og endamálið í tí gleði­liga stríð­ num hevur verið sam­veran millum fólk, ið eru góð við hvønnannan. Kærleikin. Og hóast orkan seinasta heyst ikki var tann gamla, so var tín sosiala ávirkan tann sama, har tú gekst og tøss­ aði við spulislanguni. Hetta lagið verður aldrin tað sama, nú tú ert farin; men kenni eg bróð­ur tín Poul rætt, so gev­ ast vit ikki. Tú verður ikki har fysiskt, men í andanum verð­ ur tú verandi, kæri vinur. Missurin av tær rakar eina nerv, rakar á eitt sárt stað. Eg kenni hjálparloysi. Eitt ella annað signal um at eitt lívs­ kapittul er liðugt. Men lat okkum nú brúka hugburðin tú lærdi okkum, at síggja tað positiva og skemtiliga og gleðast um lívið her á fold meðan vit hava tað. Í sorgini gleðist eg um tann veruleika at familjan har norði er so tætt knýtt. At so nógv gott fólk stendur saman. Fólkið og familjan er eitt fjálgt og gott høpi hjá Helenu og Mariu at vera í, í hesari sorgarstund. Kærleiksyvirskotið er so stórt og kemur líðandi at vinna á sváru sorgini sum nú er. Og vit kunnu finna gleð­ ina og smílini aftur. Friður veri við minninum um Kristian Samuelsen. Heini Nøvn Lívsvinur farin Seks staðið sveinaroyndina Hesir hava staðið sveinaroyndina á Smiðjudeildini hjá Tekniska Skúla í Havn: Jón Samuelsen, Vágur, lært hjá Elian Hansen Spf í Vági, Rósin Dam, Tórshavn, lært hjá Mariu Poulsen Pf í Havn. Sámal T. H. Rasmussen, Tvøroyri, lært hjá Rock Spf í Vági, Sjúrður Djurhuus, Vágur, lært hjá Tangavirkið Pf, Vágur, Sonni Kjærbo, Lopra, lært hjá Rock Spf í Vági, Tór Karlonsson Winther, Tórshavn, lært hjá Hiti Spf, Tórshavn.