mikudagur 4. juli 2012síða 15

15 Mikudagur 4. juli 2012 · Nr. 76 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Tað var móttøka á Lágargarði í dag í sambandi við, at Lau­ rina Højgaard fylti 100 ár. Heðin Mortensen, borg­ar­ stjóri, vaks fyri tað mesta upp á Abbatrøð, har Laurina, ella Laura, sum tey flestu kalla hana, virkaði. Í røðu síni segði Heðin Mor­tensen m.a., at hetta ikki bara var ein stórur føð­ ingardagur, men ein heilt ser­ ligur merkisdagur, sum fáum er unt at uppliva. – Ein so long lívsleið ber boð um eitt hendingarríkt og fjølbroytt lív, ið sjálvandi eisini man hava verið merkt av tí nógva og umbroytiliga, sum er hent hesi síðstu 100 árini, tygum hava livað, segði Heðin. Laura er fødd í Havn í 1912. Er næstelst av fýra systkjum. Hini syskini vóru Elsa, sum doyði ung og Egar og Louis. Foreldrini vóru Hans Højgaard (sum vanliga varð kallaður Hanus í Rituvík ) og sum sjálvandi eisini var slektaður úr Rituvík, og Louisu (fødd Debess ) sum var ættað úr Havn, á bakka úti á Reyni. Laura vaks upp í mið­bý­ num, barndómsheimið lá í Sverrisgøtu, vóru grannar hjá Frants Restorff. Í 1956 keypti Sjúkrakassin húsini, sum blivu tikin niður. Sjúkra­ kassin bygdi síðan húsini, sum Sjúkrakassin helt til í, til hann varð avtikin herfyri. Laura starvaðist fyrst í kram­búðini hjá Heinesen í Vágsbotni og seinni í Smær­ uni, fyrst sum kramba­kvinna og seinni á skrivstovuni. Hon gekk eisini nógv út til fólk við mánaðarrokningum. Vanligt var tá, at goldið bleiv einaferð um mánaðin. Alt varð skrivað uppí bók, sum skuldi avroknast. – Eg minnist Lauru sum smádrongur, tí eg vaks upp í grannalagnum á Abbatrøð og á Glaðsheyggi. Smæran var tá ein av størstu handlinum í Havnini, har var nógv virksemi. Fólk komu næstan úr øllum landinum at handla har. Tað stóra slaktaríið var eisini har. Hvør minnist ikki allar Mikinesoksarnar, sum komu við Gamla Smyril og blivu riknir niðan á Frúu­ trøð. Seyður kom eisini úr øllum landinum til slagt í Smæruni. Alt hetta var ein serlig verð fyri okkum smá­ dreingir úr Havn og seriga í grannalagnum har. – Laura var sera trúføst og pliktuppfyllandi í sínum arbeiðsplássi og m´tvegis kundunum í Smæruni. Við okkum smádreingir vart hon altíð góð, eg minnist at vit av og á fingu dadlir og bomm. Pápi Lauru, Hanus í Ritu­ vík, andaðist í 1952, 78 ára gamal. Mamman, Louisa, kom í høgan aldur, hon bleiv 99 ára gomul. So hetta liggur til familjuna at fáa høgan aldur. Laura var trúgvur kirkju­ gangari og so leingi hon var ment vóru fáir sunnudagar, sum hon ikki var í kirkju. Egar, beiggin, var klokkari í Havnar kirkju og arbeiddi hjá Lútzen og Timburhanlinum. Hin beiggin, Louis, arbeiddi í Sjóvinnubankanum, og varð vanliga kallaður Louis í Sjó­ vinnubankanum. Laura var virkin í KFUK og eitt skiftið sat hon eisini í nevndini fyri KFUK. Hon var eisini virkin í Dansk Missi­ ons­selskab. – Eg minnist serliga sunnu­dagsskúlan, har tygum og Egar hjálptu til at stýra okk­um børnum, so vit sótu still og lurtaðu eftir søgum og Guds orði. Altíð gjørdu tit hetta við tolsemi og hjálp­ semi. Sunnudagsskúli tá var á Vaglinum, har borgarstjórin í dag heldur býráðsfund sam­an við býráðslimum. So kanska er okkurt gott lagt í beini hjá borgarstjóranum, hvør veit, segði Heðin Mort­ en­sen skemtandi. Tá barndómsheimið í Sverrisgøtu bleiv selt, flutti Laura saman við mammuni og elsta beiggjanum í nýggj hús Yviri við Strond. Her búði Laura til hon flutti á Lágargarð. – Her gingu vit sum smá­ dreingir og upplivdu eina heilt aðra verð. Tað veldiga fríøkið sum her var og er yviri við Strond - Penapláss, Válgaravík, sjóarmálan vóru øll spenn­andi pláss hjá okkum dreingj­um. Her gingu vit fram­við hjá tykkum hvørja ferð og fingu altíð eitt gott orð við á vegnum. – Hesa tíðina er hent so nógv, at sjálvt nógvar bøkur kunnu ikki rúma tí, men alla hesa tíðina hava tygum livað og sæð heimin flutt seg hesa farnu øldina. Nú lívsins kvøldarstund so er komin, man tað kennast gott at kunna líta aftur á tað ríka og langa lív, Harrin hevur unt tygum. – Í dag gleðast vit saman við tygum og tygara, og tey mongu, ið her eru komin í dag, eru eisini prógv fyri, at tygum gjøgnum árini hava havt so ómetalig nógv at siga fyri so mong. Góða Laura, enn eina ferð: Hjartaliga tillukku við degnum og Guðs signing á lívsleiðini, segði Heðin Mort­ensen, borgarstjóri, at enda í røðuni á Lágargarði. Laurina Højgaard 100 ár Per Grønlund Pedersen fer frá fyri aldur sum húsavørður í Dagstovninum í Hoyvík. Per er dani, uppvaksin í Tårn­by á Amager, útbúgvin elektronikkmekanikari og hevur starvast innan danska hervaldið. Á samkomu greiddi Heðin Mortensen, borgarstjóri, frá, at Per fór til Grønlands í 1972 at arbeiða á veðurstøðini í Danmarkshavnini og Prins Christianssund, ið var “check- point” fyri alla flogferðslu í norðurhøvum. – Per flutti til Føroya mið­ skeiðis í áttatiárunum og varð settur sum húsavørður á Dagstovninum í Hoyvík, sum tá var nýggjur. Hann hevur arbeitt har síðan. – Tá Per byrjaði sum húsa­ vørður í Hoyvík var rættiliga nógv at gera. Stovnurin var ikki heilt liðugur og Per hevði úr at gera. Hann setti upp hillar, bygdi skúr til súkklur, gjørdi mánabilar og leikur yvirhøvur. – Her var nógv at fara um – ikki minst takið á stovn­ inum, sum var ótætt og hevur likið frá fyrsta degi. Serliga illa lak í Grønu Vøggustovu. – Menn rá kommununi høvdu sína dagligu gongd í Hoyvík at kanna, hvaðan lekarnir stavaðu frá. Nógvar teoriir vóru, plátur og bretti vórðu niðurtikin, kannað varð um kondens og um heitar og kaldar síður, sum møttust, og leitað varð eftir holum á takinum. - Takið er fleiri ferðir skift og einaferð varð kunngjørt, at nú var takið tætt sum ein svimjihylur. Men tað lak ongantíð so illa sum akkurát tá. – Umframt at halda stovn­in við líka og flyta ym­ iskt aftur og fram, alt eftir hvør arbeiddi hvar í ymsu stovunum, so er Per altíð góður at heita á, tá tá skipað hevur verið fyri ymsum verk­ ætlanum. Hann er á tremur við hugskotum og loysnum.. – Per hevur verið heilt eina­standandi at gera leik­ tjøld og rekvisittir til sjón­ leikir. Helst er ongin jóla­ leikur ella luciagonga, har hann ikki hevur havt ein fingur við í spælinum. – Per er limur í RCF-felag­ num, har tey sigla og flúgva við fjarstýrdum bátum og flogførum á Velbastaðhálsi. Dagstovnurin í Hoyvík hev­ ur havt stóra gleði av hes­ um limaskapi, tí tað er hent meira enn eina ferð, at Per hevur gjørt stóran hyl á spæliplássinum, har børn­ini eru sloppin at sigla við fjar­ stýrdum bátum “fyri gratis”, sum Per málbar seg! – Nú Per fer er stovnurin sum nýggjur, nýumvældur og soppafríur! – Per fylti 70 tíðliga í vár og er sostatt langtsíðan farin um eftirlønaraldur. Men hon­um hevur dámt væl at arbeiða sum húsavørður, og ikki kann sigast annað enn, at seinasta tíðin hevur verið strævin at fáa alt uppá pláss aftur, eftir at stovnurin hevur verið eitt stórt byggipláss í hálvtannað ár. – Helst hevur hetta verið strævnasta tíðin í søguni hjá Dagstovninum í Hoyvík, sum fyllir 30 ár um eitt ár. – Spyrt tú Per hvat hann fer at gera, nú hann fer frá, so stúrir hann eitt sindur fyri, hvat hann fer at brúka tíðina til. Tey sum kenna hann væl rokna tó við, at meg­inparturin av tíðini fer til at byggja bátar og flogfør í kjallaranum á Signabø, og hin parturin fer til at taka eina hond í í summarhúsinum hjá dóttrini í Danmark, segði Heðin Mortensen, sum at enda takkaði Peri fyri tæn­ ast­una og handaði honum takk­ar­gávu og blómur frá komm­uni. Per Grønlund Pedersen frá fyri aldur Á myndini síggjast f.v. Heðin Mortensen, borgarstjóri, Per Grønlund Pedersen, og Harald Bjørgvin, deildarleiðari fyri húsatænastuna.