fríggjadagur 3. august 2012síða 39

nr. 89 · 3. august 2012 7 meg upp og ringja til gentuna og gera nak­að við tað. So eg tók telefonina ein leygar­dag og ringdi fyri at spyrja, um hon hevði hug at fara ein túr til Saksunnar. - Eg varð ordiliga illa við. Hann var ordi­liga fittur, og vit tosaðu væl saman, men í mínum eygum var hann enn stóri­beiggi Maritu. Innast inni hevði eg tó kenslur fyri honum. Leingi ivaðist eg, um eg skuldi taka av tilboðnum ella ikki. Tað endaði so við, at eg fór, sigur Kristina. Tað var ikki bara bara at fara túr einsa­møll, uttan at nakar skuldi varnast. - Vit máttu bæði lúgva í hvør sínum lagi. Eg segði meg fara til ein vinmann og Kristina til eina vinkonu, sigur Leivur flenn­andi. Í Saksun vóru Kristina og Leivur so í nakr­ar tímar. - Vit tosaðu ordiliga væl í fleiri tímar, og sum vit sótu har á einum bøkki, byrj­ aðu vit so smátt at nærkast hvørjum øðrum. Til síðst sótu vit so nær, at hendurnar kíndu hvørja aðra, sigur hon. Sníktu seg at síggjast Avgerðin at veruliga ganga saman kom ikki fyrr enn nakað seinni. - Sms’ini blivu fleiri og fleiri, og eg fór at vitja Leiv á Ellisheiminum, har hann ar­beiddi sum náttarvakt tað summarið. Eg fór frá húsum, tá foreldrini vóru í song farin og kom aftur, áðrenn tey vóru uppi, held­ur Kristina fyri. - Í roynd og veru var tað ikki nakað romant­iskt yvir mátanum, vit komu sam­ an uppá. Vit sótu í bilinum og tosaðu um, hvat vit ynsktu við forholdinum, og tá blivu vit so samd um, at vit skuldu ganga saman. Ringurin í matpakkanum Leivur búði enn í Onglandi, og í eitt ár búðu tey í hvør sínum landi, inntil Leiv­ur flutti heim summarið 2011. Ta tíð­ina varð Skype nógv brúkt. 16. juni 2012 kom til at vera ein heilt ser­lig­ur dagur fyri Kristinu og Leiv. - Urið hjá mær skuldi skifta battarí, og með­an eg eri har, keypi eg ein ring. Síða­ni ring­di eg til Kristinu og spurdi, um hon tí­m­di við mær ein túr niðan á Slætt­ara­ tind, og segði hon ’ja’ beinanveg. - Eg hevði eitt sindur av mistanka, tí hann var so øgiliga spentur og nógv fitt­ ari enn vanligt. Túrurin niðan á Slættaratind mátti dropp­ast vegna ov nógvan mjørka, men uppi á Eiðiskolli var gott veður. Leiðin gekk tí har niðan. - Komin niðaná fóru vit at eta mat­ pakka. Leivur gav mær mín, og tá eg lyfti ovastu flísina, síggi eg eskjuna við ringi­ num, og smekki eg lokið saman aftur. Leiv­ur spurdi hvat feilti, og eg segði, at eg hevði sæð ein ring, sigur Kristina flenn­andi. - Eg tók so ringin, legði meg á knæ og spurdi, um hon vildi giftast við mær, sig­ur Leivur smílandi. Nú var so at finna tíð og stað. Kristina vildi ikki hava vetrarbrúdleyp og vildi ei held­ur bíða til næsta ár. Tí endaði tað við at blíva síðst í august – 2 mánaðir frá frígg­jar­ín­um. - Tað var nakað av baksi, men vit fingu so høli á Viðareiði, og vit skulu gift­ast í Siloa í Fuglafirði 25. august. Ikki upp á vegin! Tá eitt par velur at giftast so knappliga, er tað nokk ikki fá, ið fáa tankan, at hon má vera við barn. - Eg eri ikki upp á vegin, slær Kristina fast. - Tað er nokk ikki tal á, hvussu ofta fólk hava spurt okkum og enn oftari spurt okk­ara familju og vinir, um Kristina er upp á vegin. Tað er hon so ikki, og tí ber tað heldur ikki so væl at lúgva seg frá, sig­ur Leivur flennandi. - Ella kanska eri eg við barn. Men so er tað við Heilaga Andanum, sigur Kristina skemtandi. Eftir brúdleypið flyta Kristina og Leiv­u­r í leigaða íbúð í høvuðsstaðnum, har tey skulu byrja sítt lív saman sum kona og maður. Mynd: Heinesen myndir Fyri trimum árum síðani kendust Kristina og Leivur ikki, men um tríggjar vikur skulu tey giftast