fríggjadagur 10. august 2012síða 41

nr. 92 · 10. august 2012 9 Mær dámar hvørki, men eg vildi vera fólkaligur og gera eitt gott inntrykk, at eg bað um te, sigur Hjalti. – Eg legði merki til, at teposin hjá honum bleiv við at liggja í koppinum, at tað til síðst var so sterkt, at tað ikki var drekkandi. Tað stuttligasta við tí heila er, at mær dámar heldur ikki hvørki kaffi ella te, sigur Paulina flennandi. Tungt at fara til skips Aftaná vitjanina gekk enn ein vika, áðrenn Paulina og Hjalti vórðu skild frá hvørjum øðrum. Hjalti skuldi nevniliga út at sigla. – Tað var heilt øgiliga tungt. Serliga tí at hetta skuldi vera ein langur túrur upp á tríggjar mánaðir. Men vit hildu fram við at skriva. Men í staðin fyri sms'ir mátti tað nú vera teldupostar. – Vit skrivaðu umleið triðja hvønn dag. Fyri tað mesta skrivaðu vit um vanlig dagligdagsviðurskifti, men vit skrivaðu eisini eitt sindur kerligt. Tað vil siga slíkt sum »eg sakni teg« og »eg gleði meg at síggja teg aftur«, sigur Paulina. – Skiparin tendraði fyri internet­ inum einar fýra ferðir um dagin, og tá gleddi eg meg at finna útav, um Paulina hevði skrivað. Tá hon hevði, var tað hæddarpunktið á degnum, men tað var eisini eitt skuffilsi, tá ongin teldupostur var komin, sigur Hjalti. Flyta saman í hús Í áleið eitt ár, frá summar 2008 til summ­ar 2009, tók tað Paulinu og Hjalta at blíva veruligt par. – Tað var ein ógvuliga glíðandi yvir­gangur. Alt førkaðist bara øgiliga natúr­liga móti einum føstum parlagi, sigur Hjalti. – Eitt, sum gjørdi alt øgiliga tungt, var, at Hjalti sigldi úti. Tað føldist sum um, at vit skuldu byrja av nýggjum, hvørja ferð Hjalti kom heim, sigur Paulina og skoytir skemtandi uppí: – Eg havi altíð sagt, at eg aldrin skal hava ein sjómann, men tað fekk eg so kortini. Hjalti hevði nøkur ár áðrenn keypt hús í Kollafirði. Tey avgjørdu í 2010 at flyta saman í húsini. – Hatta var ikki akkurát tað, sum eg hevði droymt um, men eg vildi gjarna geva tí ein kjans. Tað var heilt okay, men vit funnu skjótt útav, at vit skuldu flyta til Havnar aftur, sigur hon, og byggja tey í dag hús í Stoffalág í Havn, og verða húsini væntandi liðug í 2013. Í 2011 fingu tey sítt fyrsta barn. – Petur, okkara deiligi og fantastiski sonur, kom til verðina í fjørsummar. Tað var heilt óbeskriviliga ótrúligt, og dugi eg ikki at seta orð á, hvussu nógv hann upplívgar okkara tilveru og dag­ ligdag, heldur Hjalti fyri. Fríggjaríið kiksaði Aftaná at Petur var føddur, føldi Hjalti tað sum eitt natúrligt næsta stig, at tey eisini skuldu lata seg gifta. – Eg gekk og hugsaði um tað ein­ ar tríggjar mánaðir. Tá eg so var í Dan­mark eitt ørindi, fór eg inn í ein smykku­handil og keypti ein ring, sigur Hjalti. – Men tað kiksaði eitt sindur, tá Hjalti skuldi fríggja. Hann hevði keypt eina eskju við blandaðum bommum og lagt ringin niðast. Men tá hann tekur bommeskjuna fram, sigi eg, at eg var so mett, at eg ikki orkaði eitt tað einasta bommið, sigur hon. Hjalti mátti tí taka tað harfrá. – Hjalti tók so eskjuna og gav mær ringin. Fyrst fangaði eg tað ikki, at hann fríggjaði, men tá tað so rann upp fyri mær, varð eg ordiliga glað og leyp yvir, klemmaði og mussaði hann. – At síggja hana so gleða, gjørdi meg eisini øgiliga rørdan, sigur Hjalti. Forelskaður av nýggjum Paulina og Hjalti skulu geva hvørjum øðrum sítt ja í Christianskirkjuni í morgin. – Eg gleði meg øgiliga nógv at síggja Paulinu í brúðarkjóla, tí eg vænti, at hon verður ein heilt einanstandi vøkur brúður, sum hon fer at koma gangandi fram eftir gólvinum. – Tað fer at vera ringt at halda tár­ unum aftur, tí tá fer tað heila at veru­ liga ganga upp fyri mær, hvussu stórt hetta er. Fyri Paulinu og Hjalta eru tað meira enn tær juridisku orsøkirnar at giftast. – Sjálvsagt hava rættindini sín part at siga. Men vit halda eisini, at tað er týdningarmikið at uppliva sermerktar løtur, sum man kann minnast afturá. – Ja, tað er nakað serligt við at ganga inn í hjúnarlag. At blíva gift verður nokk eis­ini sum at verða forelskað av nýggj­um, sigur Paulina at enda, og tekur Hjalti játtandi undir við síni kom­andi konu. myndir: Rebekka rafael – Eg gleði meg øgiliga nógv at síggja Paulinu í brúðarkjóla, tí eg vænti, at hon verður ein heilt einanstandi vøkur brúður, sum hon fer at koma gangandi fram eftir gólvinum, sigur Hjalti Lamhauge