fríggjadagur 20. juli 2012síða 80

vika 30 l 23. juli 2012 32 Ólavsøka 2012 Vikutema – Tað er eisini mín yndisbólkur, og eg haldi Sakaris hevur tikið Beach Boys til sín, og tað fegnist eg sjálvsagt um, sigur Martin, og leggur afturat, at 1. august fara teir á konsert hjá Beach Boys. Sakaris er vaksin upp við tón­ leikinum hjá pápanum. – Tónleikurin hevur líkasum altíð verið har. Men eg mundi vera á leið 13 ár, tá eg av álvara legði til merkis hvussu kend løg­ini eru. Tað helt eg vera stuttligt, sigur Sakaris, ið heldur, at pápin skrivar góð løg og sera hug­ takandi tekstir. Sjálvur metir Sakaris seg ikki sum “tekst-persón”. – Eg hoyri fyrst og fremst løgini, ikki tekstirnar. Men eg hoyri beinanveg, um talan er um ein vánaligan tekst, sigur Saka­ris, ið skrivar sínar tekstir á enskum. – Sakaris skrivar góðar tekstir og eg finni nógv í tekstunum hjá honum, sigur Martin. Orð og lag Martin Joensen sigur um sín tón­leik, at ofta koma løgini fyrst, ella bæði orð og lag koma um somu tíð. At hann nú stundum verður biðin at skriva orð til tónleik hjá øðrum, metur hann sum eitt herða­klapp. – Tað er tó ofta trupult í byrj­an­ini, tá ein fæst við slíkar bí­lagd­ar tekstir. Men so gleppur oft­ani, og tá nøkur ørindi eru kom­in, so gongur betri. Men tað gerst ikki lættari við árunum, tí ein gerst meira sjálvkritiskur sum árini ganga, sigur Martin Joen­sen, ið eisini leggur dent á at vera trúgvur mótvegis tón­leika­slagnum, ið teksturin skal skrivast til. Samvitskan At nógvur tónleikur hevur verið í húsinum altíð, eru feðgarnir samd­ir um. Øll børnini hjá Martini spæla á okkurt ljóðføri. – Tað hendir seg meira enn so, at onkur byrjar, og so taka onnur undir, antin við guitara, klaveri ella onkrum øðrum ljóðføri, sigur Sakaris. Feðgarnir báðir leggja eisini løg fyri hvønn annan fyri at fáa eina meting. – Eg royni ofta at vita, hvat Sakaris ella hini í familjuni halda um ein sang, ið eg fásit við. Og eg fái kvalifiseraðar metingar og tíbetur eisini ærligar meiningar, sigur Martin, ið ikki vil vita av, at fólk bara royna at siga at alt er gott, tí tað hoyrist, hvørt tey meina tað ella ikki. – Tað er stuttligt, tí tað er altíð virksemi heima hjá onkrum. Eg kann vera ávegis til onkra konsert, meðan babba er ávegis til onkra aðra. Og so ganga báðir og fyrireika seg og gera klárt, júst sum vit gera í hesum døgum, sigur Sakaris. – Ofta hevur ein ringa sam­vitsku, um ein t.d. hevur keypt ein guitara, ið var alt ov dýrur. Men tað vísir seg, haldi eg, at tað skal ein ikki hava, tí altíð verður út­gerðin brúkt av børnunum seinni. Tí ræður um at keypa góða útgerð. T.d. ein góðan guit­ara, tí annars tímur ongin at spæla á hann. Altíð blívur hetta brúkt í síðsta enda hóast alt, sig­ur Martin, ið fegnast um, at børn­ini tónleikaliga taka við. Fólkaogn og ólavsøka Meðan prátið spakuliga og leys­ liga nærkast ólavsøku, sita feðg­ar­ nir báðir innast inni og fyri­reika seg til G!. Martin er hend­an miku­dagin ávegis til ung­dóms­guðs­tænastu í Gøtu Kirkju í sam­band við at ársins G! festi­valur hendan dagin er um at fara av bakka­stokki. Og Sakaris hevur bara tikið ein steðg í venj­ing­unum, tí hann skal framføra á G! við egnum tilfari og saman við Frostfelt. Talan er av sonnum um feðgar við ferð á. Martin skrivar áhaldandi nýtt tilfar, og eitt møguligt samstarv millum faðir og sonn er uppá tal, har Sakaris skal frameiða útgávu við pápanum. – Tað fer heilt víst at seta dám á, at Sakaris framleiðir, so tað gleði eg meg til og eg eri púra opin fyri tí, sigur Martin, meðan Sakaris skemtandi heldur fyri, at tað verður kanska ein útgáva við Martin Joensen, har elektroniskur tónleikur og pumpandi bassur setir dám á. Martin skilir skemtiliga tónan, men fangar tó álvaran aftur. – Eg vildi í grundini fegin hoyrt Sakaris spælt tónleik aukustiskt, tí eg havi uppliva tað, og hann er góður, sigur Martin. Men tað liggur tó ikki fremst fyri, sambært Sakarisi sjálvum. – Men kanska okkurt meira fólka­ tónleikakent kemur frá mín­ari hond seinni, men ikki enn, staðfestir Sakaris. Sakaris, ið fyri stuttum gav fløgu út, vil sleppa at royna seg við tilfarinum á fløguni, og ætlar sær á ferð við tónleikinum, helst kring Europa. Men fyrst stendur ólavsøkan fyri framman, og feðgarnir vænta, at í ár verður tjóðarhátíðin meira ólav­ søkukend, enn hon annars hevur ver­ ið í mong ár, tí nú býr familjan aftur miðskeiðis í Havnini, eftir fleiri ár í Hoyvikshaganum upp Mill­um Gilja. Og 1. august fara eg og synirnir Atli og Sakaris so av landinum og til konsert hjá Beach Boys, og tað gleða vit okkum til, sigur Martin Joensen. Men hvussu kennist tað t.d. á ólavsøku at hoyra, at sangir hjá Mart­ ini eru felagssangir og eru fólka­ogn. – Tað haldi eg er stórt, og tað er rørandi at uppliva, sigur Sakaris. – Tað er serstakt at uppliva, at tað ein einaferð baksaðist við er vorðið fólkaogn. Tað er stórt og tað er ein viðurkenning. Eittnú upplivdi eg einaferð á Gøtusandi, at eg fekk ikki sungið, tí fólk sang væl við, at eg hoyrdi ikki meg sjálvan. Tá minnist eg at eg hugsaði, at nú eigi eg ikki sangin longur. Tað er ein serlig kensla. Men tað er eisini ein ábyrgd, um ein hugsar um, at tú seinni kann koma at uppliva, at 10.000 fólk syngja tín sang. Tí má sangurin skrivast við dygd í, so ein ikki ilskast, um ein hoyrur hann sum felagssang fleiri ár seinni, hug­leiðir Martin Joensen. Feðgarnir Martin og Sakaris seta aftur ferð á, tí avbjóðingar bíða á yms­um pallum í Gøtu, ólavsøkan skal afturum, innan leiðin gongur út um landoddarnar at hoyra fyri­myndirnar í Beach Boys. dagfinn@sosialurin.fo – Tað er serstakt at uppliva, at tað ein einaferð baksaðist við er vorðið fólkaogn. Tað er stórt og tað er ein viðurkenning Martin Joensen – Eg hoyri fyrst og fremst løgini, ikki tekstirnar. Men eg hoyri beinanveg, um talan er um ein vánaligan tekst Sakaris Joensen Feðgarnir Martin og Sakaris á palli saman á Fjarðafestivalinum í 2007 Mynd: Álvur Haraldsen