mikudagur 5. september 2012síða 31

31 Mikudagur 5. september 2012 · Nr. 103 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Ítróttur vit tær aftur tá ið vit skuldu heim­ aftur, greiðir Henrietta frá. Eftir drúgva túrin mátti hon og hini í ferðalagnum venja seg við nógva tíðarmunin, men eftir hetta kundi ferðin so av álvara byrja. – Teir fyrstu dagarnar skuldu vit venja okkum við tíðarmunin, men eftir tað fóru vit á nógvar útferðir og sluppu at síggja øll tey kendu støðini, sigur hon. Tað er sera strangt í Norður­ korea, men ímillum teir fáu út­lend­ ingarnar, sum sleppa hagar, kennist ikki nógv til hetta. – Reglurnar eru at kalla tær somu sum í øðrum londum, men har verður tú betur eftiransaður. Vit sluppu á útferðir sum vit vildu, men summi støð sluppu vit ikki at taka myndir. Tað var so alt í lagi við tí, sigur Henrietta. Møtti landsliðnum Tá ið ferðalagið, sum taldi føroyska landsliðsvenjaran, dóttir hansara, Henriettu, ein úr Ný Sælandi og nakrir kinesarar, komu til norður­ koreanska, skuldu tey til eitt há­ tíðar­hald, sum skuldi seta kapp­ ingina í gongd. – Vit byrjaðu við einum hátíðar­ haldi, har eg kom at standa undir einum skelti, sum stóð Danmark á. Síðani gingu vit inn í høllina, har fleiri túsund fólk bíðaðu, sigur Henrietta, og leggur afturat, at tað alla tíðina vóru túsundtals fólk til kapp­ingina. Og tað er ikki uttan orsøk. Norður­koreanska landsliðið, sum vann bronsu í OL, var nevniliga eis­ ini við í kappingini. – Vit spældu ímóti Norðurkorea 1, sum er liðið frá OL, og Korea 2. Tær vóru sera sterkar og vit høvdu ongan møguleika, men vit høvdu tað tó stuttligt. Vit spældu eisini ímóti Kina 1 og 2, og har var heldur einki at gera. Tað vóru jú teir bestu ung­lingarnir í Kina, sum vit spældu ímóti, vísir Henrietta á. Gevur nógv Tað, at spæla ímóti stinnari mót­ støðu, kastar nógv av sær, men eis­ ini bara at vera til staðar og granska hvussu heimselitan ger. – Ítróttarliga var hetta ein upp­ living. Eg havi ongantíð áður sæð so sterkt kvinnuborðtennis, og havi eg nú sæð hvat tað er, sum tær eru bestar til – hví tær eru so góðar. Nú veit eg betur hvat eg skal arbeiða við fyri at eg skal gerast betri enn eg eri nú. Eg havi ein málsetning, sum eg vil røkka, og tað vænti eg at sjónbandaupptøkur mínar frá túr­ inum koma at minna meg á, sigur Henrietta, sum tók bæði livandi og stillmyndir á ferðini – har hon fekk loyvi til tess. Øðrvísi mentan Norðurkorea gongur egnar leiðir á nógvum økjum og politiskt er landið ein hóttan fyri umheimin. Fólkið er kúgað, hermegin er ovurstór, kjarnorkuframleiðsla fær heimin at óttast og soleiðis kundi ein hildið á við at lýst Norðurkorea. Ferðina hagar fer Henrietta tó ongantíð at gloyma. – Eg havi sæð ótrúliga nógv av aðrari mentan og fingið hilling av hvussu tey liva. Tað var fantastiskt at uppliva tað, sum tú annars ein­ ans hoyrir um hetta avbyrgda land­ ið. Tað er ikki so ógvusligt, sum fólk halda. Fólkini vóru vinarlig, tá ið tey møtti okkum, og tað var sum um vit vóru kend fólk. Tey eru jú ikki von við at síggja evropearar, og serliga børnini vóru púra vill, tá ið tey sóu okkum, greiðir Henrietta Nielsen at enda frá. Eftir eina drúgva heimaferð, sum vardi í hálvt annað døgn, er hon nú aftur í Horsens. albinus@sosialurin.fo Eg fari hagar tí at henda møgu­leikan fái eg ikki aftur í lívinum. Tað er her, ið nakrir av heimsins bestu borðtennisleikarum spæla