mánadagur 10. september 2012síða 8

Mánadagur 10. september 2012 · Nr. 105 8 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Randi Jacobsen Tað er næstan ógjørligt at ímynda sær, hvussu ring­ ur standurin var um­borð á polska seglbátin Rzezo­wiak, tá ið báturin týs­morgu­ nin í seinastu viku fekk ein brotasjógv, so bát­urin næst­ an fór runt, og ein av mann­ ingini antin bein­an­vegin ella sein­ni doyði. Í sjórættinum fríggjdagin greiddi ein av manningini frá, at báturin fór so nógv á liðina, at dúrkurin vendi upp. Hann var staddur undir dekki­num tá, men leyp upp á dekk­ið, tá ið skiparin rópti og bað allar koma upp. Eingin av teimum trimum monnu­num, sum avhoyrdir vórðu í sjórættinum frígg­ja­ dag­in, sá, hvat veruliga hendi, tá ið ein av manningini bleiv fast­ur í mastratoppinum og lá leingi uttanborðs. Teir fóru av Reykja­vík nakrar dagar fram­man­ undan, og teir vistu um ódn­ ina, sum fór at koma eystur­ eftir móti Grønlandi og Ís­landi, greiddi skiparin frá. Men so komu nýggj veður­tíðindi sum søgdu, at óveðr­ið fór at raka tey, og óveðr­ið fór at verða ringast á midnátt mánakvøldið. Tað var ikki hugsingur um at venda aftur, og teir royndu í staðin at seta meira ferð á og settu kós móti Føroyum. Klokkan fýra týs­morgu­ nin skuldi verða skifti á róðurs­vaktini, men maðurin, sum hevði havt fyrru vakt­ ina, vildi halda fram, tí veðrið var so ringt, nógvur vindur og høgar aldur. Stórur brotasjógvur Ein ella tveir tímar seinni kom ein ordans brotasjógvur. Skip­arin sá ikki, hvat hendi, tí hann var staddur í naviga­ sjóns­rúminum, men teir vóru trígg­ir menn úti, og skipið fór so langt undir í bakborð, at teir fóru allir undir. Tá ið skipið reisti seg aft­ur, vóru tveir framvegis innan­borða, men tann triði var fastur í mastrini, sum var brot­nað, vavdur inn í línur og káplar. Mastur og maður lógu í bakborð av skipinum. Skiparin rópti allar menn­ inar upp á dekkið, meðan tør báðar kvinnurnar skuldu vera niðri undir og taka sær av samskiftinum. Orsøkin var eisini, at onnur kvinnan var dóttir skadda mannin. Menninir greiddu frá í sjó­rættinum, at beint eftir sjógv­in, sum teir fingu, hoyr­ du teir ein rópa, hvar hin mað­u­rin var blivin av. Stríddust hart Teir stríddust leingi við at fáa mannin leysan, men fyri at fáa hann inn um lúnn­ing­ ina, máttu teir eisini toga mastr­ina inn. Hvussu langa tíð teir brúktu um hetta, vistu teir ikki, tí eingin hevði stund­ir at hyggja at klokku, og ter høvdu mist metingina um tíð. Ein segði eitt korter, ein annar tveir tímar. Tað var sera trupult at fáa mannin inn, tí hann var í nógvum klæðum, og tað kom eingin reaksjón frá hon­ um. Hann hevði heldur ikki togað í vestin, tá ið hann fór fyri borð. Neyðugt var at skera eitt pegtti av lúnningini fyri at fáa mastur og mann inn. Beinanvegin varð mað­ urin borin innum, og farið at geva manninum hjarta­ massa­sju og andahjálp. Eingin kannaði, um maðurin andaði, og um puls­ urin sló. Hann hevði onkrar skeinur á høvdinum. Aðrar skað­ar sóu teir ikki. Tá ið teir høvdu gjørt hetta í tveir tímar, vóru teir greiðir yvir, at maðurin var deyður. Teir hildu kortini fram við hes­um, tí dóttir mannin var við, og hon var púra frá sær sjálv­ari. Teir hildu á, líka til bjargingarmaðurin kom um­borð fleiir tímar seinni og staðfesti, at maðurin var deyð­ur. Ein annar maður var nokk­so illa skaddur, men hann vildi ikki fara í tyrluna tá. Tað var ikki fyrr enn allir vóru komnir umborð á Brimil, at tveir vórðu fluttir við tyrlu í Vágar og haðani í sjúkr­a­bili til Havnar. Fingu boð frá sær Skipið hevði alla sam­skiftis­ út­gerð, men hon fekk skaða, tá ið masturin brotnaði. Girið til hjálpimotorin fór eisini. Hjálpimotorurin hevði ikki kunn­að brúkst í tí ringa veðri­num, segði skiparin. Tað eydnaðist tó at senda út neyðarkall. Í sjórættinum tosaði skip­ arin nógv um, hvus­su vanda­ mikið bjarg­ing­ar­ar­beið­ið var. Royndir vórðu gjørdar at seta fólk úr tyrlu niður á skip­ið, men tað bar ikki til. Tað eydnaðist tó at fáa ein mann niður í ein gummibát og haðani yvir til teirra. Sam­ stun­dis lógu trolararnir hjá teimum, um teir fingu sam­ skift umvegis hesi skip. Mistu ein góðan vin Skiparin umbar frágreiðing sína við, at hann hevði verið leingi uppi í tí ringa veðri­ num. Haraftrat segði hann, at hann var hart sálarliga ávirkaður av, at tann deyði skipsfelagin, sum var stýri­ maður, hevði verið vinur hansara. Teir høvdu bara góð minni um deyðga felagan. So hvør sum menninir vórðu avhoyrdir, fóru teir út aft­ur. Eingin var sitandi inni og hoyrdi hinar greiða frá. Hini av manningini vóru við í dómhúsinum, men eingin teirra valdi at koma inn at lurta. Teir avhoyrdu nýttu høvi at takka fyri bjargingina og um­sorganina. Tað var polska sendi­stov­ an í Danmark, sum bað um sjó­frá­greiðingina, sum nú verð­ur reinskrivað og send til sendi­stovuna. Stríddust fyr Veðrið var so ringt, at báturin fór runt. Hóast teir vóru greiðir yvir, at maðurin var deyður, hildu teir fram við at geva honum fyrstuhjálp, tí dóttir mannin var frá sær sjálvari av sorg