fríggjadagur 9. november 2012síða 62

nr. 128 · 2. november 2012 14 VIKUSKIFTI Dagurin november11. Tað eru kanska fleiri enn 20 ár síðani, at Demi Moore veruliga livdi upp til heitið sum tann besta á hvíta løriftinum. Men betur enn tey flestu dugir hon at branda seg sjálva, og framvegis er hon javnan at síggja á undirhaldssíðunum hjá tabloid-pressuni Dýrasta Friður við Franco Tann 11. november 1950 góðtekur Francisco Franco eina vápnahvíld, sum ber við sær, at hann ikki longur roynir at hertaka Gibraltar. Franco vann sær hernaðarligt einaræði í Spania, og hann ætlaði sær eisini lítlu hálvoynna, sum er syðst á spanska meginlandinum. Hetta eydnaðist tó ongantíð, og enn í dag er Gibraltar partur av ensku krúnuni. Lennon argar Tann 11. november 1968 kom fyrsta útgávan hjá John Lennon og Yoko Ono. Útgávan bar heitið Unfinished Music No.1, og var hon úrslit av einum tónleikaeksperimentið, sum tey bæði høvdu gjørt gjøgnum eina nátt. Og teimum báðum so líkt, so argaðu tey eisini hópin av fólki við útgávuni. Ikki minst tí perman á húsanum var ein mynd av nakna parinum, meðan baksíðan var sama mynd – tó tikin aftanífrá. Filmur Jákup Mørk post@sosialurin.fo Meira enn nakað, so snýr Hollywood seg um kynstrið at selja seg sjálvan. Í riðlinum av stórum stjørnunøvnum er skjótt, at títt egna navn dettur burtur, og tá kann verða trupult at vinna seg upp aftur úr mongdini. Eingin ivi er um, at føðingar­dags­ barnið hesaferð dugir nevnda kynstur. Frá teirri løtu, at fólk fyrstu ferð varn­ aðust hana á hvíta løriftinum, hevur Demi Moore argað, bergtikið og meitlað seg fasta í sálina hjá films­ídnaðinum. Leyg um aldurin Málið var at gerast kend, og tí ivaðist hon ikki, tá hon fekk møguleikan at verða avmyndað nakin í Oui Magazine. Tá blað­ið kom á gøtuna, var Moore 17 ár, men sjálv sigur hon, at hon bert var 16, tá myndirnar vórðu tiknar. – Eg var farin úr skúlanum við tí fyri eyga at vinna meg fram. Og ein finta í hesum var at lúgva um mín aldur, tá tey spurdu, um eg var 18, so sum kravið var, hevur Demi More síðani sagt. Myndirnar av naknu Demi Moore hava síðani ferðast víða um allan heimin, men tað var við livandi mynd­um framman fyri upptøkutólum – og ikki teimum stillu framman fyri mynda­tólinum – at Demi Moore gjørdist kend. Longu í ’81 fekk hon fyrsta lítla leik­ lutin í eini sjónvarpsrøð. Hon gjørdi al­ samt meira um seg, og tá hon hevði ein týðandi leiklut (Jules) í St. Elmo’s Fire, varð kósin sett móti stjørnunum. Heilt stóra gjøgnumbrotið kom, tá hon saman við Patrick Swayze hevði høvuðs­leiklutin í Ghost. Filmurin var tann mest sýndi yvir høvur hetta árið. Kørleiksscenan við Swayze, tá Unchained Melody ljómar í bakgrundini, gjørd­ist ímyndin av størstu kvinnuligu stjørn­uni í Hollywood, og tá Oscar- virðis­lønirnar skuldu handast hetta sama árið, stóð Moore fremst í røðini. Dýr og vánalig Næstu árini var tað eingin yvir og eingin við síðunar av Demi Moore. Merkisvert er, at meðan filmsummælarar sjáldan høvdu nakað gott at bera henni, so var hon nærum garantur fyri framúr vitjunar­tølum til bio-sýningarnar. Fyrst og fremst, tí hon dugdi framúr væl at selja seg sjálva. Bæði við at vísa seg á røttu støðum til rætta tíð, og eisini tí hjúnarbandið við Bruce Willis avgjørt eis­ini var nakað, sum littu bløðini dámdu at skriva um. Í 1996 setti hon øll met, tá hon fekk ikki minni enn $12,5 mió fyri at spæla leik­lutin sum Erin Grant í Striptease. Yvir ein kamb vóru ummælini vánalig, men um allan heim streymaðu bio- gestirnir at síggja toppleysu Demi Moore dansa. Meira enn eitt meistara­ verk hjá filmsframleiðarunum, so var talan um meistaraverk hjá Moore, sum aftur her vísti hegnið at selja seg sjálva. Veruleikin er nevnliga, at hon – um­ framt myndirnar í Oui – hevði átta scenur, har hon hevði víst seg uttan topp. Men hóast veruleikan var tað at rokna sum nærum heimssensatión, tá Strip­tease kom í Bio-høllirnar. Einastu »heiðurslønirnar«, sum Moore fekk fyri leiklutin, var, at hon varð vald sum vánaligasti sjónleikarinna og sum partur av vánaligasti parið (saman við Burt Reynolds) av Golden Raspberrys, men líka legði Moore í. Krúnrakað stóð hon aftur ovast á list­anum hjá Raspberys, tá hon tvey ár seinni hevði høvuðsleiklutin í G.I. Jane. Aftur vóru filmsummælararnir á einum máli um, at filmurin og leik­ listin var vánalig. Og aftur tustu fólk í bio-høllirnar. Hesa ferð fyri at síggja Moore í eini tough-bitch útgávu sum her­kvinna, ið var harðari enn allir harðir hálsar tilsamans. Tekkist lesarum Síðani hevur tað verið meira friðarligt kring Moore. Í øllum førum, tá umræðu leiklutir á hvíta løriftinum. Hon var tó aktuel við Charlie’s Angels: Full Throttle, har hon spældi Madison Lee, og við triðu »virðislønini« hjá Golden Raspberry vísti hon seg enn einaferð sum hon, ið filmsummælarar elska at hata. Og so sanniliga hevur hon eisini hildið fast um leiklutin sum tann, ið fólk elska at lesa um. Er ein stór veitsla í Hollywood er einki so vist, sum at Moore nýtir høvið til at vísa seg í bæði vøkrum og frekum kjólum. Og eins vist er tað, at myndamenninir standa klárir við blitzunum, tá hon traðkar á reyða teppið. Nú hon sunnudagin fer um tey fimmti, er hon framvegis millum tey dýrastu í Hollywood. Mett verður, at bankabókin stendur í níggi-siffraðum dollaratølum, og tí hevur hon neyvan fyri neyðini at finna sær nýggjar leiklutir. Men sjálv hevur hon ongan tíð gjørt nakað fyri avsanna, at hon aftur skal nýtast sum høvuðssúla, tá nýggj bio-hitt skulu framleiðast. brand í Hollywood