mikudagur 21. november 2012síða 30

Mikudagur 21. november 2012 · Nr. 136 30 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Ítróttur mammu. Tað gekk ein vika, áðr­enn eg kláraði at yvirtala hana til at lata meg fara, greiður Alex frá við einum stórum smíli. Sjálvur túrurin til Paraná gerst ein ógloymandi túrur fyri Alex og Rigardo, sum í dag spælir í næstbestu deildini í Russlandi. – Vit koyrdu buss í 41 tímar, og hann steðgaði í heilum. Tá vit eina ferð komu fram, vóru føturnar hjá mær hovnar, og eg visti ikki hví, sigur Alex og vísur á fótinum, hvar hann var hovin. Teir vóru ikki meir enn komnir fram, so var venjing á skránni. Tí­ betur, so hevði venjarin fingið við, at teir høvdu ferðast langt fyri at koma fram. – Vit spurdu læknan, hvat var galið, og hann segði bara, at vit høvdu sitið stillir ov leingi, sigur Alex. Tíðin í Paraná er ein góð tíð fyri Alex. Umstøðurnar eru væl betri enn í heimbýnum, og venj­ing er mennandi. Eins og í fótbólts­skúl­ anum í heimbýnum, so er vanlig skúla­gongd eitt krav í Paraná. Fýra leikarar búgva saman á ein­um kam­arari, men vantandi privat­ lív­ið ávirkar ikki ein ungan Alex, sum skjótt fær nógvar vinir á skúl­ anum. Trý ár seinni er stendur enn ein stór avbjóðing fyri framman. Tað eru boð úr næstbestu deildini í Tjekkia. Maria sigur aftur nei Brasilski umboðsmaðurin stendur aftur framman fyri Alex, og tveim­ um øðrum leikarum. SFC Opava er tjekkiskt lið við stórum ætlanum og vil sleppa í bestu deildina. Eitt av pláss­unum har teir mangla styrk er á vinstra bakki. Hetta greiður um­boðs­maðurin Alex frá, men fær eitt heldur óvæntað svar. – Eg segði við hann, at eg mátti ringja til mammu fyrst, sigur Alex og flennur. Norðri í Itajuipe verða tíðindini ikki væl móttikin. Maria sigur aftur korta nei. Hon vil ikki lata 21 ára gamla sonin hjá sær fara til Evropa einsamallan. Eftir eitt sindur av práti aftur og fram, so endar tað við, at Maria góðtekur, at Alex fer til Tjekkia – men bara um hann kemur heim fyrst. Men í Opava er brúk fyri leik­arunum alt fyri eitt. Hetta kann ikki lata seg gera, so nú tekur Alex sakina í egnar hendur. – Eg haldi tað er fyrstu ferð, at eg veruliga vísti mammu, at nú vil eg bestemma, men eg hoyrdi eisini á henni, at hon var bangin, sigur Alex. Sum 21 ára gamal setur Alex seg í eitt flogfar á fyrsta sinni, og tað skuldi eisini blíva til ein minniligur túrur. Poava – her koma vit Útgjørdir við eini orðabók, nøkr­ um fáum umsettum setningnum á einum pappíri og eini mappu við boðum frá brasilska umboðs­mann­ ium, fóru Alex og tveir aðrir leikarar frá PSTC til flúgvaran. Lendir í Frankfurt í Týsklandi fylgja teir boðunum frá umboðs­ manninum. Teir royna at finna vegin fram. Teir hava fimm tímar, so teir hava ikki skund. Við hvørt skelti verður orða­ bókin tikin fram, og tað týska verð­ur umsett til portugisiskt. Tað gong­ur nakað av tíð, til tann eini av teimum spyr um hjálp í einum kunn­ingardiski. Fitta og fryntliga daman roynar at samskifta við teir tríggjar, men einki nyttar. Hon fær so ein flogferðaseðil og fer at hyggja upp á stóra skíggjan, sum vísur hvørja gate ferðafólkini skulu fara til. – So vendi hon sær við, hugdi upp á okkum og segði; »oh my god«, greiður Alex spentur frá. Tá gongur tað upp fyri teimum trimum, at tað er bara ein tími til flúgvarin til Prag fer, og at teir skulu við toki fyri at sleppa til gate’ina. – Daman koyrdi okkum á ein slíkan bil, sum tey plaga at koyra gomul fólk við. Hon drønaði avstað og floyt­aði allan vegin til tokið, sum var á veg avstað, tá vit koma fram. So ýldi hon eftir føraranum, sum at enda steðgaði. So tveitti hon okkum í tokið, fortelur Alex víðari. Komnir fram til gate’ina er einki fólk har. Bara ein persónur stendur við fráfaringardiskin og bíðar. Alex og viðleikararnir verða skundaðir umborð. – Øll sótu klár at fara og hugdu upp á okkum. Tað vóru bara trý pláss eftir í flúgvaranum, so tey hava bara bíða eftir okkum, sigur Alex og ristur við høvdinum. Komnir til Prag stendur Bob, ein kroatiskur umboðsmaður og bíðar eftir teimum. Fimm tímar seinni eru teir komnir til leikvøllin hjá SFC Opava. Í hondina fáa teir ein retur flogferðaseðil, sum er galdandi um tjúgu dagar. Tað er tíðin teir fáa at prógva hvør dugur er í teimum. Ein banan, sum broytir lívið Tað gongur væl hjá øllum trimum brasilianarunum, og teir fáa hvør sín eitt ára sáttmála. – Vit fingu eina konto, har fasta lønin fór á. So fingu vit eina aðra konto, har bonuspengarnir fóru á. Vit fingu 2.000 krónur fyri at byrja inni og 1.000 krónur fyri at vinna, men vit fingu bara út­goldið bonus, um vit megnaðu at flyta upp, greiður Alex frá. Tað gongur væl fyrsta hálva árið. Teir tríggir stórtrívast í nýggjari íbúð, sjálvt um tað gongur strilti at fáa gjørt mat. Heldur verður maturin bílagdur ella verður etið úti. Liðið liggur til uppflyting, tá far­ ið verður í vetrarferiu. Alex sleppur ikki heim, tí steðgurin er so stuttur. Hinvegi, so sleppur hann at uppliva kava fyri fyrstu ferð nakrantíð. Í lokalum blað er Alex á forsíðuni við yvirskriftini »Ræðist kava«. Í seinnu hálvu byrjar at ganga verri. Undan einum heimadysti ligg­ ur liðið nummar seks, men ein sigur kann lyfta felagið upp á triðja pláss. Stutt fyri hálvleik eru gestirnir á odda, tá ein heimaáskoðari tveitir eina banan á vøllin. Alex hevur ongan­tíð upplivað nakað líknandi, og skilur als ikki týdningin at byrja við. – Tað er ikki fyrr enn liðskiparin kemur yvir og sigur, at eg einki skal leggja í tað, at eg skilti hvat mein­ ingin var við bananini, sigur Alex. Í hálvleikinum er stórt fokus á Alex og hinum útlendinginum. Venj­arin og liðskiparin tosa við teir. Í seinna hálvleiki verður aftur ein banan tveitt á vøllin. Liðskiparin ALEX josé dos santos vangamynd Vit koyrdu buss í 41 tímar, og hann steðgaði í heilum. Tá vit eina ferð komu fram, vóru føturnar hjá mær hovnar, og eg visti ikki hví