fríggjadagur 7. desember 2012síða 16

Fríggjadagur 7. desember 2012 · Nr. 143 16 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 nøvn Góði Heðin undir Nesinum, sum vit øll róptu teg! Í hesum døgum er eitt ár síðani, tú segði okkara fold farvæl. Eg havi altíð ætlað mær at skriva nøkur orð um teg, tí tú var ein serligur persónur. Havi tilvitað latið tíðina ganga fyri at venja meg við, at tú ikki longur ert okkara millum og tískil betri kunna hugsa og finna røttu orðini at lýsa teg. Tú ert mikið saknaður av tíni familju og okkum øðrum, sum stóðu tær nær. Løgið at koma til Keypmannahavnar og ikki kunna fara inn á gólvið hjá tær í Skodsborggade á Nørrebro, har tað var so hugna­ligt at koma á gátt, og har sum vit hava havt so nógvar góðar og ríkar løtur. Somu­leiðis á Lyngbyvej hjá mær og míni familju, tey árini vit búðu í Danmark, í koloni­hava okkara, eins og í Før­oyum áðrenn ta tíðina, ella í ferium heima. Tú vart avgjørt ikki sum fólk flest, og tað meini eg positivt. Tú hevði eitt stórt hjarta, var ein sera góður eygleiðari og góður við tey, sum vóru uttan um teg, har fyrst og fremst systkin og børn teirra stóðu ógvuliga frammarlaga í huga tínum. Sjálvt um tær sjálvum ikki untist at fáa børn, so hevði tú so avbera góð evni at seta teg inn í barnaheimin, at samskifta við tey, eygleiða og síggja tað stuttliga í tí, sum tey søgdu ella tókust við. Og at ímynda tær, hvussu heim­ urin sá út ígjøgnum barnsins eygu. Eisini hetta galt míni egnu børn, sum tú dugdi og tímdi so væl at práta við og tey við teg. Eg kom at kenna teg frá ungum árum av á Toftum, har fótbólturin og barna- og undómslívið í stóran mun bant nógvar av okkum dreingj­um saman, og har tú plagdi at vera venjari. Tú var nakað væl eldri enn vit, men dugdi so væl við okkum ungu og hevði eitt sera væl ment skemtilyndi. Væl dámdi tær at hava skálkin við tí, sum fór fram kring teg, men ikki á nakran hátt, sum stakk djúpri enn bara í sam­bandi við at eygleiða stutt­ligar støð­ur, ið stóðust av ymsum í tí dagliga ella á arbeiðs­pláss­ inum. Fast tók tað tær og familj­ uni, tá fyrst elsti beiggi tykk­ ara, Elias, í 1979 doyði av van­ lukku, og síðani pápi tykkara bert góðar tvær vik­ur seinni andaðist av sjúku. Langt framm­anundan hesum upp­ livdi tú sum barn, at ein lítil syst­ir tykkara doyði sum pinkubarn. Ringast var tað helst, tá Harry, ið bert var eitt ár eldri enn tú, og sum tú var so tætt knýttur at, var saknaður og seinni funnin deyður í Leirvík á veg aftur úr Klaksvík. Hetta var í 1987, og Harry var í bestu árum tá. Eg haldi ikki, at tú nakrantíð kom yvir tann missin. Fyrstu árini eg minnist teg, arbeiddi tú á Nyki, har vit ungu plagdu at fáa lut í fiskaarbeiði eftir skúlatíð. Seinni var tað í Føroya Banka, sum hann tá kallaðist, har tú hevði verið nøkur ár, tá eg sjálvur kom í bankalæru. Eitt arbeiðspláss, sum tær dámdi ómetaliga væl tey tólv árini, áðrenn tú flutti til Dan­markar. Hetta var ein tíð, sum tú plagdi at taka til var tín besta í lívi tínum. Har fingu vit bæði góðar arbeiðs­ felagar og vinfólk fyri lívið. Tú komst úr einum heimi, har húskið var stórt – mamma tín føddi 12 børn – og hóast korini vóru smá í upp­ vøkstr­i­num, var samanhaldið millum tykkum systkin og for­eldur fyrimyndarliga gott. Ser­liga var tað mamma tín, tey yngru systkini – Jack, Harry, Hervør, Sólvør og Eydna; men eisini Poula, sum var millum tey elstu – børn teirra og makar, sum tú hevði eitt sera tætt tilknýti til. Hvussu oftani havi eg ikki hoyrt teg nevna serliga Súsan, Rúna, Súnfríð, Hans Arna, Duritu og Hendrik, men eisini Jan, Helen, Jákup, Krist­ian, Ólavur, Noomi, Saroyu, Maluna, Bjarka og øll hini, sum tú var so góður við. Tú tókst tær sera væl av mammu tíni, sum var sjúk í mong ár, men kortini náddi høg­an aldur. Oftani kom prát­ið inn á hana, og hóast hon gjørdist 90 ára gomul, so tók tað tær dygt, tá hon ikki longur var tykkara millum. Meðan hon enn var á lívi, plagdi tú at vera heima bæði á sumri og á jólum, men eftir at hon fór fyri góðum sjey árum síðani, gjørdist heldur longri millum ferðirnar til Føroya og inn undir Nesið á Toftum. Oftani hevði tú tó vitjan av serliga systrunum og teirra familjun, sum tú treivst so væl saman við. Serliga tey síðstu árini, tá livimátin ikki var av tí besta, vóru tøttu familjubondini ljósglottin í tínum lívi. Systrarnar dugdu so væl at fjálga um teg, og so hevði tú ikki minst eisini beiggja tín, Jack, eins og systir­sonin og eygnasteinin, Rúna, sum báðir búgva á Keyp­mannhavnar-leiðini. Teir vitj­aðu og hjálptu tær nógv, eftir at tú var vorð­in sjúkur og eitt sindur óhjálp­ in. Tað untist mær at tosa við teg í telefon bert fáar dagar, áðrenn eg fekk tungu deyðs­ boðini av tær. Hetta var leyg­ ar­kvøldið í vikuni framm­an­ undan, tá bróður tín fann teg lívleysan í íbúð tíni, at tú ringdi til mín. Hóast hýrurin ikki altíð var av tí besta, tí livimátin var eitt sindur svika­ligur, ja, so var hann góður júst hetta kvøldið, og vit fingu eitt hugnaligt prát. Tí vardi tað meg als ikki, at hetta skuldi gerast sein­ astu ferð, at eg hoyrdi tína hugnaligu og skemt­ingar­ somu rødd. Sjálvt um tú ikki altíð var so góður við teg sjálvan, so var tú sum fáur ein lívs­ klókur maður. Men sum hjá so mongum øðrum, dugdi tú betri at síggja, hvussu lívið átti at livast, enn at fáa mest møguligt burtur úr sjálvur. Og nógv klók ráð og áhuga­ verdar áskoðanir hava bæði eg og onnur kring teg fingið frá tær upp ígjøgnum árini. Minnist meg rætt, er tað eitt italienskt orðatak, sum sigur nøkunlunda soleiðis, at tá tú missir ein, sum stendur tær nær, so doyr ein partur av tær sjálvum. Nakað soleiðis hevði eg tað, tá ein annar vinmaður doyði – løgið nokk á sjálvum ársdegnum – árið fyri, tú fór, og soleiðis havi eg kent tað, síðani tú legði árar­ nar hálvan desember í fjør. Góði Heðin! Tú ert nógv saknaður og verður seint gloymdur. Tað kundi verið nógv at lagt afturat og skriv­ að um teg, sum tað stóra menn­iskja, tú var, men tað fari eg at goyma í minninum. Takk fyri alt og hvíl í friði, góði vinur. -Kári Ein góður og gløggur vinur farin – til minnis um toftamannin Heðin Højgaard (1947-2011) Føðingar Mánamorgunin 3. desember fingu Ranja og Nataniel eina fitta lítlasystur. Hon vigaði 3490 gram og var 52 cm long. Foreldrini eru Eva Brekkstein og Jón Brian Hvidtfeldt. 16. november fingu Hildibjart Winther og Kitty Mohr, Skopun, ein son. Hann var 54 cm langur og vigaði 3630 gr.