mikudagur 16. januar 2013síða 19

19 Mikudagur 16. januar 2013 · Nr. 6 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 kjak Barnaváttanin er ikki í lagi. Hon er bara ikki í lagi Agga Niclasen meining@meyl.fo »Eg sussi, tí eri eg«. »Eg geri kenslur, tí eri eg«. Nei, Rigmor Dam, uppskotsstillari og besta­kvinna hjá barna- og sam­felags­etsandi »barna­ vátt­anini«, eigur ikki orðini. Men hon eigur hesi: »Og so síggja vit, at tey hava hvønn sín bókstav í hond­ ini. Og teksturin, sum kem­ur fram, er »TØGNIN ER BROT­ IN«. Hetta vóru 14 persónar, sum stóðu har. Og eg fór at hugsa, »Hvat eru hatta fyri fólk?«, »Hví eru hasi har á pallinum?«, »Hvat vilja tey?«, »Hví hava tey eitt sovorðið pappír?«. Allir teir tankarnir, sum ganga runt uppi í høvd­ inum á einum, tá man sær slíkt, og ljósið er dempað, og tað er friðarligt inni, og so fara tey fram, ein og ein, og taka sín bókstav, og skræða hann, og koyra hann í skrell. Og tá Fangaði Eg Poengið!!!«. Og hennara løn er betald av tær, skattgjaldaranum. Tað er skeivt at fara í song við børnum, og tað er synd í teim­um — wauski, ikki eiti á opinbering. Tá ið hon ikki kemur við innbilskum útsagnum, fæst hon við ‘begrebir og heild­ ar­ætlanir’, so ópolitiskar og ósamansettar, at eisini tor­næmar, Pilates-íðkandi bindi­mammur forstanda tað. Og flog­skiparar. Við at hugsa vetið djúpari enn Hoyvíkstjørnin er grunn, tá finnur tú skjótt útav, at barnaváttanin hjá Rigmor, Janus og hinum dullunum er ring fyri børn. Rigmorsa óklóka tosarí um, at váttanin bert er ein partur av eini størri ætlan, eini forboðsligari og atburðarstýrandi einari, og at annar hvør føroyingur nú skal prógva, at hann er ósekur... at hann ikki er sekur, ikki er pedofilur, hvat gongur beint ímóti ein­um siðmentum og fólka­ræðis­ lig­um rættar­for­stáilsi, er júst tað: heildars­ligt tos. Men vit onnur eru væl varug við, at manna­moralur og rættar­grund­reglur betýða bara nak­að fyri upp­hevjaða vinstra­vongin, tá hesar tæna honum, ella hann tørv á teimum. Tað er ikki bara tann »falska trygdin«. Jú, hon ger meiri harm enn gott. Hon ger, at børn ikki bara kenna seg, men eru minni trygg og meiri útsett enn uttan ráða­ ríka uppáfinnilsið hjá pedo­ fil­roksandi Malenu og einum flog­skipara. Men tað er ein ør­grynna av øðrum fyri­ brigd­um, bæði persónligum og samfelagsligum, ið voldar, at í minsta lagi fleiri børn, og ikki færri, verða fyri misbrúki við einum »hygg!-eg eri ikki pedofil-pappírslepa«. Grundir og fyribrigdi, eg í embætinum sum libe­ralt leikfólk so ofta fyrr havi enda­vent. Seinast í Rættar­ nevndini, sum tó meiri var eitt útinnilsi í at »síggja út at gera tað rætta« — tú veitst, at láta sum um, tú ert víðopin fyri kjaki, enntá djúptøknum og fløkjasligum hugskotum og motivum — enn at »gera tað rætta«. Tó, um hatta var ringt, tá var »viðgerðin« í Løgting­in­ um, á degnum mannað av følilsisligum áhugafólki og Hanus Samró, so fátøk og avmarkað, so dølsk og sjálv­ roynd, so lítið tendrandi og óavbjóðandi, at tað hevði loypt minni ans og hvøkk, hevði Kaj Leo umrøtt seg sjálv­an í 3. persóni, »í kraft av embætinum sum løgmaður«, bara einaferð afturat. At hoyra politikarar lippa um kapp um ein, tá ið tað kemur til stykkis, full-on banal­an setning, »Tøgnin er brotin« — um hvussu áh so hjarta­skerandi tað er at vitna fólk traðka fram í Norður­ landahúsinum fyri at, ja, tað er so tað (!)—fær meg at kreppa tær og fylla uppí sherry-glasið. Er alt ok, solongi sum tú roynir at fremja ótøgn, bróta tabu? Eg haldi ikki. Modernaða rákið, at »bróta tabu«, tað veri seg sex, pseudo­diag­nosuna ADHD ella aðra sálar­sjúku, at heiðra sjálv­morð, sum enn er hin mest sjálv­søkni gern­ingurin, eisini tá ið vit tala fólk, ið hava givið tónleik út, og serliga tá ið tað er av tilráddum huga, ‘self-absorption’ er tað enska orðið, í mun til trúliga hótt­ andi vónloysi, ella barna­ lokkarí við seksuellum anda, kann lættliga enda í hin­ari veitini... sum reklama: at tað knappliga verður glori­ fi­serað og moralskt at taka synd í sær sjálvum, at myrða seg sjálvan, og soleiðis vísa longutong til lívið og av­ varð­andi, at vitna ungdóm uppaldan at halda seg vera eitt slag av mini-Gud, hvørs narsisistiski sálar­kvølur og ilska altíð skal takast í rám­ asta álvara (sum, forrestin, saman við einum óhugna­ ligum »yvir«-for­brúki av Ritalin og Prozac er ein væl sann­líkari grund til skúla­ skjótarí í Amerika enn nøkur lin vápnalóg, sum hevur verið til í meiri enn tvær øldir, tá ið slík nihilisma ikki var kul­ turur), ella vera dekan ov brilliantur at fortelja øðrum um títt pedofili-illgrunasemi og tí teppibumba lívið hjá óskyldigum medmenniskj­ um. Tabu, altso, er ikki bara ringt, tí moralur er lutvíst treytaður av honum. Við góðum styrki frá eini sálarblottandi David-kam­ panju hava hesir vitkroystu og sjálvfeitu miserablistar í Løgtinginum billað sær sjálvum inn, at hetta alt er í »barnsins tænastu« — at før­oysk børn fara at njóta gott av barnaváttanini. Men tann veruligi njótarin av hesi bíligu tráan eftir at illgruna alt Føroyar og lýsa seg sjálvan sum forsprákara numero uno vegna føroysk børn, øll eitt møguligt offur fyri øll­ um hasum pedofilunum, er pedo­filurin; tann dømdi sum ódømdi. Hin njótarin er hasin for­ myndaraklumpurin, ið vil hava okkum at halda tað versta um okkara med­menn­ iskju. Hava, at okkara ítrótt­ ar­feløg og barnagarðar blíva so samkenslustívir og tømdir fyri mannakærleika, at vit eins væl kunnu spara okkum ómakin. Tí tað, at peda­gogar nú gardera seg, hvat bæði er sjúkligt og væl­skilj­andi, er sjálvandi eitt úrslit av økt­um misáliti og illgruna manna millum, ikki bara til pedagogar, men lær­arar, venjarar og fólk annars, sum aftur er eitt beinleiðis úrslit av mis­álits­skapandi politikki sum »barna­váttanin« hjá Rig­ mor og henn­ara hyster­isku hønu­mamm­um. Í Danmark búgva skjótt 6 milliónir fólk, og bert ein, ein!, dómfelling hevur verið seinastu fimm árini. Altso, vit hava onki problem. Og í Føroyum, ella Havn, spyrt tú Trivnaðarstjóran í komm­ ununi? »Øh, vit vita ikki um nakað dømi í Tórshavnar Kommunu enn«… nei, sjálv­ andi gera tit ikki tað, men tó heldur tú tað vera eitt pro­ blem, og tí tekur tú undir við barnaváttanini og er við til at økja um misálitið til enn eina professión — go figure! At vit skulu uppalast og stuðlast í at halda, at verð­ in sokkar, vísir seg at vera aðalboðskapurin hjá innan­ tómu, ønskriligu og sjálv­ profi­lerandi Verjið børnini og Steðga pedofili í Føroyum. Tá ið av tornar, ynskja Rigmor og hennara barna­ vátt­anar-lærlingar hetta: ein og hvør, líka frá sjarmørinum til stásið, tó serliga hasin háli og ullinti fanin, eigur at verða roknaður sum ein møguligur barnamisbrúkari. At illgruna onnur fólk, at hugsa ilt um onnur fólk, er ikki meira bara ein óvani hjá teim pedofili-fikseraðu. Nei, tað er tann mest Almáttuga dygdin. Pedofilurin kann jú vera hvør sum helst. Stendur tað til Rigmor Dam og Janus Rein og teirra »Tøgnin er brotin«-kenslu­ humbukk, eiga vit at hava tað gott við at ákæra hvønnannan fyri barna­føla­rí hóast tað bert er »eitt for­nemmilsi«. Fuck álit, inn við misálit, ljóðar boð­skap­urin frá pedofil-præ­ diku­fólk­un­um! Men hví skal tað, at ákæra eitt annað vaksið fólk fyri at føla upp á børn so fagnaðarliga stuðlast? Hví skal sokallað »eftiransni« í mun til kynsligan ágang ímóti børnum síggjast sum nakað gott, eitt tekin um fram­ gongd? Og hví skal »ivi«, tá ið tað kemur til sannlíkindini fyri, at eitt annað vaksið fólk er ein pedofilur, síggjast sum nakað ringt, eitt tekin um afturgongd? Vissuliga, vit vilja væl held­ur eitt samfelag, har vit stevna ímóti at líta á hvønn­ annan enn eitt sam­felag, har vit illgruna onnur at vera ein latent, barna­mis­brúk­ andi hóttan. Akkurát hvussu tænir tað okkara børn­um systematiskt at mis­teinki­lig­ gera hvønn borg­ara og, upp í saman, tosa um eina yvir­ gjørda »pedo­fili-hóttan«, sum í øllum lutum er eitt ekstremt minnilutabrotsverk, serliga utt­an fyri heimið? Henda for­ eldranna tráseting av einum ógvusligum, men, í tølum, pikka­lítlum problemi, er at hopa eftir hæli. Barnaváttanin er partur av einum kryplandi og sosialt tærandi ráki, ið eisini er farið at eyðkenna stórar partar av føroyska hvønndegnum. Hon eggjar okkum automatiskt, og í uppaftur størri mun, at illgruna onnur fyri at hava ónormala atferð við børn. Og sum við so nógvum øðrum ráðaríkum lorti, læra vit av dønum: at alt snýr seg um teg, at øll samfelagslig viðurskifti skulu taka útgangsstøði í tær, at øll sosial atlit mugu trumfast av tí, tú »følir« — tá ið vit í flestu førum eiga at skíta á tað. Hvussu tú so víkur og vendur, tá er tað ein óhugna­ lig verð, tá ið tað at hava grund­liggjandi misálit á onn­ ur, er endað sum nakað virtu­ øst, meðan hitt, at trúgva upp á tín næsta, verður sett fram sum býttisskapur og góðvarni og ókærleiki til barn­ið. So tað er henda tráset­ ing­in av barnamoggaríi, eitt stats­fostrað klima við ill­git­ ing­um og illgruna, har tað nú er ein borgaraskylda at sáa iva um motivini og allar gerningar hjá vælmeinandi og sakarleysum menniskjum, ið er tað veruliga problemið her. Ikki nøkur tiltosað sam­ an­svørjing um eina fastlæsta tøgn um eitt sera álvarsamt mál, ið fer way handan vitið hjá amatørfelagsskapum sum KRIS og Verjið børnini. Sjálvandi, hvørt dømi um siðamisbrot er sera seriøst. Men at brúka hesi dømi, hesi erfáu dømi sum umbering fyri at fáa okkum at vera meiri »pedofil-ansin«, at vera meiri illgrunandi og minni álítandi, hevur væl vanda­ miklari avleiðingar fyri okk­ ara børn, okkum vaksin og sam­felagið sum heild enn gerð­irnar hjá onkrum ønskri­ ligum pedofili — hvussu synd tað so enn er í offrinum. Trúliga. – men hví hava vit brúk fyri donskum dagstovnaerfaringum at sanna, at barnaváttanin hjá Rigmor Dam er barnamisbrúkandi? At vit skulu uppalast og stuðlast í at halda, at verð­in sokkar, vísir seg at vera aðalboðskapurin hjá innan­tómu, ønskri­ ligu og sjálv­profi­lerandi Verjið børnini og Steðga pedofili í Føroyum