fríggjadagur 8. februar 2013síða 7

7 Fríggjadagur 8. februar 2013 · Nr. 16 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Full av andsperru Skelkað og ørkymlað vann hon upp hús og fekk vakt mam­mu sína og annars tey, ið inni vóru. - Tey søgdu beinanvegin, at eg skuldi melda hend­ing­ ina til politiið, men at byrja við vildi eg ikki. Eg kendi ikki mannin og dugdi ikki at greiða frá, hvussu hann sá út, so eg helt ikki, at eg kundi upp­lýsa nakað, sum politiið kun­di brúka til nakað, sigur Anna. Hon var til reiðar at sláa seg til tols við, at her var ein­ ki at gera við tað. - Men tað endaði so við, at vit ringdu til politiið, og tað eri eg glað fyri í dag, tí ann­ ars hevði eg ikki verið komin hertil, sum eg eri komin nú, stað­festir Anna. Hon vísti politinum á stað­ið, har hendingin var farin fram. - Har lógu perlur frá ein­um armbandi, sum var slitn­að undir hendingini, og eg hevði eisini mist báð­ a­r oyraringarnar, með­an eg stríddist við neyð­tøku­mann­ in, sigur Anna. Hetta legði hon ikki til merk­is, meðan hendingin fór fram, men heimkomin varn­að­ist hon, at hon hevði mist bæði oyraringar og arm­band. - Eg minnist væl, hvussu tað píndi í kroppinum, tá eg vaknaði dagin eftir. Eg var full av andsperru um allan kroppin, og ser­liga í ørm­ unum, sum eg hevði stríðst móti neyð­tøku­manni­num, sig­ur Anna. Hendingin hevði stóra ávirk­an á kvinnuna, sum dag­ar­nir aftan á var ógvu­ liga skelkað. - Eg var bæði skelkað, men eisini óviss í, hvat veru­ liga var hent, og eg ivað­ist ógvuliga nógv í mær sjálv­ um. Eg hevði so ilt við at minn­ast tað, og so kundi eg hugsa: Nei, tað hendi ikki, ella gjørdi tað veruliga? Eg mátti alla tíðina minna meg sjálva á, at tað var veruliga hent, sigur unga kvinnan. Tað vóru prógv fyri tí, sum var hent, men kortini hevði hon ilt við at trúgva tí. - Teir fyrstu dagarnar fór eg so ikki til arbeiðis, tí eg var rættiliga bangin fyri at sígg­ja hendan mannin aftur. Eisini tí eg so illa mintist, hvussu hann sá út, og tí kun­di eg risikera at møta hon­um, uttan at kenna hann aft­ur, sigur Anna. Hon hugsaði eisini um, at møttust tey, fór hann so at kenna hana aftur, so hon var ógvuliga óviss og nervør fyrstu tíðina. Nervøs og óviss Tað var ein undarlig kensla, tá kvinnan nakrar dagar sein­ni gekk eftir somu gøtu. - Tú minnist í smálutum, hvat hendi, men kortini er tað so trupult at fata tað, sig­ur Anna. Hendingin hevur sett síni spor hjá 22 ára gomlu kvinnu­ni. - Eg havi ikki gingið har aftur um náttina, og hend­ ingin hevur havt ávirkan á, hvussu eg ferðist um kvøld­ ar­nar. Eg trúði aldrin, at hetta kundi henda, og slett ikki í Føroyum. Tað er nak­ að, tú hoyrir um, men ikki nakað, ið kann henda tær sjálv­ari, sigur Anna. Ávirkanin var stór, ser­ liga fyrstu tíðina eftir hend­ ing­ina. - Eg hugdi altíð væl rund­ an um meg, um eg fór ein túr í býin við vinfólkunum. Hugdi at vita, um eg mundi fara at síggja hann, men tað kort­ini so trupult, tí eg hevði so ringt við at síggja hann fyri mær, sigur 22 ára gamla kvinn­an. Tað var ringt, ikki at minn­ast, hvussu álops­mað­ urin sá út. - Tí gjørdist eg so nervøs og óviss í øllum. Politiið spur­di meg um, hvussu hann sá út og vísti mær myndir, men eg kláraði bara ikki at minn­ast, hvussu hann sá út, sig­ur Anna. Hon hevur við tíðini lært seg at leggja hendingina aft­ ur um bak, men tað blussaði alt upp aftur, tá rættarsakin kom fyri fyrst í vikuni. - Tað knýtti seg í búki­ num, tá brævið kom um at eg skuldi vitna í sakini móti man­n­i­num, og eg var ógvu­ liga nervøs fyri at møta hon­ um í rættinum. Eg hevði ilt í búkinum og hjart­að hamr­ aði, meðan eg sat og bíðaði, og beint tá eg skul­di inn byrj­aði eg at tára og fór í pa­ nikk. Eg segði við sak­før­ar­ an hjá mær, at eg kláraði tað ikki, sigur Anna. Sakførarin spurdi hana, um tað hjálpti, um ákærdi ikki var í rúminum, men í einum øðrum rúmi við síð­ ina av. - Tað hjálpti, men eg var fram­vegis ógvuliga nervøs. Eisini fyri at siga okkurt skeivt, og eg hugsaði, at um eg nú mintist okkurt skeivt, ku­ndi tað ávirka lagnuna hjá ein­um øðrum persóni, sigur Anna. »Closure« Tað vóru sterkar kenslur upp á spæl, tá hon gekk móti hurðini inn í rættarsalin. - Tað var sum at alt gjørdist ov nógv. Eg hugsaði, at nú skuldi eg inn at vitna og so situr hann har og eg skal síggja hann aftur. Tað føldist bara, sum tað bleiv for nógv, sigur 22 ára gamla kvinnan. Hon heldur ikki, at hon hevði klárað at greitt nóg gjølla frá tí, ið henni hevði verið fyri, um ákærdi maðurin sat í rættarhølinum, bara tveir metrar frá henni. - Eg trúði, at eg hevði fingið lagt hetta so mikið aftur um meg, at tað fór ikki at verða ein trupulleiki at møta upp í rættinum, men tað var langt frá so, sigur Anna. Hon hugsaði eisini nógv um, hvat bleiv kravt av henni. - Eg var ógvuliga nervøs fyri, hvat tey roknaðu við frá mær, men sakførarin hjá mær segði, at eg bara skuldi fara inn og greiða frá hendingini so sum eg mintist hana, sigur Anna. Skipað var soleiðis fyri, at eingir áhoyrarar vóru í rættarsalinum, burtursæð frá tveim­um umboðum frá miðlun­um. - Tað dámdi mær illa framm­an undan, tí tað er jú eitt sárt evni at tosa um. Eg hevði vónað, at av­hoyr­ ingin fór fram fyri aftur­ lætn­um hurðum, men eg var hinvegin glað fyri, at tað ikki sat ein fullur salur og lurtaði, sigur Anna. Kvinnan gav sína frá­ greið­ing, sum í nógvar mát­ ar var meinlík teimum, sum hin­ar fýra kvinnurnar í máli­num góvu. Men tá yvir­ stað­ið var, kom eisini ein góð kensla. - Tað var fantastiskt at koma út úr rættarsalinum og ganga út úr bygninginum. Tað var, sum ein stór byrða var tikin av herðunum, og eg fekk rættiliga anda aftur. Eg trúði ikki, at tað ávirkaði meg so nógv, men tað hevur alla tíðina ligið har. Nú er tað so yvirstaðið, og eg havi fing­ið »closure«, sigur Anna, sum nú endaliga kann leggja hend­ing­ina aftur um seg. Hví? Hendingin hevur sum nevnt sett síni spor. - Alt tóktist mær so meiningsleyst. Eg hugsaði um, hví hann ikki royndi at fáa sínar egnu buksur niður um. Tað virkaði mær undarligt. Eg hugsaði, hvat hann kundi fáa burtur úr tí, hann gjørdi móti mær, sigur kvinnan. Hon hevur eisini fingið sálarliga hjálp í eina tíð. - Eg hugsaði ofta, hví tað skuldi henda mær? Og eg hugsaði um alt tað, sum eg ikki gjørdi. Hví sló eg hann ikki? Hví rópti eg ikki um hjálp beinanvegin, so kanska hann hevði hildið upp at nógv skjótari. Tað vóru so nógv ting sum man hugsar aftan á. Men sannleikin er, at tú hugsar ikki, tú ger bara alt pr. instinkt, sigur 21 ára gamla kvinnan. Dómurin móti manninum, sum var ákærdur fyri fýra neyðtøkuroyndir og eina ákæru um annan kynsligan ágang enn samlegu, ljóðaði upp á trý ár og 11 mánaðir. Hartil kom ein dómur fyri sama brotsverk frá desember 2010, sum ljóðaði upp á eitt ár og tríggjar mánaðir. Her var eina árið tó gjørt treytað, har treytin var, at maðurin ikki fremja líknandi brotsverk í tvey ár. Nú framdi hann sama brotsverk í trimum førum innan fyri hesi tvey árini, og tí varð dómurin broyttur frá treytaðum til treytaleysum dómi. Tað merkir, at maðurin skal sita í fongsli í tilsamans fýra ár og 11 mánaðir. Maðurin hevur sitið eitt ár í varðhaldi, og tað telur við í dóminum soleiðis, at maðurin frá í dag at rokna skal sita trý ár og 11 mánaðir í fongsli aftrat. Fýra ár og 11 mánaðir Fakta 21 ára gamla kvinnan er ein av teimum fimm, sum í vikuni møttu sum vitnir í rættinum í málinum móti einum 20 ára gomlum manni, sum stóð ákærdur fyri neyðtøkuroyndir. Kvinnan hevur játtað at siga sína søgu, men vil tó vera dulnevnd, tí hon vil ikki framhaldandi vera offurið, sum fólk taka synd í. Vit hava valt at kalla kvinnuna Anna. Soleiðis eitur kvinnan, men Sosialurin kennir sjálvandi rætta navnið.