fríggjadagur 8. februar 2013síða 47

nr. 16 · 8. februar 2013 7 VIKUSKIFTI Starv? Songkvinna, tónleikalærari Hvat er tað besta við starvinum? Tað besta er, tá tónleikurin er gandakendur, fyri mítt viðkomandi, men eisini fyri mínar næmingar og mínar áhoyrarar. Hvat ger teg í góðum lag? Morgun við tveimum nývaknaðum og deiligum beiggjum, sum eru heilt vísir í, at mamma og babba eru akkurát líka væl uppløgd, sum teir eru! Og tá eg sum songkvinna, ella sum tónleikalærari, síggi at tað, eg geri, hevur týdning. A ella B-menniskja? Mítt ímillum... mest A, kanska... Hvørjar ítróttargreinar dámar tær og hví? Eri ikki so áhuga í ítrótti, men hondbóltur, tí her skal ein ikki bíða so leingi ímillum málini. Hvørjum tónleiki lurtar tú eftir? Næstan øllum, í løtuni mest eftir fólkatónleiki í nýggjum hami. Hvat er besta lag, sum er gjørt? »All you need is love« hjá The Beatles. Hvussu eru tínir matvanar? Eg elski allan mat! Mínir vanar eru tískil, at eg skal stýra mær. Hvør er tín fyrimynd? Uh....havi fleiri. Mær dámar væl, tá fólk hvíla í sær sjálvum innanfyri sítt fak; sum Meryl Streep og Stevie Wonder, til dømis. Hvat gert tú í frítíðini? Í løtuni passi eg mín lítla nýfødda drong og royni samstundis at gera meg kláran at fara í studio við einari føroyskari fløgu, sum vónandi kemur út í ár. Hvat dámar tær at ferðast í egnum landi? Væl, bæði í Føroyum og í Danmark. Hvør er tín lívrættur? Riv. Hvørjum hyggur tú at í sjónvarpinum? Mær dámar væl rørandi sendingar, sum til dømis »Sporløs«, har fólk finna hvønn annan. Eisini dámar mær í løtuni væl at fylgja við í »Borgen«. Hvør bók liggur á náttborðinum? »Den lille prins«. Tað er fimtu ferð, eg lesi hana. Í Føroyum eru 1111 fólk í van­lig­ um arbeiðsbólkum, skjótt­arbeið­ andi arbeiðsbólkum og ikki minst í nýggja ineffektiva undrinum, politiskum fylgibólkum. Tað sigur fólkateljingin okk­ um, nú fínteljingin endiliga er liðug. Hon sigur eisini, fólka­telj­ ingin, at fólkatalið í Føroyum er bara 41111, tí allar kvinnur taldu ikki við í manntalinum. Samanumtikið er ikki so ringt at búgva her kortini, er fólkatelj­ ingin eftirfarandi. Tað er hon, siga tey. Og tað er ein óheppin niður­ støða fyri fólkasálina. Tí føroy­ ingar eru sum børn, grenja og krevja alla tíðina. Bankarnir eiga til dømis at vera almannastovur á bygd. Ikki tað, sum teir eru, beinharður, miskunnar­leysur bisniss við ein­ ans endamáli, pengar til teirra, sum eiga. Føroyingar liva ikki uttan bil. Bara deyðir føroyingar hava ikki bil. Teldu hava eisini øll. Tær kosta ikki nógv, heldur ikki í heims­ins dýrasta landi at búgva í. Annars ber til at keypa sær eina í New­castle. Hví vilja øll á bygd eisini hava berghol hagar, vegur longu er, tá tey ikki vilja av bygdini við peng­um? Fjølmiðlarnir knarra óført um alt ov fáar lýsingar. Tað er løgið, at teir fáa lýsingar yvirhøvur. Tí síður og senditíð eru altíð víðopin fyri ókeypis reklamu. Alt telur við. Nú skal so kannast, hoyrdi eg, hvussu nøgdir, ella rættari, hvussu ónøgdir føroyingar eru. Bara eitt fólkaslag grenjar meira enn føroyingar. Og tað slagið er, siga kanningar, heimsins lukku­ ligasta, danskarar. Fólkaheilsuráðið skal gera eydnu­kanningina. Er tað vorðið ein sjúka, sum skal fyribyrgjast við for­boðum, at vera glað og lukkulig? So fáa vit at síggja, um tey, sum gera eftir ráðunum hjá ráð­ num, eru glaðari enn hini. Um brokkoli sjey ferðir um dagin er tað sama sum lívsgleði. Ferðavinnan fær upp í leypar av milliónum skattakrónum hvørt ár til at lokka útlendingar higar. Higartil uttan stórvegis úrs­lit. Hvussu skal tað tá bera til at lokka føroyingar hendanvegin? At flyta úr heimsins lukkuligasta eydnu­landi. Orð eru altíð stuttlig at fáast við og seta saman. Eg eri ikki stinnur í týskum, viðgekk eg her herfyri, men hesi trý orðini skilti eg tó alt fyri eitt. Tey eru so logisk. Tey stóðu á einum lepa í einum tjaldi, sum seldi heitt jóladrekka. Har var opið »bis keinermehr kommt.« Ein framúr­ skarandi kompositión. Á hallelujafrontinum henda ting og sakir. Í Miðflokkinum ásanna tey, at tað nyttar einki at biðja fyri teimum sjúku. Nú skal fólkið hava, ikki opium, men kannabis, indiskan hamp. Frálíkt hug­skot. Vónandi fer slíkur kollek­tivur gleðisrúsur at gúppa Før­oy­ar upp úr miðøldunum. Tað er í lagi at hunddálka fólk og stoyta øll ljót og fúl orð oman yvir tey, bara orðini standa í Bíbliuni. Og har eru øll tey ótespi­ligastu orðini í málinum, sama hvussu týðingin eitur. Og ræðu­ligar hóttanir, sum fáa heiðurs­limir í Hells Angels at rodna. Tvær bøkur lógu í einum frysti­posa í postkassanum ein dag, tá junkmeylur annars ikki plagdi at koma. Perman var grøn, og svørt sjálvandi, so tær matsjaðu grøna ílatið. Politiskir fylgibólkar ja. Tey eru gandaorðini, tá eingi lands­ stýris­fólk, sum annars fáa eina rímiliga løn fyri at taka avgerðir, tora at taka avgerðir. Hvat er so at gera fyri at sleppa sær undan avgerðini? Manna ein politiskan fylgibólk við monnum og kvinnum. So hendir heldur einki tey næstu tíggju árini. So er friður. Og frið­ ur er so sissandi. Friðar­varð­veit­ andi politiskir fylgi­bólkar. Tað er ein dygd at tora at taka avgerðir og standa við tær. Dygd er ikki ein dygd í Føroyum. Umafturafturum høgni djurhuus Móðurmálsviðursløn 2012 Petsi F. Tvørfoss lagt til rættis: Rannvá Gaard Fossaberg Tónleikur kann verða gandakendur – Tað besta við starvinum sum songkvinna og tónleikalærari er, tá tónleikurin er gandakendur, sigur Petsi Friis Tvørfoss, sum seinni í ár gevur út nýggja føroyska fløgu Leysakast