fríggjadagur 15. februar 2013síða 43

nr. 19 · 15. februar 2013 11 VIKUSKIFTI – Talan var veruliga um ynski í sekkjavís, og tú kanst ætla, at tey á tíðindadeildini vóru alt annað enn fegin, tá okkurt týdningarmikið tele­ gramm onkra ferðina av óvart var end­að í rúgvuni við lurtara- ynskjum, sigur Elis Poulsen 8-10 brøvini, sum skuldu við hesaferð, so var sjálv­andi lættari, um okkurt serligt var við bræv­inum. – Og nógv av brøvunum vóru eisini heilt serlig. Eg fekk brøv, ið vórðu skriv­að á byggiplátur, ferðsluskeltið og øðr­um við. Eina brævið, sum eg fekk, var ikki minni enn 42 metrar langt, og eis­ini fekk eg brøv, sum vórðu skrivað á trussur – bæði brúktar og óbrúktar, flennir Elis. – Og so vóru tað sjálvandi eisini hópin av góðum yrkingum. Tað lá heilt væl fyri hjá nógvum, og eitt nú munnu fólk framvegis minnast EKN og Flugu­smekkaran, sum báðir sendu heilt nógvar yrkingar inn. – Men skal nakað takast framum, so er tað tó eitt heilt annað fyribrigdi, sig­ur Elis avgjørdur. – Við máltráðnum skaptu vit nevn­ liga eitt forum, har øll høvdu møgu­ leika at vera við. Og sjálvur havi eg verið serstakliga fegin um, at hetta eis­ini gav menningartarnaðum ein møgu­leika at gerast ein aktivur partur av Út­varpinum. Tey hava jú somu rætt­ indi sum øll onnur, men í flest øllum send­ingum hava tey als ikki sama møguleika. – Sjálvandi vóru onkrar einstakar keðiligheitir ímillum. Onkra tíð varð eg kanska fangaður á skeiva beininum, tá eg ikki visti, at samrøðan var partur av gera gjøldur burtur úr øðrum fólki. Og onkra tíð hava fólk kanska verið bein­ leiðis óhøvisk ella ófantalig í málburði sínum. Tá havi eg havt fastan politikk, so­leiðis a eftir sendingina havi ringt til við­komandi og sagt, nummarið hjá teim­um er noterað, og at tey ikki koma ígjøgnum til nakra sending yvirhøvur. Alt eftir hendingini kundi ein slík karan­tena so verða fyri avmarkað ella óav­markað tíðarskeið. Saknar sendingina Tað eru nú eini 2-3 síðani, at Elis sjálv­ ur gavst sum morgunvertur hjá lurtar­ unum. Men tað harmar hann framvegis, at sendingin nú er tikin av skránni. – Eg haldi avgjørt, at tað átti at verið rúm fyri slíkari sending. Í grannalondum okkara síggja vit jú eisini, at hetta ikki eru sendingar, sum missa áhuga og fólkatekki, hóast tøkniliga menningin og samfelagsgongdin annars flytur nógv­ar lutir. – Men nú eri eg sjálvandi ikki tann, sum tekur tær avgerðirnar. Sjálvandi havi eg ført míni sjónarmið fram, tá vit í Kringvarpinum hava tosað um hetta. Men vit kenna jú øll fíggjarliga veru­leikan, sum sigur, at stovnurin skal spara, so tað er lítil nytta hjá mær at seta føtur í spenni. – Men tað skal eingin ivi vera um, at eg sjálvur fari at sakna sendingina. Bæði tí eg haldi hetta vera eina fína og fólks­liga sending, men sjálvandi eisini, tí hetta er nakað, sum eg sjálvur havi lagt nógva orku í gjøgnum nógv ár, sigur Elis. Hóast morgunparturin av starvinum ikki er longur, so er Elis framvegis fastur partur av Kringvarpinum. Fyrst og fremst er tað við »Upp á tá«, at hann nú ger um seg, og eisini her stórtrívist Elis. – Hetta er ein ótrúliga stuttlig sending at vera við til, og eg havi í øllum førum kent, at fólk taka væl ímóti hesum. Ikki minst sæst hetta í Gøtu, har tað er fastur dansur, tá sendingin er, og tað man vera eindømi, at fólk á hendan hátt streyma inn til eina útvarps­sending at dansa. Og enntá undir edrúiligum umstøðum. Og tá eg samstundis havi skilt, at tey fleiri aðra staðni kring landið eisini hava fastar dansiløtur til send­ingina, so kann eg bara fegnast, sigur Elis um leiklutin sum dansivertur. Tað er væl eisini tað, sum gevur einum útvarpsverti eitt kick. Tað at fólk somikið aktivt taka undir við sendingini? – Tað kanst tú ætla, og tað er eisini tað, sum útvarp snýr seg um í mínum huga­heimi. Tað avgerandi er ikki, hvat vit innan fyri múrarnar halda er gott útvarp. Tað avger­andi er, hvat lurtarin heldur. Vit eru til fyri teirra skyld, og tað eru jú eisini tey, sum gjalda kringvarpsgjaldið, sum jú er okkara til­veru­grundarlag, sigur Elis. Og hóast hann nú er farin um tey 60, so tróta hugskotini framvegis ikki. – Nei, als ikki. Eg havi altíð fingið hópin av hugskotum, og um enn øll ikki eru eins góð, so havi eg nøkur, sum eg væl kundi hugsað mær at framt í verki. Eitt nú havi eg í fleiri ár havt samband við norðurlendskar útvarpsvertir, sum arbeiða við sama slag av sendingum, og vit hava nú í hyggju at gera ein veruliga dansbandfestival fyri lurtarum okkara. Ætlandi skuldi hetta verða í Vest­manna nú í vár, men tann dansistevnan varð avlýst. So nú er ætlanin, at hetta verður í heyst ístaðin, sigur Elis Poulsen. Er til fyri lurtaran Á Dansiverstivalinum í Sel hendi tað fyri fyrstu ferð í dansibandssøguni, at fýra programvertir hjá almennu útvarpsstøðunum í Finnlandi, Svøríki, Noreg og Føroyum hittust. Á myndini eru Thomas Lundin (Finnland), Thomas Deutgen (Svøríki), Elis Poulsen (Føroyar) og Erik Forfod (Noreg). Her varð eisini lagt grundarlag fyri komandi norrønum samstarvi á økinum mynd: Álvur Haraldsen