mánadagur 25. februar 2013síða 12

Mánadagur 25. februar 2013 · Nr. 23 12 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Hanus Kamban Menniskjan er neyvan eintýdd. Heldur er hon sett saman av mong­ um eg-útgávum, sum eru ymiskar og kanska samstundis hava eitt felags grundeyðkenni. Hesir hamir trína fram á tilverunnar pall, í ellini tódnaðir og skarpir, á miðjum aldri frískir og búnir, á barnaárum ekkaleysir og leikandi. Stundum fær ein hug at síggja seg sjálvan í einum yngri leikparti. Hvat segði eg tá? Hvussu hugsaði eg? Hvørjar vóru mínar kenslur? Minnið er svika­ligt, men tað eru brøv ella dag­ bøkur ikki. Og enn minni bandaðar upptøkur. Hetta er tráðurin í tí stutta ein­ mans­leikinum Seinasta band­ið hjá Krapp, frá 1958, eftir Samuel Bec­ kett. Leikurin varð frum­sýnd­ur nú seinasta leygardag í Sjón­leikar­ húsinum, við Kára Øster sum Krapp, í leikstjórn, sum Hans Tórgarð hev­ur havt um hendur. Áskoðarin upp­livir Krapp, sum hann nú er, á 69 ára aldri, sum hann var fyri einum mansaldri síðani, á 39 ára aldri – hendan yngra Krapp hoyra vit, varðveittan talandi á bandi – og sum hann var á uppaftur yngri árum. Leikurin er soleiðis skrivaður, at hann goymir í sær tríggjar fláir ella røddir, tann meira uttanveltað forteljandi Krapp, tann lýriska og næstan skaldaborna Krapp og Gamlakrapp, sum lítur aftur á sítt lív, eitt sindur gloymskur, heldur ilsk­ur og ofta við vanvirðisliga burtur­kveistrandi tónalag. Pallmyndin er eitt gamalt, slitið skriviborð, hvørs hurðar venda móti áskoðaranum. Á borðinum liggja dungar við gomlum bondum, hættis­liga lagaðir upp. Hinumegin borðið situr Krapp, ein skeggvaksin gamal maður, hampuliga ílatin til tað, rættiliga væl greiddur. Hann situr og fjasast, hyggur nærsýntur at urinum, tekur ein lykil fram, fær hend­ur á eina banan, sum hann stingur í munnin, so hon dagar móti teimum ovfarnu áskoðarunum við ikki sørt reystum falliskum sveiggi. Krapp trilvar millum bond­ini, Synjarans játtan Kári Øster tolkar Beckett í Sjónleikar­ húsinum við professionelt tamdum spæli ummæli