fríggjadagur 24. mai 2013síða 51

nr. 58 · 24. mai 2013 7 VIKUSKIFTI Starv? Útbúgvin Cand.theol., men arbeiði sum programfólk í Kringvarp Føroya. Hvat er tað besta við starvinum? Tey fittu fólkini, sum arbeiða har. At kunna arbeiða við slíkum, sum hevur mín áhuga, so arbeiði og áhugamál falla saman – tað er ótrúliga jaligt fyri meg. Fólk lurta nógv eftir Kringvarpinum, og tey eru áhugað og viðmerkja og meyla – so tað gevur meining at arbeiða í slíkum miðli! Hvat ger teg í góðum lag? Míni børn og ommubørn – hava tey tað gott, havi eg tað gott ! Men tónleikur, góður matur, vár og páskaliljur, haldi tað vera sera lívsjáttandi hesa tíðina at síggja turru og brúnu leykirnar, sum vit í november løgdu í myrka og svarta mold, nú hava stríðst seg upp og fram í ljósið til undurfagrar tulipanir og páskaliljur – tað er ein vársangur, sum vil nakað. Annars dansa, spæla kort, samskifta við onnur menniskju, ein góður tanki frá onkrum. Tað er tað óvæntaða og lítla, sum gleðir. A ella B-menniskja? So avgjørt A-menn­ iskja. Mær dámar sera væl at fara tíðliga upp og seta meg við einum kaffimunni og lesa. Hvørjar ítróttargreinar dámar tær og hví? Nú eri eg júst ikki nøkur gasella á nøkrum vølli, men mín fitti og tolni maki roynir sítt ítarsta at fáa meg við út at ganga/renna og fáa meg at síggja, hvussu stóran týdning tað hevur at hava góða kondi. Yndisítrótturin burturav her í húsinum er fótbóltur, so við so aktivum ítróttarfólki í húskinum, havi eg mest eygleiðarastatus. Hvørjum tónleiki lurtar tú eftir? Mær dámar væl allan tónleik – so eg geri so at siga ikki mun á…tó ov søtan country tónleik ella ov ógvusligan tónleik velji eg at dempa eg niður. Hvussu eru tínir matvanar? Mær dámar sera væl at gera mat. Allur matur, sum er gjørdur við kærleika smakkar væl. So sunnan og einfaldan mat gerandisdagar og so øðrvísi mat í vikuskiftinum. Á tann hátt kann mann so so gleða seg og »smakka« at tað er vikuskifti. Hvør er tín fyrimynd? Jesus mann vera ulitimativa fyrimyndin. Men Mandela, sum megnaði at fyrigeva illgerðar­ monnum – hann skarar framúr millum okkum van­ ligu menn­iskju. Annars allar gerandishetjur, sum klára at fáa sum best burturúr fyri seg og onnur. Hvat gert tú í frítíðini? Tað átrúnaðarliga hevur mín áhuga og er samstundis mítt arbeiðsøki, so fyri at fáa íblástur lesi eg nógv, dámi væl at skriva, gera mat, gleðist um urtagarðin, fittar kvinnur í bindiklubba og brúki nógva tíð saman við børnum og ommubørnunum – havi sum so ikki nakað ítøkiligt eg endiliga skal gera, bara tí tað er frítíð – ofta skal mann bara vera, sita í egnum tonkum, stara út í tóman heim, tí tað er tá, at nakað hendir. Hvat fert tú at gera í summar? Eigi tvær gentur og eisini ein fittan ommuson, sum búgva og lesa í Danmark – tey koma heim at ferðast og tað gleði eg meg nógv til. Kanska ein svip uttanlanda við manni og yngsta barninum. Og so fari eg at lurta eftir Kim Larsen. Hvør er tín lívrættur? Torført at svara ! Mær dámar so at siga næstan alt og dámi væl at royna okkurt nýtt og øðrvísi – haldi tað vera framúr stuttligt at síggja, hvussu vit hava ment okkum á tí kulinariska økinum her í Føroyum. Hvørjum hyggur tú at í sjónvarpinum? Føroyskt tilfar. Tíðindi. Alt, sum hevur við skemt og spei. Matsendingar. Hvør bók liggur á náttborðinum? Bíblian liggur har. Lesi, sum so, ikki í songini. Eg havi bókina/bøkurnar, sum eg lesi, runt við mær í húsinum. Alt ann uppá, hvar eg júst ta løtuna haldi tað vera komfortabult at sita og lesa. Lesi júst nú onkra av bókunum, sum eru komnar út, tí Kierkegaard hevur 200 ára føðingardag. Enda setningin: Eg kundi hugsað mær, at... ...liva eitt langt lív, fult av kærleika og avbjóð­ ingum og upplivingum, og so sita avgomul – rukkut og við silvurlittum hári, sum ein vís kona, umringað av øllum teimum, sum eg elski. Jú, men hví ikki? Fótbóltur er ein religión, ein av teimum trábeitnu. So sjálvsagt var tað eitt frálíkt hugskot, beint til kalda høgrabeinið, at hava guds­tænastu á einum fótbólts­ vølli. Eina stadionmessu. Stongin inn og út aftur. Og fótbóltsribbaldar hita upp í kirkjunum, B36 í Dómkirkjuni og HB í Vesturkirkjuni, AB í Argja kirju og allar fraksjónirnar við teimum eksotisku nøvnunum í Hoyvíkar kirkju. Triði hálvleikur í Ebenezer. Kirkjurnar hava skeinkiloyvi. Har verður javnan skonkt, Bloody Mary, javnari sunnudag. Og kirkjan fekk hissini skeinkiloyvi til festivalin á ovari vølli. Ovari sjálvandi, nógvur súmbolikkur er í heimagjørdu trúnni. Vit rangstøddu gudleysu, flaggið uppi í hálvari stong, eiga niðari vøll, har vit standa væl. Størstu syndararnir stóðu í brots­teiginum á ovari vølli og stadion­spikararnir, prestarnir, góvu boðskapin millum sín á miðjuni og herjaðu síðani á, fóru í álop. Klokkarin á beinkinum. Dómarin í erva. Tann grábeinti spælir ikki við, er skaddur, brotið beinið. Kirkjan er vorðin grøn. Hon hevur annars altíð verið svørt, kola­svørt. Og hvar er grønari enn á eftir­gjørda handilsgrasinum í Gundadali? Ókeypis atgongumerkið ein lutaseðil um eina ferð til Himmals, einvegis. Slíkt tvørkirkjusóknarligt sam­starv tvørtur um miðjuna fløvar í einum køldum vári. Og altarbreyðið er runt. Eina staðni stendur tó, er mær sagt, at tey, sum vilja tilbiðja og dyrka Gud, eiga at fara í einrúm og lata vindeygu og hurðar væl aftur. Tí tað viðkemur ongum øðrum, tað, sum er millum teg og Gud. Men hetta var bara ein glíðandi takling. Súmbolikkur helst. Sálin er einrúmið. Sjálvandi ber til at rópa boð­ skapin út um allar geilar eisini og smugla hann inn í lond, sum annars klára seg væl uttan hann. Vit seta oman aftur í Gundadal, har støðan nú er eitt- null til eystara prestagjald. Inngangssálmurin var »Niels hevur felagið stovnað...« Og blást var í basúnir. Útgangssálmurin verður sungin í tíðini, sum bispur leggur afturat. Messan varð nakað seinkað, tí graslíkið skuldi vígjast fyrst. Og kirkjuvínið skuldi latast á saftdunkarnar. Tað var annars ikki gamalt at brúka fótbóltsvøllin í kirkjutíð. Nú kemur ein ófantalig takling afturat, meðan dómarin ikki sær: Ein slíkur happening hjá monn­um í kjóla er brot á politi­ viðtøkuna fyri Tórshavn. Hon er á donskum, tí málsøkini politi og viðtøkur eru ikki yvirtikin. Politiviðtøkan er púra greið, tó at hon er á hinum móðurmálinum: § 3. Slagsmål, skrigen, råben, højrøstet syngen eller anden støjende, voldelig, fornærmelig eller lignende optræden, der er egnet til at forstyrre den offentlige orden eller medføre ulempe for andre tilstedeværende eller omboende, må ikke finde sted på veje eller andre steder, hvortil der er almindelig adgang..... og so eitt afturat: § 7. På de i § 3, stk. 1, om­ handlede steder må opløb eller sammen­stimlen, der er egnet til at for­styrre den offentlige orden, ikke finde sted. Stadionmessan varð sjálvandi bara bríkslað í gongd, um Gud vildi. Tað vildi hann ikki klokkan nakað í fýra morgunin, tá eitt ordans brak var úr erva. Men hann blíðkaðist út á fyrrapartin og vildi kortini. Tað er tó ørkymlandi fyri tey rætttrúgvandi, at fólkakirkjan kemur glíðandi eftir glíðbreytini hagar, sum meginparturin av fólkinum er, í 21.øld. Herfyri var poppkonsert í sjálvari høvuðs­ kirkjuni, dómkirkjuni. Á Gud, á Gud, hvat verður tað næsta? Vit eru á graslíkisbøi Harrans. Skjótt slokna stadionljósini, og tenn fara at grísla í ævigum myrkri. Umafturafturum høgni djurhuus Móðurmálsviðursløn 2012 Armgarð Arge lagt til rættis: Rannvá G. Fossaberg Vil smakka vikuskifti – Mær dámar sera væl at gera mat. Sunnan og ein­ faldan mat gerandisdagar og so øðrvísi mat í viku­ skiftinum. Á tann hátt kann mann so so gleða seg og »smakka« at tað er vikuskifti, sigur Armgarð Arge Fólkakirkjan FC mynd: privat